پيرچشمي بخشي از روند طبيعي افزايش سن ميباشد و در هنگامي كه عدسي چشم قابليت انعطاف خود را بتدريج از دست ميدهد, اتفاق ميافتد. همه ما دير يا زود پيرچشمي را تجربه خواهيم كرد اما معمولا اين حالت در حدود سن 45-40 سالگي شروع ميشود. در نتيجه افراد با ديد طبيعي (بدون ضعف چشم) احتياج به عينك مطالعه پيدا ميكنند و افراد نزديكبين يا دوربين احتياج به دو عينك يكي براي دور و يكي براي نزديك يا عينك دو ديد پيدا ميكنند. يك مزيت نزديكبيني كمتر از 3 ديوپتر اين است كه اين افراد بعد از شروع پيرچشمي ميتوانند عينك دور خود را بردارند و قادر به خواندن بدون عينك باشند. بعد از انجام ليزر براي اصلاح نزديكبيني، اين توانايي از دست خواهد رفت, چرا كه اين افراد همانند ساير افراد طبيعي نياز به عينك مطالعه خواهند داشت. اما افراد با نزديكبيني متوسط و شديد پس از شروع پيرچشمي علاوه بر عينك دور نياز به عينك مطالعه هم خواهند داشت و در واقع مزيتي نسبت به افراد طبيعي ندارند. ليزر تاثيري بر روي قدرت متمركز كننده عدسي چشم نداشته و بنابراين نميتواند پيرچشمي را درمان كند.
