نقش تشويق و تخويف در پروش انسان

1 ​

[TABLE="width: 100%"]
[TR]
[TD="align: right"][/TD]
[/TR]
[TR]
[TD="class: rich-content, align: right"]

خداي سبحان در عين آن كه بخشنده، رؤوف، مهربان، بخشايشگر و پرورش دهنده جهانيان است مالكيت آنان را نيز برعهده دارد : ”الحمد للّه ربّ العالمين الرّحمن الرّحيم مالك يوم الدّين»﴿1﴾ وكسي نخواهد توانست از تحت مالكيت او خارج شود. او از همه اشخاص حساب رسي مي‌كند. او مي‌خواهد انسان‌ها بين خوف و رجا باشند. بيم و اميد است كه انسان را شكوفا مي‌سازد، پرورش نيكو مي‌دهد و نخل او را به ثمر مي‌نشاند. از اين رو گاهي تشويق و ترحيب و گاهي ترهيب و تخويف مي‌كند: «أمّن هو قانت آناءَ الّيل ساجداً و قائماً يحذر الاخرة ويرجوا رحمة ربّه«﴿2﴾ ؛ آيا كسي كه شب را به طاعت خدا به سجود و قيام مي‌پردازد و از پايان كار خود ترسان و به رحمت الهي اميدوار است با آن كس كه به كفر مشغول است يكسان است؟ هرگز يكسان نيست. تنها خردمندان متذكّر اين مطلبند: «إنّما يتذكّر أولوا الألباب«﴿3﴾
1 ـ سورهٔ حمد، آيات 2 ـ 4
2 ـ سورهٔ زمر، آيهٔ 9
3 ـ همان
معاد در قرآن، ص 50 ـ 51. ​

[/TD]
[/TR]
[/TABLE]