دایناسور -

پاسخ : دایناسور -

آیا دایناسورها فشار خون بالا و قلب بزرگی داشتند؟

دایناسورها - ساختمان بدن دایناسورها
سرها (و مغزها)ی دایناسورهای گردن بلند، خیلی بالای قلب هایشان نگه داشته می شد. در سوروپودهای بزرگ، سر می توانست هشت متر بالای قلب باشد! این امر در مهندسی جریان خون مشکلاتی ایجاد می کرد. دیرینه شناسان زرافه را به عنوان مدلی برای حدس زدن درباره جریان خون گونه برچیوسوروس به کار می برند. مفصل بندی گردن برچیوسوروس مثل زرافه، عمودی تر از تعداد زیادی از سوروپودهای دیگر بود و او می توانست از ارتفاع هشت متری هم غذا به دست آورد. برای این که مقدار کافی خون اکسیژن دار به سر برچیوسوروس (حتی مغز ریز سوروپود) برای استفاده توسط مغز آن برسد، لازم بود:
-یک قلب قوی بزرگ داشته باشند- قلبی به وزن حدود 400 کیلوگرم نیاز بود تا خون را در رگ های خونی عظیم، با فشار بالا به سمت بالا پمپ کند.
-فشار خون عظیمی وجود داشته باشد- تخمین زده می شود که سوروپودهای بزرگ به پمپ کردن خونی بیش از 600 میلی متر نیاز داشتند. در حالی که بیشتر پستانداران (شامل انسان) فشار سیستولیک حدود 150-100 میلی متر اچ جی دارند. حتی زرافه ها تنها فشار سیستولیک حدود 300 میلی متر اچ جی دارند. -رگ های خونی عضلانی داشته باشند- سرخرگ های بسیار پهنی لازم بوده تا جریان خون به گردن هم برسد. این رگ ها به دریچه های یک طرفه زیادی نیاز داشتند تا خون را از جریان یافتن دوباره به عقب قبل از رسیدن به سر بازدارند. همچنین موقعی که گردن روبه پایین خم می شده، به دریچه های یک طرفه ای در سیاهرگ ها نیاز بوده تا خون رو به عقب جریان پیدا نکند و به سر برسد.
__________________

 

پاسخ : دایناسور -

دایناسورها چگونه از خودشان دفاع می کردند؟

دایناسورها با سلاح های دفاعی مسلح شده بودند. گیاهخواران از این سلاح های دفاعی برای رقابت های درون گونه ای یا برای محافظت از خود در مقابل گوشتخواران استفاده می‌کردند.
اینها عبارت بودند از:
شاخ ها،‌ چنگال ها و میخ دار بودن بدن- بسیاری از دایناسورها برآمدگی های چاقو مانند مرگ آوری روی بدنشان داشتند که برای محافظت در مقابل خورده شدن عالی بودند (مثل، تریکراتوپ ها Triceratops و کنتروسوروس Kentrosaurus ). بعضی از سوروپودها چنگال های شست بزرگی داشتند: این چنگال ها مخصوصاً در نوجوانان و جوانان برجسته بود.
اندازه بزرگ- بعضی از دیپلودوکیدهای diplodocids بزرگسال (مثل اپاتوسوروس Apatosaurus،‌ دیپلودوکاس Diplodocus، سوپرساروس Superstars،‌ و غیره) و دایناسورهای دیگر چنان بزرگ بودند که تنها از جانب عظیم ترین گوشتخواران یا گله های گوشتخواران در معرض خطر قرار می گرفتند.
سطح زره دار بدن (صفحات استخوانی آمیخته شده به داخل پوست چرمی بدن)- سراسر رویه و اطراف بدن دایناسورهایی مثل انکیلوسورویدها Ankylosaurids (مانند یوپلوسفالوس Euoplocephalus،‌ انکیلوسوروس Ankylosaurus و سوروپلتا Sauropelta) زره دار دارد.
تنها زیر شکم هایشان بدون محافظ بوده. یک شکارچی برای کشتن یک انکیلوسورید، می باید ضربت ناگهانی بر روی حیوان سنگین وحشتناک وارد می کرد- که این کار کار ساده‌ای نبوده.
پوست چرمی ضخیم- این پوست تنها اندکی از حیوان در مقابل شکارچیانی با دندان های تیز و قوی مثل تی رکس، گیگانوتوسوروس و یوتاهرپتور حفاظت می کرده.
سر نیزه دار - پچایکفالوسوروس هاPachycephalosaurs (مثل پچایکفالوسوروس، استجوکرس Stegosaurus، ونانوسوروس Wannanosaurus و غیره) دایناسورهایی با جمجمه ضخیم بوده اند است که نیزه روی سرشان را برای دفع شکارچیان مورد استفاده قرار می دادند.
مدت های طولانی چنین تصور می شده که گنبدهای ضخیم سر پچایکفالوسور برای کوبیدن رقبا در طول نبرد، برای جذب جفت و به عنوان آخرین وسیله دفاعی برضد گوشتخواران بوده.اما مارک گودوین دیرینه شناس دانشگاه کالیفرنیا در برکلی جمجمه های پچایکفالوسور زیادی را پیدا کرده است که هیچ مدرکی از شکاف یا زخم بهبود یافته روی آنها پیدا نشده. همچنین مطابق تحلیل ها،‌ این استخوان های جمجمه ضخیم سفت ومحکم و جامد نبوده. بلکه موقعی که زیر فشار خیلی زیاد قرار می گرفته پر از منفذ و شکننده بوده است. بنابراین آنها علاقه ای نداشته اند تا در جنگ سرهایشان را به هم بکوبند. آنها همدیگر را می کشته اند و با سر کوبیدن هدف گیری خوبی نبوده است.
سرعت - فرار کردن از صحنه جنگ می توانسته ساده تر و ایمن تر باشد.
دم چماق مانند- انکیلوسوریدها (مثل یوپلوکفال ها و انکیلوسوروس) تعدادی دم استخوانی داشتند که به سادگی می توانستند آنها را مورد استفاده قرار دهند. این دم‌ها برای دفاع کردن مفید بوده همچنین به درد بریدن وچرای گیاهان می خورده. همچنین،‌ بعضی از تروپودها مثل شانوسوروس Shunosaurus، اومیسوروس Omeisaurus، و شاید مامنچیسوروس Mamenchisaurus،‌ مجموعه ای از دم برای محافظت از خودشان داشته اند. دم شلاق مانند- بعضی از مردم فکر می کنند که شاید سوروپودها دم هایشان را مثل شلاق به کارمی برده اند تا به حمله کنندگان شلاق بزنند. در حالی که به نظر می رسد. احتمالاً این کار مقداری زیان فیزیکی به بافت دم وارد می کرده. چرا که باعث می شده بخش انتهایی دم شتاب ناگهانی بگیرد. همچنین،‌ سوروپودهای بزرگ که احتمالاً به برگ های درختان خیره می شدند تا غذا بخورند نمی توانستند با دمشان به اطراف شلاق بزنند بدون این که دمشان محکم به درختان بخورد و صدمه ببیند.

