دانلود ترجمه سوره حجر

[TABLE]
[TR]
[TD="bgcolor: #ffffff, colspan: 6"][/TD]
[/TR]
[TR="bgcolor: #ccffff"]
[TD="colspan: 6, align: center"] سوره حجر
[/TD]
[/TR]
[TR="bgcolor: #ffffff"]
[TD="width: 15, align: center"]ترتیب[/TD]
[TD="width: 30, align: center"]بانوای[/TD]
[TD="width: 80, align: center"]زمان[/TD]
[TD="width: 15, align: center"]حجم[/TD]
[TD="width: 15, align: center"]دانلود[/TD]
[TD="width: 415, align: center"]پخش[/TD]
[/TR]
[TR="bgcolor: #fff7e1"]
[TD]۱۰۰[/TD]
[TD]هدایت فر[/TD]
[TD]۰۰:۱۳:۳۲[/TD]
[TD]۳.۱۰ MB[/TD]
[TD] [/TD]
[TD="class: style3"]
[/TD]
[/TR]
[/TABLE]

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر
الر، این آیات کتاب، و قرآن مبین است. (۱)
کافران (هنگامى که آثار شوم اعمال خود را ببینند،) چه بسا آرزو مى‏کنند که اى کاش مسلمان بودند! (۲)
بگذار آنها بخورند، و بهره گیرند، و آرزوها آنان را غافل سازد؛ ولى بزودى خواهند فهمید! (۳)
ما اهل هیچ شهر و دیارى را هلاک نکردیم مگر اینکه اجل معین (و زمان تغییر ناپذیرى) داشتند! (۴)
هیچ گروهى از اجل خود پیشى نمى‏گیرد؛ و از آن عقب نخواهد افتاد! (۵)
و گفتند: «اى کسى که «ذکر» ( قرآن) بر او نازل شده، مسلما تو دیوانه‏اى! (۶)
اگر راست مى‏گویى، چرا فرشتگان را نزد ما نمى‏زورى؟!» (۷)
(اما اینها باید بدانند) ما فرشتگان را، جز بحق، نازل نمى‏کنیم،؛و هرگاه نازل شوند، دیگر به اینها مهلت داده نمى‏شود (؛و در صورت انکار، به عذاب الهى نابود مى‏گردند)! (۸)
ما قرآن را نازل کردیم؛ و ما بطور قطع نگهدار آنیم! (۹)
ما پیش از تو (نیز) پیامبرانى در میان امتهاى نخستین فرستادیم. (۱۰)
هیچ پیامبرى به سراغ آنها نمى‏آمد مگر اینکه او را مسخره مى‏کردند. (۱۱)
ما اینچنین (و از هر طریق ممکن) قرآن را به درون دلهاى مجرمان راه مى‏دهیم! (۱۲)
(اما با این حال،) آنها به آن ایمان نمى‏آورند؛ روش اقوام پیشین نیز چنین بود! (۱۳)
و اگر درى از آسمان به روى آنان بگشاییم، و آنها پیوسته در آن بالا روند... (۱۴)
باز مى‏گویند: «ما را چشم‏بندى کرده‏اند؛ بلکه ما (سر تا پا) سحر شده‏ایم!» (۱۵)
ما در آسمان برجهایى قرار دادیم؛ و آن را براى بینندگان آراستیم. (۱۶)
و آن را از هر شیطان رانده شده‏اى حفظ کردیم؛ (۱۷)
مگر آن کس که استراق سمع کند (و دزدانه گوش فرا دهد) که «شهاب مبین‏» او را تعقیب مى‏کند (و مى‏راند) (۱۸)
و زمین را گستردیم؛ و در آن کوه‏هاى ثابتى افکندیم؛ و از هر گیاه موزون، در آن رویاندیم؛ (۱۹)
و براى شما انواع وسایل زندگى در آن قرار دادیم؛ همچنین براى کسانى که شما نمى‏توانید به آنها روزى دهید! (۲۰)
و خزائن همه چیز، تنها نزد ماست؛ ولى ما جز به اندازه معین آن را نازل نمى‏کنیم! (۲۱)
ما بادها را براى بارور ساختن (ابرها و گیاهان) فرستادیم؛ و از آسمان آبى نازل کردیم، و شما را با آن سیراب ساختیم؛ در حالى که شما توانایى حفظ و نگهدارى آن را نداشتید! (۲۲)
« ماییم که زنده مى‏کنیم و مى‏میرانیم؛ و ماییم وارث (همه جهان)! (۲۳)
ما، هم پیشینیان شما را دانستیم؛ و هم متاخران را! (۲۴)
پروردگار تو، قطعا آنها را (در قیامت) جمع و محشور مى‏کند؛ چرا که او حکیم و داناست! (۲۵)
ما انسان را از گل خشکیده‏اى (همچون سفال) که از گل بد بوى (تیره رنگى) گرفته شده بود آفریدیم! (۲۶)
و جن را پیش از آن، از آتش گرم و سوزان خلق کردیم! (۲۷)
و (به خاطر بیاور) هنگامى که پروردگارت به فرشتگان گفت: «من بشرى را از گل خشکیده‏اى که از گل بدبویى گرفته شده، مى‏آفرینم. (۲۸)
هنگامى که کار آن را به پایان رساندم، و در او از روح خود (یک روح شایسته و بزرگ) دمیدم، همگى براى او سجده کنید!» (۲۹)
همه فرشتگان، بى استثنا، سجده کردند... (۳۰)
جز ابلیس، که ابا کرد از اینکه با سجده‏کنندگان باشد. (۳۱)
(خداوند) فرمود: «اى ابلیس! چرا با سجده‏کنندگان نیستى؟!» (۳۲)
گفت: «من هرگز براى بشرى که او را از گل خشکیده‏اى که از گل بدبویى گرفته شده است آفریده‏اى، سجده نخواهم کرد!» (۳۳)
فرمود: «از صف آنها ( فرشتگان) بیرون رو، که رانده‏شده‏اى (از درگاه ما!).
