Ricoh GXR [HR][/HR] شرکت ریکو به تازگی یک سیستم تصویرگری دیجیتال را معرفی کرد که (ما از این پس آن را یک دوربین می نامیم! و) آن را به عنوان کوچکترین و سبک ترین دوربین دیجیتال با قابلیت تعویض لنز می شناسند. Richo GXR یک دوربین دیجیتال پیشرفته با قابلیت تعویض واحد لنز است. بدین معنی که لنز و واحد تصویرگری آن به صورت یکپارچه ساخته شده و می توانند به صورت کشویی روی دوربین سوار شده یا تعویض شوند. در واقع این سیستم یکپارچه شامل اجزای متفاوتی می شوند. لنز دوربین، حسگر ثبت تصویر، و موتور پردازشگر دوربین به صورت یک واحد کامل در آمده و به همین دلیل برخلاف دوربین های DSLR که تابحال می شناختیم، حسگر دوربین روی بدنه قرار ندارد. بدنه منیزیمی دوربین، تنها پایه ای برای سوار شدن بخش های تصویرگری آن است و خود کاربر می تواند با توجه به نیازی که دارد، لنز و مگاپیکسل مورد نظرش را انتخاب کرده و استفاده کند. بدنه و کاربری مهمترین رقبای ریکو در این میدان، از سوی پاناسونیک، الیمپوس و سامسونگ عرضه شده اند که تمامی آنها دوربین های بسیار کوچکی با لنز قابل تعویض هستند (بررسی Olympus E-P1 Pen و Panasonic Lumix G1 ). در اینجا دوربین را همراه با یونیت A12 (شامل لنز 50mm f2.5) بررسی می کنیم. بدنه این دوربین به تنهایی بسیار سبک وزن است و تنها 160 گرم وزن دارد. اما وزن آن همراه با یونیت A12 (ترکیب لنز و حسگر و پردازشگری) که به صورت پیشفرض همراه دوربین عرضه می شود، 423 گرم می شود. چیزی که به نظرتان رسیده است، کاملا صحیح است: وزن یونیت بیشتر از خود دوربین است! طراحی لنز و حسگر یکپارچه، جدای از مزایای کیفی، یک مزیت عمده نیز دارد، و آن جلوگیری از ورود خاک به داخل دوربین یا روی حسگر است. به همین دلیل این دوربین نیازی به سیستم حذف گرد و غبار یا بدنه عایق در برابر غبار ندارد. به نظر می رسد ریکو نخواسته است برای طراحی این دوربین جدید، راه حل متفاوتی را امتحان کند و ترجیح داده است از طراحی مدل های کامپکت موفق قبلی مثل GRD III استفاده کند. البته طراحی دوربین علی رغم اینکه چندان زیبا نیست، اما جلوه ای بسیار حرفه ای تر از دوربین های کامپکت دیگر دارد. دکمه های پشت دوربین بسیار خوب طراحی شده اند و کاملا می توان با انگشت شصت آنها را کنترل کرد. در پشت دوربین یک دکمه چرخان Adj (مخفف Adjust) قرار دارد که برای تغییر تنظیمات نوردهی یا حرکت در منو های دوربین استفاده می شود. همچنین با فشردن آن انواع متغیرهایی که بیشتر مورد استفاده قرار می گیرند ظاهر می شوند. در پهلوی راست بدنه دکمه تغییر زوم لنز قرار دارد که فقط در صورت نصب یک لنز زوم، مثل یونیت S10 مورد استفاده قرار می گیرد (این دکمه روی یونیت پیشفرض دوربین که یک لنز پرایم است زوم دیجیتال انجام می دهد). دکمه کنترلی چند جهته (که روی این دوربین در هشت جهت عمل می کند) دارای دو جهت قابل برنامه ریزی است که می توانید آنها را به عملکردهای دلخواه خودتان تخصیص بدهید. GXR دارای مد کاملا دستی نیز