تصویر های تازه ندارم برایتان،باز ابتدای قصه همان مکه و مناست اما نگاه های دقیقی بدون شک،در ساختمان گفتن منگین این بناست می خواستم من از تو بسازم ترانه را،اما تو ساختی همه دل را ترانه ای تنها ترین سرود تمام هزاره ها، تنها دلی که با همه ی شهر آشناست ماه محرم است و غم و دسته و حسین(ع)،پس قلب واژگون من شب زده کجاست! باید بیابمش نکند باز بی شعور،در فکر جشن و عقد و گل و سالن و حناست سر می برند و آب ندارند چون به او،آبی نمی دهند و سر از پشت می برند من فکر می کنم که دل من فرار کرد،این فاجعه برای دل نازکم فناست گنگ اند واژگان وصداها و نور و رنگ،گنگ اند کشف و درک و شهود و شعور و فهم من سکته ی دلی زده ام ؟ یا کمر شکست؟ این شعر عکس یک کمر تحت انحناست "هل من معین" گفتی و سالم نشسته ام؟ حتی هنوز ساک سفر را نبسته ام؟! دیگرتمام شد تو مرا صید کرده ای !این لحظه های آخرمرگ عین تنگناست! تقدیم می کنم به شما مهربان حسین هر چند واژگان خودم را نوشته ام اما دلم خوش است که با بخشش شما کابوس های مرده دلان هم همان ثناست
