شب بود و ستاره توي کهکشون غم بود و نگاهي رو به آسمون با چشم خسته قلبي شکسته باز شده قلبش از گلايه ها باز مي گه غماشو با ستاره ها طاقت نداره چشم انتظاره شباي با هم بودن گذشت هرکسي رفت ديگه برگشت ستاره آي ستاره از اوج آسمونا بگو تا بشنون نا مهربونا چرا بايد بمونن حالا تنهاي تنها اونا که بودن عمري همدم ما