 

پاسخ : دایناسور -

سلاح های تهاجمی دایناسورها چگونه بودند؟

بسیاری از دایناسورها با سلاح هایی مسلح شده بودند که به درد کشتن و خوردن شکار، کرکری خواندن برای رقبای درون گونه خودشان و یا حمایت از همقطاران گوشتخوار می‌خورد. این سلاح ها عبارت بودند از:
دندان های تیز و‌ بزرگ - دندان های تیز و بزرگ ترین دندان های بیشتر گوشتخواران برای دریدن گوشت شکار بود.
چنگال های پا- بسیاری از دایناسورها چنگال هایی روی پاها و یا دستانشان داشتند.
درومائوسوریدها و مگارپتور چنگال های داس مانند قابل جمع شدن بسیار عظیم روی هر پایشان داشتند.
دست هایی با توانایی چنگ زدن با انگشتان چنگال دار- برای گرفتن و از هم دریدن شکار خوب بود.
اندازه بزرگ- بعضی از دایناسورها‌، مثل گیگانوتوسوروس و تی رکس به قدری بزرگ بودند که در نوک زنجیره غذایی قرار داشتند و می توانستند هر جانوری را که می توانستند
بگیرند بخورند.
سرعت و چابکی- برای خوردن، ‌یک شکارچی اول باید شکارش را بگیرد. تنها دایناسورهای باقی مانده‌ یعنی پرندگان،‌ از تروپودهای پرنده مانند سریع تکامل پیدا کرده اند.
پرندگان امروزی دید رنگی عالی دارند. بنابراین این احتمال وجود دارد که دایناسورهای پرنده ای شکل (تروپودهای پیشرفته ای مثل کولوروسوروس coelurosaurs) هم دید رنگی

داشته اند. این دید به آنها کمک می کرده که شکارشان را پیدا کنند و بگیرند (درست مثل شاهین ها که دید تیزشان را برای در نظر گرفتن و کشف شکار به کار می برند).​

 

پاسخ : دایناسور -

آیا دایناسورها در گله زندگی می کردند؟

به نظر می رسد که بعضی از گونه های دایناسورها در گله ها زندگی می کرده اند. این موضوع به وسیله شواهد فسیلی اثبات شده است. این شواهد عبارت است از:
-بسیاری از فسیل های دایناسورها با هم پیدا شده اند. یعنی انبار بزرگی از استخوان های یک گونه در یک منطقه پیدا شده است.
-ردپاهای فسیل شده بسیاری از دایناسورها که باهم سفر می کردند به دست آمده است.
-گروه های بزرگی از آشیانه های فسیل شده دایناسورها باهم در یک جا پیدا شده اند.
بعضی از دایناسورها ممکن است برای حفاظت از خود با هم، هم گروه شده باشند (مثل هایپسیلوفودون Hypsilophodon) و بعضی ممکن است به خاطر شکار موثرتر با هم همکاری می‌کرده اند (مثل ولوسیراپتور Velociraptor). همچنین حدس زده می شود که وجود جمعیت ها برای حرکت های مهاجرت فصلی برای غذا لازم بوده است.
بعضی از گروه های دایناسورها ممکن است به طور موقتی تشکیل می شده اند. به هرحال معلوم است که دایناسورها در زمین هایی که غذای زیادی داشته اند به طور زودگذر جمع
می شده اند.
گله ها- امنیت در تعداد است
بسیاری از دایناسورهای گیاهخوار با هم در داخل گله سفر می کردند، تغذیه می کردند و شاید آشیانه می ساختند و با هم مهاجرت می کردند. فایده جمع شدن در گله ها در ابتدا
حفاظت در مقابل حیوانات گوشت خوار بود. شاید بسیاری از سوروپودها sauropods در گله ها باهم حرکت می کردند، این را ردپاهای گوناگون (ردپاهای فسیل شده) نشان می دهد. همچنین ردپاها دلالت دارند بر این که سوروپودهای جوان برای حفاظت به سمت مرکز گله می رفتند.
گروهی از حدود 100 فسیل استیراکوسوروس Styracosaurus که در آریزونای آمریکا پیدا شده، نشان می دهد که این دایناسورها در گله ها سفر می کرده اند. گروه های پروتوکراتو Protoceratops هم پیدا شده اند. بقیه کراتوپسین ها ceratopsians، مثل تریکراتوپ ها هم ممکن است در گله ها سفر می کرده اند. همچنین فسیل های میاسورا Maiasaura، در یک گروه عظیم تشکیل شده از حدود 10000 حیوان پیدا شده اند. این بر رفتار گله ای دلالت دارد. این میاسوراها در خاکسترهای آتشفشانی در امتداد یک دسته از لانه ها و تخم ها دفن شده اند. بقیه منقار اردکی ها مثل پاراسورولوفاس Parasaurolophus هم ممکن است برای لانه، یافتن غذا و حتی مهاجرت در گله ها جمع می شده اند.
یک گروه از حدود 20 فسیل هایپسایلوفودون Hypsilophodon باهم در جزیره وایت (یک جزیره انگلیس جنوبی) از زمین بیرون آورده شده اند. چند صد اسکلت فسیل سئولوفایسیس Coelophysis هم در آریزونا، نیومکزیکو و یوتا پیدا شده است. هم بزرگسالان و هم نوجوانان این دایناسور گوشتخوار پیدا شده اند.
دایناسورهای دیگری که ممکن است در گروه ها به طور گروهی زندگی کرده باشند:
اورنایتومیموس Ornithomimus و درایوسوروس Dryosaurus هستند.
گله ها بهتر شکار می کنند
بعضی از دایناسورهای گوشتخوار ممکن است در گله ها شکار می کرده اند. آنها نیرویشان را باهم یکی می کردند تا شکار خیلی بزرگی را بکشند. ممکن است ولوکارپتور Velociraptor مرگبار و باهوش هم به صورت گله‌ای شکار می کرده و حتی حیوانات خیلی بزرگ را شکار می کرده.
درومئوسوریدهاDromeosaurids (باهوش ترین دایناسورها)، مثل دینونایچاس Deinonychus هم ممکن است در گله های مرگبار شکار می کرده اند، آنها حتی به سوروپودهای عظیم الجثه و انکیلوسوریدها هم باهم حمله می‌کرده‌اند.

