طفلکي روزنامه هاش ريخت باز يه بد شانسي ديگه پسرک باز هم زمين خورد باز تو کفشاش پر ريگه کفشاي کهنه و پاره اش دوباره اونو زمين زد باز لباساش پر گِل شد توي روز برفي و بد اما اين بار جاي گريه پسرک پاشد و خنديد خبر روزنامه هاشو وسه اولين دفعه ديد تا حالا روزنامه ها شو وا نکرده بود، بخونه اون فقط روزنامه مي فروخت آخ، چه بيرحم زمونه تيترهاي روزنامه هاشو که همه خيس شده بودند داشت بلند بلند مي خوند که دورشو مردم پشوند يه نگاه کرد ديد که مردم هر کدوم يه چيزي مي گن بعد چند لحظه دوباره مي گذرن از اون و ميرن کاغذ اي خيس و برداشت يه گوشه نشست و خنديد اما از خنده ي تلخش دل صد تا گريه لرزيد تا حالا روزنامه ها شو وا نکرده بود، بخونه اون فقط روزنامه مي فروخت آخ، چه بيرحم زمونه سر اون چهارراه سرد نديد اونو ديگه هيچ کس آدماي توي اين شهر نمي گيرن از کسي درس تيتر رونامه ها اين شد يه کوچلو تا خدا رفت طفلکي روزنامه هاش ريخت پسرک چه بي صدا رفت « دکلمه : شهاب حسيني»