است. وقتی روی مد M عکاسی می کنید، دکمه چرخان جلویی دوربین برای تغییر دیافراگم و دکمه Adj پشتی برای تغییر سرعت شاتر استفاده می شوند (قابلیتی که در بسیاری از دوربین های DSLR entry-level دیده نمی شود). عکاسی با GXR تجربه جالب است، و شاید تنها چیزی که به نظر کمی پیچیده می رسد منوی دوربین است. این منو دارای زیر منوهای زیادی است که استفاده از آن برای کاربرانی که پیش از این سابقه عکاسی با دوربین های DSLR را نداشته اند کمی مشکل است. نمایشگر 3 اینچی با کیفیت (920 هزار نقطه) دوربین دارای شفافیت بسیار خوب، و پوششی ضد آلودگی، ضد انعکاس و ضد خش است که برای استفاده در روشنایی محیط خارجی کاربرد مناسبی دارد. از آنجا که GXR دارای منظره یاب نیست، این نمایشگر برای کادربندی عکس نیز استفاده می شود. در بالای دوربین نیز می توانید یک فلاش سر خود ببینید، که برخلاف دوربین E-P1 الیمپوس (که به نوعی رقیب شانه به شانه GXR محسوب می شود) نیاز به خرید یک فلاش جانبی را برطرف می کند. اما در صورتیکه به امکانات بیشتری برای نوردهی مصنوعی نیاز داشته باشید می توانید از فلاش خارجی GR Digital III (GF-1) نیز استفاده کنید، که دارای قابلیت نورسنجی TTL نیز می باشد. امکانات دوربین نکته جالب درباره یونیت A12 مشخصات فنی آن است. فاصله کانونی لنز A12 برابر 50mm روی حسگر CMOS APS-C داخل آن است که همانطور که می دانید برابر اندازه حسگر اغلب دوربین های دیجیتال DSLR است (23.6 mm x 15.7 mm) و رزولوشنی برابر 12.3 مگاپیکسل دارد. به همین دلیل کیفیت عکس های آن بسیار بالاتر از چیزیست که در دوربین های کامپکت معمولی با حسگر های کوچک دیده می شود. لنز این دوربین دارای قابلیت عکاسی ماکرو نیز می باشد و می تواند تا حداقل فاصله 7 سانتی متر روی سوژه فوکوس کند. جالب اینکه خود دوربین فاصله تا سوژه را تشخیص می دهد و وقتی که لنز را به چیزی نزدیک می کنید، خود دوربین بلافاصله روی وضعیت ماکرو قرار می گیرد و لازم نیست نگران محو شدن عکس های تان باشید. ضمن اینکه رینگ فوکوس دستی دوربین یکسره فعال بوده و برای عکاسی ماکرو می تواند به فوکوس دقیق تر کمک کند. یک سیستم پیش فوکوس (Pre-Focus) نیز روی دوربین وجود دارد، که به نظرمی رسد بیشتر برای کاربران حرفه ای طراحی شده است. این سیستم که snap focusing نامگذاری شده است، به کاربر امکان می دهد از قبل فاصله ای را به عنوان فاصله پیش فرض تعیین کند. بدین ترتیب، با انتخاب دیافراگم مناسب، کافیست که عکاسی فقط دکمه شاتر را فشار دهد و زمان وقفه شاتر به حداقل می رسد (یک قابلیت پیش فوکوس را نیز پیشتر روی دوربین های DSLR سونی نیز دیده بودیم، اما در آنجا حسگر های چشمی با نزدیک کردن دوربین به چشم فعال شده و فوکوس دوربین عمل می کرد. مشخص نیست در دوربینی که دارای منظره یاب چشمی نیست، این قابلیت چقدر کاربرد دارد!). مدهای عکس برداری دوربین شامل چهار حالت عمومی در دوربین های حرفه ای یعنی MASP است (دستی، تقدم دیافراگم، تقدم شاتر، برنامه خودکار). ضمنا