1 [TABLE="width: 100%"] [TR] [TD="align: right"][/TD] [/TR] [TR] [TD="align: right"] درس پنجم الف) حرف «ص » حرف «صاد» را باید مانند «سین», اما پرحجم و درشت تلفظ کنیم. در علم تجوید, به حالت پرحجمی صدا تفخیم گویند؛ بنابراین «ص» سین تفخیم شده (سین مفَخَّم) است . برای تلفظ این حرف, صدای خود را در گلو پرحجم میکنیم (به اصطلاح باد در گلو میاندازیم). تأکید میشود در تلفظ «ص» باید از سوت زدن بیمورد اجتناب کرد . ب) حرف «ض » تلفظ اين حرف در زبان عربی, كمی دشوار است . « ضاد» از تماس كنار ۀ زبان (از هر طرف كه مقدور باشد) با دندانهای آسیای بالا و با صدای پرحجم و درشت تلفظ میشود. نوک زبان در این لحظه باید آزاد بوده و با دندان و یا لثه در تماس نباشد. ضاد حرفی است سرکش؛ و تلفظ صحیح و اصیل آن به تمرین زیاد نیازمند است؛ البته اگر در تلاوت اکثر اساتید و قراء مشهور دقت کنیم, میبینیم که امروزه «ض» مانند «د» تلفظ میشود؛ اما پرحجم و درشت. (دال مفخم: دال پرحجم) ج) حرف « ط » حرف «طاء» مانند «ت» تلفظ میشود، اما پرحجم و درشت؛ (تاء مفخم) د) حرف «ظ » حرف «ظاء» درست مانند «ذ» نوکزبانی تلفظ میشود؛ با این تفاوت که صدای آن درشت و پرحجم است (ذال مفخم). باید توجه کرد که در تلفظ «ظاء» به فشار زیاد نوک زبان بر دندانهای بالا و نیز دمیدن هوا به صورت فشرده نیازی نیست . ﻫ ) حرف «ع » حرف «عین» از موضع میانی حلق به صورت نرم و کشدار تلفظ میشود. البته باید دقت کنید که اولاً صدای عین, بیش از حد, نرم و از دیگر سو سخت و با فشار تلفظ نشود و ثانیاً با درشتی و پرحجمی همراه نباشد (تفخیم نمیشود) و) حرف «غ » حرف «غين» از موضع حلق و محل تلفظ «خ» امّا به صورت نرم و کشدار ادا میشود. شایان توجه است که «غ» پرحجم و درشت تلفظ میشود ( مفخم) . ز) حرف «و » حرف «واو» برخلاف نوع فارسی آن که با کمک دندان تلفظ میشود, فقط با جمع (غنچه) شدن دو لب و با صدای نازک و کمحجم ادا میگردد. در واقع، واو حرف بسیار نرمی است که نباید با فشار تلفظ گردد . ادامه دارد... [/TD] [/TR] [/TABLE]
