قرآن، شفابخش قلبها

1 ​

[TABLE="width: 100%"]
[TR]
[TD="align: right"][/TD]
[/TR]
[TR]
[TD="class: rich-content, align: right"]

خداي متعالي قرآن را شفاي دلها و درمان افكار مي‏داند؛ ﴿وننزّل من القران ما هو شفاء ورحمة للمؤمنين﴾.(1) قرآن ذاتاً شفاست و هرگز هيچ مرضي در آن راه نمي‏يابد و هرگاه شخصي واقعاً به آن رجوع كند، بدون شفا و درمان بازنمي‏گردد.
بيمار با شفا بهبودي مي‏يابد و دارو ذاتاً شفاي او نيست. زيرا بسا بيمار، دارويي را مصرف مي‏كند، ولي بيماري او شفا نمي‏يابد. خداي سبحان درباره قرآن نمي‏گويد: اين كتاب داروست، بلكه مي‏فرمايد: او شفاست و شفابخشي آن قطعي است و هر كس به محضر قرآن بيايد و آن را بفهمد و بپذيرد و به پيام‏هايش عمل كند، به يقين بيماري‏هاي دروني‏اش شفا مي‏يابد، مگر آنكه مريض به قرآن مراجعه نكند يا از روي ميل نباشد يا پس از مراجعه به قرآن، نسخه شفابخش آن را نپذيرد و به آن عمل نكند يا عملش نادرست باشد.
خداي سبحان در ادامه همين آيه مي‏فرمايد: ﴿ولايزيد الظالمين إلّاخساراً﴾؛(2) قرآن براي مؤمنان شفا و رحمت، و براي تبهكاران‏خسارت است. قرآن نوري است كه درك آن براي نابينايان دشوار است و بدين جهت از اين نور الهي استفاده نمي‏كنند؛ ﴿قل هو للذين امنوا هدي وشفاء و الذين‏لايؤمنون في اذانهم وقْر و هو عليهم عمي﴾.(3)
اگر بيماري كسي با خوردن ميوه پرآب و شيرين و شاداب بيشتر شد، مشكل از ميوه نيست، بلكه سبب محروميّت و افزايش رنجوري، دستگاه گوارش بيمار است. قرآن مانند آن‏ميوه شيريني است كه انسان مستعد و سالم با خوردن و هضم آن، رشد و تكامل مي‏يابد،ولي اگر دستگاه فكري شخص مريض در برابر آن عكس‏العمل نشان‏دهد، اين سرسختي سبب شدّت بيماري او مي‏گردد؛ ﴿في قلوبهم مرض فزادهم الله مرضًا﴾.(4)
اميرمؤمنان(عليه‌السلام) رسول خداصلي الله عليه و آله و سلم را طبيب انسانها مي‏نامد؛ «طبيب دوّار بطبّه».(5) طبيب واقعي كسي است كه علّت بيماري و چگونگي پيشگيري از آن و درمان پس از ابتلا را به مردم بگويد، نه اينكه منتظر بنشيند تا هر كس بيمار شد، به وي رجوع، و او وي را درمان كند.
قرآن كريم كه مدّعي شفابخشي جامعه است، صبر نمي‏كند تا هر كه بيمار شد، مداوايش كند، بلكه در مقام پيشگيري مرض نيز كوشاست تا انسانها به امراض فكري و قلبي دچار نگردند؛ يعني هم عهده‏دار بهداشت است و هم متكفل درمان.
قرآن نخست به انسانها درباره بيماريها هشدار مي‏دهد. اگر كسي در اين مرحله، هشدار او را نشنيد و عمل ممنوع را انجام داد، مريض مي‏شود. در اين مرحله نيز قرآن رهنمود دارد و راه درمان را به او نشان مي‏دهد تا او را از مرض برهاند. اگر در اين مرحله نيز سخن قرآن را نشنيد و به آن عمل نكرد، آنگاه خدا او را به حال خودش رها مي‏كند و چنين مريض رها شده‏اي به صورت طبيعي بيمارتر مي‏گردد؛ البته گذشته از راههاي عمومي بهداشت و درمان، راه‏هاي ويژه‏اي براي دو برنامه ياد شده هست كه از تنوع دستورها و تكثر راه‏هاي علاج مي‏توان استنباط كرد.
1 ـ سوره اسراء، آيه 82.
2 ـ سوره اسراء، آيه 82.
3 ـ سوره فصلت، آيه 44.
4 ـ سوره بقره، آيه 10.
5 ـ نهج‏البلاغة، خطبه 108.
هدايت در قرآن، ص 184-186.​

[/TD]
[/TR]
[/TABLE]