 

پاسخ : دایناسور -

دندان های دایناسورها چه شکلی بودند؟

با نگاه کردن به دندان های یک حیوان می توانید اطلاعات زیادی درباره این که او چگونه زندگی می کرده به دست آورید. دندان های دایناسورها هم می توانند چیزهای زیادی درباره این جانور به شما بگویند. اطلاعاتی مثل نوع غذایی که می خورده، چگونه آن غذا را به دست می آورده و چه قدر گوارش و هضم بر روی غذا لازم بوده (غذایش را می‌جویده، آن را خرد می کرده، یا تنها آن را با حرص می بلعیده؟)
دندان ها سخت تر از استخوان ها هستند و بنابراین از نظر فسیلی نسبت به استخوان ها بیشتر قابل مطالعه هستند. تاکنون تعداد زیادی دندان فسیل شده دایناسور پیدا شده است. حتی بعضی از گونه های دایناسورها (مثل کاردیودون Cardiodon ، دینودون Deinodon و ترچودون Trachodon) تنها از دندان های فسیل شده شان شناخته می شوند.
تعداد دندان ها در دایناسورهای مختلف با هم متفاوت بوده است. بعضی دایناسورها، مثل گالیمیماس Gallimimus و اورنیتومینوس Ornithomimus هیچ دندانی نداشته اند. تی رکس50 تا 60 دندان مخروطی ضخیم داشته است. دایناسوری که بیشترین تعداد دندان را داشته، هادروسوروس hadrosaurs (دایناسور منقار اردکی) بوده که بیش از 960 دندان لبی داشته است.
دندان های دایناسورها قابل جایگزین بوده است. یعنی موقعی که یک دندان از بین می رفت یا می شکست، دندان دیگری رشد می کرد و جایش را پر می کرد.
سوریشین ها Saurischians:
سوروپودها Sauropods:
سوروپودهای گیاهخوار مثل اپتوسوروس Apatosaurus، برچیوسوروس Brachiosaurus،
دیپلودوکاس Diplodocus و سوپرسوروس Supersaurus و... دندان های میخ مانند (یعنی در بالا پهن و در پایین نازک) یا قاشقی شکل برای کندن برگ درختان داشتند. اما این دندان ها برای جویدن نبوده اند. در واقع مواد گیاهی سخت در روده های عظیم این دایناسورها احتمالاً در اتاقک های تخمیر هضم می شد. این کار با کمک گازترولیت ها gastroliths (سنگ هایی که حیوان می بلیعد) انجام می شد. این سنگ ها کمک می کردند تا برگ ها و شاخه های کوچک خرد شوند.
تروپودها Theropods (مثل تی رکس، گیگانوتوسوروس، Giganotosaurus، کارچارودونتوسوروس Carcharodontosaurus، الوسوروس Allosaurus ، اسپینوسوروس
Spinosaurus و ...
گوشتخوارانی بودند که دندان های نوک دار تیزی برای دریدن گوشت بدن و یا خرد کردن استخوان ها داشتند. مدفوع فسیل شده یک تیرانوسوروس Tyrannosaurus پیدا شده که در آن استخوان های خرد شده وجود دارد و این نشان می دهد که در حقیقت تی رکس غذایش را با دندان های قوی و آرواره قدرتمندش خرد می کرده.
ارنیتیشیان ها Ornithischians:
ارنیتیشیان های گیاهخوار و بعضی از پروسوروپودها prosauropods انواع دندان ها را داشتند. اما اکثراً پوزه های شیپوری شکل و تعداد زیادی دندان های لبی کند برگ مانند
برای گزیدن و بعضی وقت ها جویدن گیاهان سفت داشتند.
استگوسوریدها Stegosaurids
ستگوسوریدها (مثل استگوسوروس Stegosaurus و کنتروسوروس Kentrosaurus دندان های برگ شکل داشتند.
هادروسوروس Hadrosaurs: (دایناسورهای منقار اردکی که شامل میاسوروا Maiasaura، پاراسورولوفاس Parasaurolophus، ادمونتوسوروس Edmontosaurus، لمبئوسوروس Lambeosaurus و غیره می‌شدند) حدود 960 دندان لبی تیز داشتند. آنها بیشتر از همه دایناسورهای دیگر دندان داشتند.
-ایگانودونتیدها Iguanodontids (سوسماری ها): (مثل ایگانودون Iguanodon،
اورانوسوروس Ouranosaurus و پروباکتروسوروس Probactrosaurus، دندان هایی شبیه به سوسمارهای امروزی داشتند. تاج گرد فرورفته دندان ها منحنی بودند.
-هترودونتوسورس Heterodontosaurus: هترودونتوسورس یک دایناسور اورنیتیشیان (نوعی دایناسور گیاهخوار) کوچک بود که سه نوع دندان مختلف و یک پوزه داشته است. دندان های بالایی جلویی تیز و برنده برای خرد و ریز کردن مورد استفاده قرار می گرفتند. پوزه منقاری و دندان های گونه برای خرد و آسیاب کردن غذا بودند، همچنین دو جفت دندان بلند مانند سگ داشتند.
کراتوپسین ها Ceratopsians: کراتوپسین ها مثل تریکراتوپس Triceratops، استایرکوسوروس , Styracosaurus، منوکلونیوس Monoclonius و ...، پوزه های بدون دندان داشتند که برای جمع کردن غذایشان مورد استفاده قرار می دادند و بسیاری از دندان های گونه پهن و تخت داشتند که برای جویدن مواد گیاهی فیبری سخت مورد استفاده قرار می‌گرفتند. 0071
-بیشتر دایناسورها مثل انکیلوسورورس Ankylosaurs (که شامل انکلیوسوروس، سوروپلتا Sauropelta، یوپلوسفالوس Euoplocephalus و غیره می شدند) نمی توانستند غذایشان را بجوند و ممکن است اتاقک های تخمیر داشته اند که فیبرهای گیاهی سفت را هضم کنند.
انکیلوسورورس دندان هایی داشته که شکلی مثل دست با انگشتان داشته است.
اورنیتومیمیدها Ornithomimids (مثل اورنیتومیماس Ornithomimus، انسرمیماس Ansermimus، گالیمیماس Gallimimus و استراتیومیماس Struthiomimus) دندانی نداشتند. تنها پوزه ای داشته اند که با آن گیاهان، حشرات و حیوانات کوچک را می خورده اند.