می توانید از ایزوهای 200 تا 3200 نیز استفاده کنید. استفاده از ایزوهای بالا احتمالا زیاد به کارتان خواهد آمد. زیرا این دوربین برخلاف دوربین های مشابه خود در این رده، دارای لرزشگیر روی بدنه نیست و طبیعیست که برای عکاسی در سرعت های پایین مجبورید حساسیت دوربین را بالا ببرید. امکان عکاسی با فرمت خام روی GXR وجود دارد و همچنین می تواند با سرعت 3 فریم در ثانیه در رزولوشن کامل عکس بگیرد. سرعت عکس برداری دوربین در رزولوشن 1,280 x 854 24 فریم در ثانیه می شود. البته از آنجا که GXR از کارت حافظه SD استفاده می کند، برای استفاده از تمامی امکانات دوربین بهتر است از کارت های SDHC که سرعت بالاتری دارند استفاده کنید. فیلمبرداری با GXR از آنجا که این روز ها قابلیت فیلمبرداری به پای ثابت دوربین های حرفه ای تبدیل شده است، انتظار می رود که دوربین های کامپکت نیز از این قابلیت بی بهره نباشند. GXR می تواند با رزولوشن HD فیلمبرداری کند (1,280 x 720 pixels) اما برخلاف دوربین E-P1 الیمپوس میکروفون صدای آن فقط به صورت تک کاناله یا مونو کار می کند. من درباره این دوربین چه فکر می کنم؟ GXR و ترکیب آن با یونیت پیشفرض A12 بیشتر از آنکه یک دوربین کامپکت خانگی باشد،ابزاری حرفه ای برای کاربران سطح بالا است. قیمت تقریبی 500 دلار برای بدنه و 700 دلار برای یونیت (مجموعا 1200 دلار برای هر دو) بسیار گران تر از مدل های رقیب در این سطح (مثل GF1 پاناسونیک یا E-P1 الیمپوس) است. اما چیزی که درباره خرید آن، وسوسه انگیز است، برند سازنده دوربین یعنی ریکو است. کافیست یکبار این دوربین را در دست بگیرید، تا ببینید که چرا دوربینی به این کوچکی حس یک دوربین عکاسی حرفه ای را در شما ایجاد می کند. تا بحال تنها دو یونیت برای این دوربین ارائه شده، که قطعا به عنوان یک ابزار حرفه ای به امکانات جانبی بسیار بیشتری نیاز دارد و همین دو، نمی توانند انتظارات کاربران حرفه ای را برآورده کنند. ضمن اینکه استفاده از سیستم هایی که تا به این حد خاص هستند، در کشور ما امکان اشتراک، خرید و فروش، گارانتی و کاربرد کمتری نسبت به وسایل عمومی تر دارند. به نظر من، برای خرید دوربین هایی در این کلاس، بهتر است بیشتر از آنکه به قابل تعویض بودن لنز و حسگر (که مشخصه اصلی این دوربین است) اهمیت دهید، باید به نکاتی مثل خدمات و گارانتی، امکانات دوربین و کیفیت آن توجه کرد. مزايا: طراحی متفاوت و محکم، نمایشگر سه اینچی با رزولوشن 920 هزار پیکسل، فیلم برداریHD با صدای استریو، سرعت عکس برداری سه فریم در ثانیه، امکان استفاده از فلاش ها و تجهیزات جانبی معايب : نداشتن منظره یاب نوری، نداشتن لرزشگیر، فیلمبرداری با صدای مونو، فوکوس کند و ناکارآمد در نور کم مشخصات فني: دقت و حداكثر حساسيت :12.3 مگاپیکسل CMOS حساسیت دوربین: 200 تا 3200 ISO اندازه و دقت صفحه نمايش: 3 اينچ - 920 هزار پيکسل سرعت عكاسي پيوسته و حافظه قابل پشتيباني: سه فريم در ثانيه- SD و SDHC دقت فيلم برداري: 720×1280 پيكسل