و لعنت (و دورى از رحمت حق) تا روز قیامت بر تو خواهد بود!» (۳۵)
گفت: «پروردگارا! مرا تا روز رستاخیز مهلت ده (و زنده بگذار!)» (۳۶)
فرمود: «تو از مهلت یافتگانى! (۳۷)
(اما نه تا روز رستاخیز، بلکه) تا روز وقت معینى.» (۳۸)
گفت: «پروردگارا! چون مرا گمراه ساختى، من (نعمتهاى مادى را) در زمین در نظر آنها زینت مى‏دهم، و همگى را گمراه خواهم ساخت، (۳۹)
مگر بندگان مخلصت را.» (۴۰)
فرمود: «این راه مستقیمى است که بر عهده من است (و سنت همیشگیم)... (۴۱)
که بر بندگانم تسلط نخواهى یافت؛ مگر گمراهانى که از تو پیروى مى‏کنند؛ (۴۲)
و دوزخ، میعادگاه همه آنهاست! (۴۳)
هفت در دارد؛ و براى هر درى، گروه معینى از آنها تقسیم شده‏اند! (۴۴)
به یقین، پرهیزگاران در باغها(ى سرسبز بهشت) و در کنار چشمه‏ها هستند. (۴۵)
(فرشتگان به آنها مى‏گویند:) داخل این باغها شوید با سلامت و امنیت! (۴۶)
هر گونه غل ( حسد و کینه و دشمنى) را از سینه آنها برمى‏کنیم (و روحشان را پاک مى‏سازیم)؛ در حالى که همه برابرند، و بر تختها روبه‏روى یکدیگر قرار دارند. (۴۷)
هیچ خستگى و تعبى در آنجا به آنها نمى‏رسد، و هیچ گاه از آن اخراج نمى‏گردند! (۴۸)
بندگانم را آگاه کن که من بخشنده مهربانم! (۴۹)
و (اینکه) عذاب و کیفر من، همان عذاب دردناک است! (۵۰)
و به آنها از مهمانهاى ابراهیم خبر ده! (۵۱)
هنگامى که بر او وارد شدند و سلام کردند؛ (ابراهیم) گفت: «ما از شما بیمناکیم!» (۵۲)
گفتند: «نترس، ما تو را به پسرى دانا بشارت مى‏دهیم!» (۵۳)
گفت: «آیا به من (چنین) بشارت مى‏دهید با اینکه پیر شده‏ام؟! به چه چیز بشارت مى‏دهید؟! (۵۴)
گفتند: «تو را به حق بشارت دادیم؛ از مایوسان مباش!» (۵۵)
گفت: «جز گمراهان، چه کسى از رحمت پروردگارش مایوس مى‏شود؟!» (۵۶)
(سپس) گفت: «ماموریت شما چیست اى فرستادگان خدا؟» (۵۷)
گفتند: «ما به سوى قومى گنهکار ماموریت یافته‏ایم (تا آنها را هلاک کنیم)! (۵۸)
مگر خاندان لوط، که همگى آنها را نجات خواهیم داد... (۵۹)
بجز همسرش، که مقدر داشتیم از بازماندگان (در شهر، و هلاک‏شوندگان) باشد!» (۶۰)
هنگامى که فرستادگان (خدا) به سراغ خاندان لوط آمدند... (۶۱)
(لوط) گفت: «شما گروه ناشناسى هستید!» (۶۲)
گفتند: «ما همان چیزى را براى تو آورده‏ایم که آنها ( کافران) در آن تردید داشتند (آرى،) ما مامور عذابیم)! (۶۳)
ما واقعیت مسلمى را براى تو آورده‏ایم؛ و راست مى‏گوییم! (۶۴)
پس، خانواده‏ات را در اواخر شب با خود بردار، و از اینجا ببر؛ و خودت به دنبال آنها حرکت کن؛ و کسى از شما به پشت سر خویش ننگرد؛ مامور هستید بروید!» (۶۵)
و ما به لوط این موضوع را وحى فرستادیم که صبحگاهان، همه آنها ریشه‏کن خواهند شد. (۶۶)
(از سوى دیگر،) اهل شهر (از ورود میهمانان با خبر شدند، و بطرف خانه لوط) آمدند در حالى که شادمان بودند. (۶۷)
(لوط) گفت: «اینها میهمانان منند؛ آبروى مرا نریزید! (۶۸)
و از خدا بترسید، و مرا شرمنده نسازید!» (۶۹)