 

پاسخ : دایناسور -

ساختمان بدن دایناسورها

دایناسورها خزندگانی بودند که خانه شان در خشکی بود و در یک وضع و حالت ایستاده راه می رفتند. ساختمان بی همتای میان ران هایشان باعث می شد تا پاهایشان سیخ زیر بدن‌هایشان قرار بگیرد. نه این که خارج از هر طرف بدنشان قرار بگیرد (مثل خزندگان دیگر).
در ابتدا که دایناسورها از آرچوسوروس های ابتدایی تر تکامل پیدا کردند،‌ دوپا بودند (آنها روی دو پا راه می رفتند). خیلی بعدتر،‌ بعضی از گروه های دایناسورها وضعیت چهار پا پیدا کردند. بیشترشان پاهای عقبشان خیلی بزرگ تر از پاهای جلویشان بود. انواع بسیار مختلفی از دایناسورها وجود داشتند‌، که در اندازه و وزن، نقل و انتقال (راه رفتن با دو یا چهار پا، با سرعت آهسته یا سریع)، تغذیه (گوشت یا گیاهان)، وظایف اعضاء و شکل های دیگر در بدن با هم تفاوت داشتند. در زیر دو تا از انواع بسیار مختلف دایناسورها را می بینید.تصویر زیر یک ساروپود بزرگ است.‌ گیاهخوار چهارپایی که به کندی حرکت می کرد.
__________________

 

