شركت ملي گاز ايران در چند روز گذشته به بهانه توسعه خطوط گازي كشور در پارك ملي خجير اقدام به عمليات تخريبي كرده است. مطابق اصل پنجاهم قانون اساسي هرگونه توسعه در اين مناطق ممنوع است. اين اقدامات موجب خواهد شد كه پيامدهاي منفي با شدت بيشتري بر بدنه پارك عمل نمايند پاركي كه به سبب نزديكي به پايتخت پرجمعيت در حال كشيدن آخرين نفسهاي پايداري است. اگر قرار باشد هر سازمان و نهاد و وزارتخانه اي يك قسمت از مناطق چهارگانه سازمان حفاظت محيط زيست را مورد تعرض قرار دهد مطمئن باشيد تا آينده نزديكي آنها ديگر مناطق امن اكولوژيك بشمار نميايند. ديگر گياهشناسان و بوم شناسان ايراني نمي توانند بر خود ببالند كه ما فلان گونه منحصربفرد گياهي يا جانوري بومزاد را فقط و فقط در كشور ايران داريم زيرا در پارك هاي ملي از ديدگاه مديريت محيط زيست تنها پژوهش ، آمزش و گردشگري كنترل شده مجاز است و حضور انسان منجر به برهم خوردن تعادل پايدار اين مناطق خواهد شد. اينكار موجب پاكتراشي پوشش گياهي در مناطق احداث خط لوله و پيراموني و فشردگي خاك ميشود كه موجبات روان آب بيشتر و نفوذپذيري كمتر بارش را فراهم ميآورد. از سوي ديگر فرسايش پاشماني و آبراههاي خاك شدت بيشتري ميگيرد. پاكتراشي گياهان سطحي موجب ازبين رفتن گياهان بومزاد(اندميك) پارك شده كه خلاف مقررات اتحاديه بين المللي حفاظت( IUCCN) است كه ايران عضوي از آن است و چه بسا سبب فروپاشيدن زنجيرههاي غذايي خاص و روابط بين جانداران پارك شود. شايد مهمترين مشكل زيست محيطي احداث و يا تعريض خطوط لوله گاز مسئله انباشتهاي حاصل از تخريب خاك و سنگ بستر است. مواد حاصل از خاكبرداري بناچار بايد در مناطقي تخليه شوند. طبیعت این مواد طوریست که در اثر نيروي ثقل بخودي خود به داخل آبراههها و نقاط پستتر فرو ميريزند. اين امر مسببات برهم خوردن وضعيت آبشناسي (هيدرولوژيكي)منطقه را فراهم خواهد كرد. از اينگونه پيامدها ميتوان زياد برشمرد . به گفته وبلاگ آنچه امروز در پارک ملی خجیر رقم خورده ، جنایتی است که بدون تردید در نوع خود بی سابقه است ، در مدت تنها ۲۰ روز شرکت ملی گاز تهران و متاسفانه با حمایت استانداری تهران چنان بلایی بر سر پارک ملی خجیر آورده است که درنوع خود در تاریخ محیط زیست ایران بی سابقه است. مناسب است سازمان حفاظت محيط زيست براي حفظ تنوع زیستی پارک و پیشگیری از اثرات تخریبی بیشتر این منطقه منحصربفرد با همكاري استانداري طرح توسعه مذكور را به بیرون از پارک منتقل کند كه مطمئنا هزينه ريالي آن در مقايسه با حفظ آب وخاك وگياهان نادر و زيستگاه حيان وحش كمتر از اين خواهد بود. وجود و تعریض این اقدامات خسارتهای جبران ناپذیری را در آينده به بدنه پارک وارد می کند كه ننگ آن بر پيشاني مديران كنوني خواهد ماند.