گفتند: «مگر ما تو را از جهانیان نهى نکردیم (و نگفتیم کسى را به میهمانى نپذیر؟!» (۷۰)
گفت: «دختران من حاضرند، اگر مى‏خواهید کار صحیحى انجام دهید (با آنها ازدواج کنید، و از گناه و آلودگى بپرهیزید!)» (۷۱)
به جان تو سوگند، اینها در مستى خود سرگردانند (و عقل و شعور خود را از دست داده‏اند)! (۷۲)
سرانجام، هنگام طلوع آفتاب، صیحه (مرگبار -بصورت صاعقه یا زمین‏لرزه-) آنها را فراگرفت! (۷۳)
سپس (شهر و آبادى آنها را زیر و رو کردیم؛) بالاى آن را پایین قرار دادیم؛ و بارانى از سنگ بر آنها فرو ریختیم! (۷۴)
در این (سرگذشت عبرت‏انگیز)، نشانه‏هایى است براى هوشیاران! (۷۵)
و ویرانه‏هاى سرزمین آنها، بر سر راه (کاروانها)، همواره ثابت و برقرار است؛ (۷۶)
در این، نشانه‏اى است براى مؤمنان! (۷۷)
«اصحاب الایکه‏» ( صاحبان سرزمینهاى پردرخت قوم شعیب) مسلما قوم ستمگرى بودند! (۷۸)
ما از آنها انتقام گرفتیم؛ و (شهرهاى ویران شده) این دو ( قوم لوط و اصحاب الایکه) بر سر راه (شما در سفرهاى شام)، آشکار است! (۷۹)
و «اصحاب حجر» ( قوم ثمود) پیامبران را تکذیب کردند! (۸۰)
ما آیات خود را به آنان دادیم؛ ولى آنها از آن روى گرداندند! (۸۱)
آنها خانه‏هاى امن در دل کوه‏ها مى‏تراشیدند. (۸۲)
اما سرانجام صیحه (مرگبار)، صبحگاهان آنان را فرا گرفت؛ (۸۳)
و آنچه را به دست آورده بودند، آنها را از عذاب الهى نجات نداد! (۸۴)
ما آسمانها و زمین و آنچه را میان آن دو است، جز بحق نیافریدیم؛ و ساعت موعود ( قیامت) قطعا فرا خواهد رسید (و جزاى هر کس به او مى‏رسد)! پس، از آنها به طرز شایسته‏اى صرف‏نظر کن (و آنها را بر نادانیهایشان ملامت ننما)! (۸۵)
به یقین، پروردگار تو، آفریننده آگاه است! (۸۶)
ما به تو سوره حمد و قرآن عظیم دادیم! (۸۷)
(بنابر این،) هرگز چشم خود را به نعمتهاى (مادى)، که به گروه‏هایى از آنها ( کفار) دادیم، میفکن! و بخاطر آنچه آنها دارند، غمگین مباش! و بال (عطوفت) خود را براى مؤمنین فرود آر! (۸۸)
و بگو: «من انذارکننده آشکارم!» (۸۹)
(ما بر آنها عذابى مى‏فرستیم) همان گونه که بر تجزیه‏گران (آیات الهى) فرستادیم! (۹۰)
همانها که قرآن را تقسیم کردند (؛آچه را به سودشان بود پذیرفتند، و آنچه را بر خلاف هوسهایشان بود رها نمودند)! (۹۱)
به پروردگارت سوگند، (در قیامت) از همه آنها سؤال خواهیم کرد... (۹۲)
از آنچه عمل مى‏کردند! (۹۳)
آنچه را ماموریت دارى، آشکارا بیان کن! و از مشرکان روى گردان (و به آنها اعتنا نکن)! (۹۴)
ما شر استهزاکنندگان را از تو دفع خواهیم کرد؛ (۹۵)
همانها که معبود دیگرى با خدا قرار دادند؛ اما بزودى مى‏فهمند! (۹۶)
ما مى‏دانیم‏سینه‏ات از آنچه آنها مى‏گویند تنگ مى‏شود (و تو را سخت ناراحت مى‏کنند). (۹۷)
(براى دفع ناراحتى آنان) پروردگارت را تسبیح و حمد گو! و از سجده‏کنندگان باش! (۹۸)
و پروردگارت را عبادت کن تا یقین ( مرگ) تو فرا رسد! (۹۹)