پاسخ : دایناسور -

دایناسورها

بین 65 تا 230 میلیون سال پیش دایناسورها بر روی زمین زندگی می‌‌کردند. دایناسورها برخلاف دیگر خزندگان نظیر مارمولکها، پاهای بلند و کشیده‌ای داشتند که آنها را قادرمی ساخت بدن خود را از سطح زمین بالا نگه دارند. آنها به سهولت بر روی زمین حرکت می‌‌کردند و برخی نبز به خوبی می‌‌دویدند. دایناسورها گونه‌های متنوعی از قبیل، گیاه خواران غول پیکر به طول 27 متر (90 پا)و گوشتخواران سریع السیرکه بعضا" کوتاه تر از 5/1 متر (5 پا) بودند را شامل می‌‌شدند.
برخی از دایناسورهای گیاه خوار، دارای دندانهایی برای جویدن و خرد کردن غذا به قطعات کوچک جهت بلعیدن و هضم کردن بودند. با این وجود دایناسورهای گیاهخوار غول پیکر نظیر دیپلودوکوس، دندان نداشته در عوض به همراه غذا سنگهایی را نیز می‌‌بلعیدند تا در شکم آنها گیاهان را آسیاب کنند.
دیگر مناطقی که گفته می‌شود روزگاری در آنها دایناسور ها به میزان زیاد زندگی می‌‌کردند شامل مصر، مغولستان، آمریکا و آرژانتین می‌شود. هم اکنون این جزیره به طور روزانه شاهد صدها دانشمندی است که از گوشه و کنار اروپا به آنجا سفر می‌کنند تا اطلاعات بیشتری را در مورد دایناسور ها دریابند. تا کنون مسئولین موفق شده‌اند بقایای فراوانی از دنیای ماقبل تاریخ را در این جزیره کشف کنند و به این وسیله نقاط تاریک فراوانی را از گذشته‌های دور روشن نمایند.
بزرگ‌ترین دایناسور
دیرین‌شناسان در گذشته تصور می‌کرده‌اند بزرگ‌ترین دایناسور گوشتخوار، دایناسور موسوم به تی رکس ویا دایناسورهای گوشتخوار دیگری که تا حدودی از تی رکس بزرگ‌تر یا کوچک‌تر بوده‌اند، می‌‌باشند. اما اکنون بر این باورند که جد اعلای همه این دایناسورهای گوشتخوار، دایناسور عظیم الجثه‌ای بوده که ابعاد بدنش به مراتب بزرگ‌تر از تی رکس و دیگر دایناسورهای گوشتخوار بوده است.
دایناسور تازه کشف شده که آرواره‌ای دراز و پشتی قوز کرده دارد اسپینوسوروس ‪ Spinosaurusنامگذاری شده‌است.
بررسی فسیلهای مربوط به این دایناسور نشان می‌دهد طول بدن این جانور به ‪ ۱۷متر بالغ می‌شده و دستهای آن به مراتب قدرتمندتر و بلندتر از دستهای اخلافش نظیر تی رکس بوده است.
تا ده سال پیش دیرین شناسان بر این باور بودند که تی رکس بزرگ‌ترین دایناسور گوشتخوار بوده‌است.از میان ‪ ۳۰نمونه فسیل این دایناسور که تاکنون کشف شده بزرگ‌ترین آن که در موزه تاریخ طبیعی شیکاگو نگاهداری می‌شود ‪۱۲/۸ متر طول دارد و محاسبات نشان می‌دهد که وزن بدن آن به ‪ ۶/۴تن می‌رسد. این دایناسور در حدود ‪ ۶۷میلیون سال قبل می‌زیسته.
چند سال قبل دیرین شناسان به نمونه‌ای از یک دایناسور گوشتخوار برخورد کردند که از تی‌رکس‌ها بزرگ‌تر بودند. برای این دایناسورها نام "جیگانتوسوروس" انتخاب شد و بازسازی فسیلهای برجای مانده از این نوع جدید نشان داد که طول قامت آنها به ‪ ۱۳/۷متر بالغ می‌شده است.
این نوع دایناسورها ‪ ۱۰۰میلیون سال قبل در آمریکای جنوبی زندگی می‌کردند.
هم‌زمان با این نوع دایناسورها دو نوع دایناسور گوشتخوار دیگر در دو قاره دیگر حضور داشتند. دایناسوری که اندکی کوچک‌تر بود موسوم به کارکارودانتو سوروس در افریقا زندگی می‌کرد و دایناسور دیگری به نام آکناتوسوروس که در آمریکای شمالی می‌زیست.
این هر سه دایناسور از اخلاف دایناسوری موسوم به آلوسوروس بوده‌اند که بین ‪ ۹تا ‪ ۱۲متر طول داشت و حدود ‪ ۱۵۰میلیون سال قبل در آمریکای شمالی زندگی می‌کرد.
اما اسپینوسوروس جد اعلای همه این دایناسورها به شمار می‌آید. نخستین نمونه‌های فسیل این جانور در سال ‪ ۱۹۱۲به وسیله یک دیرین شناس آلمانی به نام ارنست استرومر کشف شد. وی نشان داد که این دایناسور پوزه‌ای دراز و بر روی ستون فقراتش تیغه‌های بلند استخوانی قرار داشته است. اما همه تحقیقات جامع این پژوهشگر که در موزه مونیخ نگاهداری می‌شد در هنگام بمباران این شهر به وسیله متفقین در سال ‪ ۱۹۴۴به کلی نابود شد.
از آن زمان تاکنون همه آنچه که در مورد دایناسورها کشف شده مربوط به دایناسورهای کوچک‌تر بوده و در مواردی نیز نمونه‌های پراکنده‌ای از استخوانهای اسپینوسوروس نیز به دست آمده است.
اما اکنون بررسی دوباره دو استخوان برجای مانده از اسپینوسوروس مشخص ساخته که نتایجی که در گذشته در مورد این دایناسور به دست آمده بود دقیق بوده است.
اسپینوسوروس همراه با کارکارودانتو سوروس در حدود ‪ ۱۰۰میلیون سال قبل در افریقا زندگی می‌کرده و همانند تی رکس و جیاگونتوسوروس بر روی دو پا حرکت می‌کرده است. پرندگان کنونی از اخلاف همین دایناسورها هستند. اسپینوسوروس‌ها دهانی شبیه سوسمارها داشته‌اند و شکار را با حرکت اره‌ای دندانهای خود از پا در می‌آورده‌اند. شواهد موجود حکایت از آن دارد که این دایناسورها بیشتر از ماهی ها تغذیه می‌کرده‌اند و بازوهای این دایناسورها از قدرت کافی برای شکار کردن برخوردار بوده است. این ویژگیها با ویژگیهای تی رکس و جیاگونتوسوروس تفاوت دارد.
دستهای این دو دایناسور کوچک بود. دندانهای تی رکس نیز به جای حرکت اره مانند به صورت پتک وار و پرسی شکار را بین دندان و فک خرد می‌کرده است.
جیاگونتو سوروسها دارای جمجمه کشیده‌تری بوده‌اند و دندانه‌های تیغه مانند آنها گوشت شکار را قطعه قطعه می‌کرده است.
__________________

دایناسورها

بین 65 تا 230 میلیون سال پیش دایناسورها بر روی زمین زندگی می‌‌کردند. دایناسورها برخلاف دیگر خزندگان نظیر مارمولکها، پاهای بلند و کشیده‌ای داشتند که آنها را قادرمی ساخت بدن خود را از سطح زمین بالا نگه دارند. آنها به سهولت بر روی زمین حرکت می‌‌کردند و برخی نبز به خوبی می‌‌دویدند. دایناسورها گونه‌های متنوعی از قبیل، گیاه خواران غول پیکر به طول 27 متر (90 پا)و گوشتخواران سریع السیرکه بعضا" کوتاه تر از 5/1 متر (5 پا) بودند را شامل می‌‌شدند.
برخی از دایناسورهای گیاه خوار، دارای دندانهایی برای جویدن و خرد کردن غذا به قطعات کوچک جهت بلعیدن و هضم کردن بودند. با این وجود دایناسورهای گیاهخوار غول پیکر نظیر دیپلودوکوس، دندان نداشته در عوض به همراه غذا سنگهایی را نیز می‌‌بلعیدند تا در شکم آنها گیاهان را آسیاب کنند.
دیگر مناطقی که گفته می‌شود روزگاری در آنها دایناسور ها به میزان زیاد زندگی می‌‌کردند شامل مصر، مغولستان، آمریکا و آرژانتین می‌شود. هم اکنون این جزیره به طور روزانه شاهد صدها دانشمندی است که از گوشه و کنار اروپا به آنجا سفر می‌کنند تا اطلاعات بیشتری را در مورد دایناسور ها دریابند. تا کنون مسئولین موفق شده‌اند بقایای فراوانی از دنیای ماقبل تاریخ را در این جزیره کشف کنند و به این وسیله نقاط تاریک فراوانی را از گذشته‌های دور روشن نمایند.
بزرگ‌ترین دایناسور
دیرین‌شناسان در گذشته تصور می‌کرده‌اند بزرگ‌ترین دایناسور گوشتخوار، دایناسور موسوم به تی رکس ویا دایناسورهای گوشتخوار دیگری که تا حدودی از تی رکس بزرگ‌تر یا کوچک‌تر بوده‌اند، می‌‌باشند. اما اکنون بر این باورند که جد اعلای همه این دایناسورهای گوشتخوار، دایناسور عظیم الجثه‌ای بوده که ابعاد بدنش به مراتب بزرگ‌تر از تی رکس و دیگر دایناسورهای گوشتخوار بوده است.
دایناسور تازه کشف شده که آرواره‌ای دراز و پشتی قوز کرده دارد اسپینوسوروس ‪ Spinosaurusنامگذاری شده‌است.
بررسی فسیلهای مربوط به این دایناسور نشان می‌دهد طول بدن این جانور به ‪ ۱۷متر بالغ می‌شده و دستهای آن به مراتب قدرتمندتر و بلندتر از دستهای اخلافش نظیر تی رکس بوده است.
تا ده سال پیش دیرین شناسان بر این باور بودند که تی رکس بزرگ‌ترین دایناسور گوشتخوار بوده‌است.از میان ‪ ۳۰نمونه فسیل این دایناسور که تاکنون کشف شده بزرگ‌ترین آن که در موزه تاریخ طبیعی شیکاگو نگاهداری می‌شود ‪۱۲/۸ متر طول دارد و محاسبات نشان می‌دهد که وزن بدن آن به ‪ ۶/۴تن می‌رسد. این دایناسور در حدود ‪ ۶۷میلیون سال قبل می‌زیسته.
چند سال قبل دیرین شناسان به نمونه‌ای از یک دایناسور گوشتخوار برخورد کردند که از تی‌رکس‌ها بزرگ‌تر بودند. برای این دایناسورها نام "جیگانتوسوروس" انتخاب شد و بازسازی فسیلهای برجای مانده از این نوع جدید نشان داد که طول قامت آنها به ‪ ۱۳/۷متر بالغ می‌شده است.
این نوع دایناسورها ‪ ۱۰۰میلیون سال قبل در آمریکای جنوبی زندگی می‌کردند.
هم‌زمان با این نوع دایناسورها دو نوع دایناسور گوشتخوار دیگر در دو قاره دیگر حضور داشتند. دایناسوری که اندکی کوچک‌تر بود موسوم به کارکارودانتو سوروس در افریقا زندگی می‌کرد و دایناسور دیگری به نام آکناتوسوروس که در آمریکای شمالی می‌زیست.
این هر سه دایناسور از اخلاف دایناسوری موسوم به آلوسوروس بوده‌اند که بین ‪ ۹تا ‪ ۱۲متر طول داشت و حدود ‪ ۱۵۰میلیون سال قبل در آمریکای شمالی زندگی می‌کرد.
اما اسپینوسوروس جد اعلای همه این دایناسورها به شمار می‌آید. نخستین نمونه‌های فسیل این جانور در سال ‪ ۱۹۱۲به وسیله یک دیرین شناس آلمانی به نام ارنست استرومر کشف شد. وی نشان داد که این دایناسور پوزه‌ای دراز و بر روی ستون فقراتش تیغه‌های بلند استخوانی قرار داشته است. اما همه تحقیقات جامع این پژوهشگر که در موزه مونیخ نگاهداری می‌شد در هنگام بمباران این شهر به وسیله متفقین در سال ‪ ۱۹۴۴به کلی نابود شد.
از آن زمان تاکنون همه آنچه که در مورد دایناسورها کشف شده مربوط به دایناسورهای کوچک‌تر بوده و در مواردی نیز نمونه‌های پراکنده‌ای از استخوانهای اسپینوسوروس نیز به دست آمده است.
اما اکنون بررسی دوباره دو استخوان برجای مانده از اسپینوسوروس مشخص ساخته که نتایجی که در گذشته در مورد این دایناسور به دست آمده بود دقیق بوده است.
اسپینوسوروس همراه با کارکارودانتو سوروس در حدود ‪ ۱۰۰میلیون سال قبل در افریقا زندگی می‌کرده و همانند تی رکس و جیاگونتوسوروس بر روی دو پا حرکت می‌کرده است. پرندگان کنونی از اخلاف همین دایناسورها هستند. اسپینوسوروس‌ها دهانی شبیه سوسمارها داشته‌اند و شکار را با حرکت اره‌ای دندانهای خود از پا در می‌آورده‌اند. شواهد موجود حکایت از آن دارد که این دایناسورها بیشتر از ماهی ها تغذیه می‌کرده‌اند و بازوهای این دایناسورها از قدرت کافی برای شکار کردن برخوردار بوده است. این ویژگیها با ویژگیهای تی رکس و جیاگونتوسوروس تفاوت دارد.
دستهای این دو دایناسور کوچک بود. دندانهای تی رکس نیز به جای حرکت اره مانند به صورت پتک وار و پرسی شکار را بین دندان و فک خرد می‌کرده است.
جیاگونتو سوروسها دارای جمجمه کشیده‌تری بوده‌اند و دندانه‌های تیغه مانند آنها گوشت شکار را قطعه قطعه می‌کرده است.
__________________

دایناسورها

بین 65 تا 230 میلیون سال پیش دایناسورها بر روی زمین زندگی می‌‌کردند. دایناسورها برخلاف دیگر خزندگان نظیر مارمولکها، پاهای بلند و کشیده‌ای داشتند که آنها را قادرمی ساخت بدن خود را از سطح زمین بالا نگه دارند. آنها به سهولت بر روی زمین حرکت می‌‌کردند و برخی نبز به خوبی می‌‌دویدند. دایناسورها گونه‌های متنوعی از قبیل، گیاه خواران غول پیکر به طول 27 متر (90 پا)و گوشتخواران سریع السیرکه بعضا" کوتاه تر از 5/1 متر (5 پا) بودند را شامل می‌‌شدند.
برخی از دایناسورهای گیاه خوار، دارای دندانهایی برای جویدن و خرد کردن غذا به قطعات کوچک جهت بلعیدن و هضم کردن بودند. با این وجود دایناسورهای گیاهخوار غول پیکر نظیر دیپلودوکوس، دندان نداشته در عوض به همراه غذا سنگهایی را نیز می‌‌بلعیدند تا در شکم آنها گیاهان را آسیاب کنند.
دیگر مناطقی که گفته می‌شود روزگاری در آنها دایناسور ها به میزان زیاد زندگی می‌‌کردند شامل مصر، مغولستان، آمریکا و آرژانتین می‌شود. هم اکنون این جزیره به طور روزانه شاهد صدها دانشمندی است که از گوشه و کنار اروپا به آنجا سفر می‌کنند تا اطلاعات بیشتری را در مورد دایناسور ها دریابند. تا کنون مسئولین موفق شده‌اند بقایای فراوانی از دنیای ماقبل تاریخ را در این جزیره کشف کنند و به این وسیله نقاط تاریک فراوانی را از گذشته‌های دور روشن نمایند.
بزرگ‌ترین دایناسور
دیرین‌شناسان در گذشته تصور می‌کرده‌اند بزرگ‌ترین دایناسور گوشتخوار، دایناسور موسوم به تی رکس ویا دایناسورهای گوشتخوار دیگری که تا حدودی از تی رکس بزرگ‌تر یا کوچک‌تر بوده‌اند، می‌‌باشند. اما اکنون بر این باورند که جد اعلای همه این دایناسورهای گوشتخوار، دایناسور عظیم الجثه‌ای بوده که ابعاد بدنش به مراتب بزرگ‌تر از تی رکس و دیگر دایناسورهای گوشتخوار بوده است.
دایناسور تازه کشف شده که آرواره‌ای دراز و پشتی قوز کرده دارد اسپینوسوروس ‪ Spinosaurusنامگذاری شده‌است.
بررسی فسیلهای مربوط به این دایناسور نشان می‌دهد طول بدن این جانور به ‪ ۱۷متر بالغ می‌شده و دستهای آن به مراتب قدرتمندتر و بلندتر از دستهای اخلافش نظیر تی رکس بوده است.
تا ده سال پیش دیرین شناسان بر این باور بودند که تی رکس بزرگ‌ترین دایناسور گوشتخوار بوده‌است.از میان ‪ ۳۰نمونه فسیل این دایناسور که تاکنون کشف شده بزرگ‌ترین آن که در موزه تاریخ طبیعی شیکاگو نگاهداری می‌شود ‪۱۲/۸ متر طول دارد و محاسبات نشان می‌دهد که وزن بدن آن به ‪ ۶/۴تن می‌رسد. این دایناسور در حدود ‪ ۶۷میلیون سال قبل می‌زیسته.
چند سال قبل دیرین شناسان به نمونه‌ای از یک دایناسور گوشتخوار برخورد کردند که از تی‌رکس‌ها بزرگ‌تر بودند. برای این دایناسورها نام "جیگانتوسوروس" انتخاب شد و بازسازی فسیلهای برجای مانده از این نوع جدید نشان داد که طول قامت آنها به ‪ ۱۳/۷متر بالغ می‌شده است.
این نوع دایناسورها ‪ ۱۰۰میلیون سال قبل در آمریکای جنوبی زندگی می‌کردند.
هم‌زمان با این نوع دایناسورها دو نوع دایناسور گوشتخوار دیگر در دو قاره دیگر حضور داشتند. دایناسوری که اندکی کوچک‌تر بود موسوم به کارکارودانتو سوروس در افریقا زندگی می‌کرد و دایناسور دیگری به نام آکناتوسوروس که در آمریکای شمالی می‌زیست.
این هر سه دایناسور از اخلاف دایناسوری موسوم به آلوسوروس بوده‌اند که بین ‪ ۹تا ‪ ۱۲متر طول داشت و حدود ‪ ۱۵۰میلیون سال قبل در آمریکای شمالی زندگی می‌کرد.
اما اسپینوسوروس جد اعلای همه این دایناسورها به شمار می‌آید. نخستین نمونه‌های فسیل این جانور در سال ‪ ۱۹۱۲به وسیله یک دیرین شناس آلمانی به نام ارنست استرومر کشف شد. وی نشان داد که این دایناسور پوزه‌ای دراز و بر روی ستون فقراتش تیغه‌های بلند استخوانی قرار داشته است. اما همه تحقیقات جامع این پژوهشگر که در موزه مونیخ نگاهداری می‌شد در هنگام بمباران این شهر به وسیله متفقین در سال ‪ ۱۹۴۴به کلی نابود شد.
از آن زمان تاکنون همه آنچه که در مورد دایناسورها کشف شده مربوط به دایناسورهای کوچک‌تر بوده و در مواردی نیز نمونه‌های پراکنده‌ای از استخوانهای اسپینوسوروس نیز به دست آمده است.
اما اکنون بررسی دوباره دو استخوان برجای مانده از اسپینوسوروس مشخص ساخته که نتایجی که در گذشته در مورد این دایناسور به دست آمده بود دقیق بوده است.
اسپینوسوروس همراه با کارکارودانتو سوروس در حدود ‪ ۱۰۰میلیون سال قبل در افریقا زندگی می‌کرده و همانند تی رکس و جیاگونتوسوروس بر روی دو پا حرکت می‌کرده است. پرندگان کنونی از اخلاف همین دایناسورها هستند. اسپینوسوروس‌ها دهانی شبیه سوسمارها داشته‌اند و شکار را با حرکت اره‌ای دندانهای خود از پا در می‌آورده‌اند. شواهد موجود حکایت از آن دارد که این دایناسورها بیشتر از ماهی ها تغذیه می‌کرده‌اند و بازوهای این دایناسورها از قدرت کافی برای شکار کردن برخوردار بوده است. این ویژگیها با ویژگیهای تی رکس و جیاگونتوسوروس تفاوت دارد.
دستهای این دو دایناسور کوچک بود. دندانهای تی رکس نیز به جای حرکت اره مانند به صورت پتک وار و پرسی شکار را بین دندان و فک خرد می‌کرده است.
جیاگونتو سوروسها دارای جمجمه کشیده‌تری بوده‌اند و دندانه‌های تیغه مانند آنها گوشت شکار را قطعه قطعه می‌کرده است.
__________________

 

پاسخ : دایناسور -

دایناسورهای نوجوان "تیرانوساروس رکس" بسیار سرکش بوده اند

نتایج تحقیقات بر روی استخوان پوزه یک نمونه نوجوان از تیرانوساروس رکس نشان می دهد که نوجوانان این گونه دایناسور بسیار سرکش بوده اند.
بقایای این دایناسور نوجوان که "ژان" نامگذاری شده است در سال 2001 در ایالت مونتانا واقع در آمریکا کشف شد.
اکنون دانشمندان دانشگاه ایلینویز شمالی و موزه تاریخ طبیعی راکفورد با بررسی استخوان پوزه "ژان" دریافتند که دایناسورهای نوجوان گونه "تیرانوساروس رکس" بسیار سرکش بوده و اغلب با همسالان خود مبارزه و دعوا می کرده اند. جنسیت "ژان" هنوز مشخص نیست و انتخاب این نام در بزرگداشت اهدا کننده این فسیل به موزه بوده است. نتایج بررسیهای فعلی نشان می دهد که این دایناسور نوجوان حدود شش متر و نیم طول و بیش از دو متر قد داشته و وزن آن حدود 700 کیلوگرم بوده است. آرواره فوقانی و پوزه این دایناسور نوجوان حفره های ناشی از یک زخم را نشان می دهد که به نظر می رسد در اثر گازگرفتگی یک گونه همسن ایجاد شده باشد. براساس گزارش ایندیپندنت، این محققان با بررسی ساختار میکروسکوپی بافت استخوانی این فسیل از طریق پرتونگاری مقطعی به این نتایج دست یافتند.
__________________

 

پاسخ : دایناسور -

اولین دایناسورها

اورپتور از اولین گونه های دایناسورها بررسی دیرینه شناسان نشان می دهد که اولین دایناسورها حدود 230 میلیون سال پیش - که به دوران تریاسیک معروف است - در قسمتهایی از آرژانتین و برزیل کنونی بوجود آمده اند. در این میان از اولین گونه های دایناسورها می توان به ایروپتور ها که از کوچک ترین نوع گوشت خوار بودند اشاره کرد، طول این جانداران به حدود یک متر می رسید.
فسیل این نوع از دایناسورها برای اولین بار در سال 1991 در دره ای که روزگاری یک رودخانه پر آب از آنجا می گذشت در آرژانتین پیدا شد. این دره که امروزه Ischigualasto Basin نام دارد خشک می باشد. همچنین تحقیقات دیرینه شناسان نشان می دهد که حدود 65 میلیون سال پیش نسل این جانداران غول پیکر از دنیا رفته است و به عقیده برخی تئوریسین ها انواع پرندگان امروزی از نوادگان برخی از انواع گوشتخوار دایناسورها می باشند. هر چند بسیاری دیگر معتقد هستند که این تئوری هنوز جای بحث بسیار دارد.
استگوساروس دایناسوری از دوران ژوراسیک اینکه دایناسورها در کدام قسمتهای کره زمین می زیستند سئوال پیچیده ای نیست، چرا که فسیل های این جانوران در تمامی قاره ها مشاهده شده اند. بخصوص اگر دقت کنیم که در آن دوران - 230 میلیون سال گذشته - قاره های کنونی به یکدیگر متصل بودند و طی 165 میلیون سال بتدریج از یکدیگر فاصله گرفته اند. دورانی که دایناسورها در آن می زیستند دوران مسوزوئیک (Mesozoic) نامیده می شود که شامل سه دوره مختلف به نام های Triassic و Jurassic و Cretaceous نامیده می شود. سه دوره فوق الذکر بترتیب مربوط به 215، 150و 70 میلیون سال پیش بود است.
تمامی دایناسورها در تمام دوره هایی که از آنها یاد کردیم نمی زیستند، بعنوان نسل مثال گونه ای دایناسور ها بنام Stegosaurus که در دوران ژوراسیک می زیستند حدود 80 میلون سال پیش از شروع دوران Cretaceous از بین رفته است. نامگذاری به ظاهر عجیب دایناسورها معمولا" از ترکیب دو کلمه لاتین یا یونانی صورت می گیرد که به محل یافتن فسیل، فیزک و نوع بدن، نحوه تغذیه و بسیاری موارد دیگر مربوط می شود. امروزه بیولوژیست ها دقیقا" از همین روش نامگذاری برای نامگذاری جانوران بیولوژیکی استفاده می کنند.