دایناسور -

پاسخ : دایناسور -

عمومی

حال چرا؟وا.. اعلم!بالاخره ردپای این موجودات را از دیارکرمان خودمان هم گزارش نمودند.البته بعضی افراد می گفتند که این دیار از این موجودات نداشته!حال معلوم شده نه داشته!حال خود خبر:
مهندس "مسعود ناظم‌زاده" سرپرست مدیریت زمین‌شناسی و اکتشافات‌معدنی جنوب شرق کشور (کرمان)، از کشف تخته‌ سنگی با نقش ردپای دایناسور در کرمان خبر داد.
وی گفت: این تخته‌سنگ که قدمت آن بیش از 190 میلیون سال تخمین زده می‌شود، به‌طور اتفاقی در منزل یکی از اهالی روستای دشتخاک واقع در زرند کشف شد.
وی با بیان این ‌که این سومین رد‌پای دایناسور کشف شده در استان کرمان است، خاطرنشان کرد: این تخته‌سنگ دارای ابعاد 50 در 80 سانتی‌متر و ضخامت 5 سانتی‌متر است و شامل 14 تا 15 نقش پای بچه دایناسور است.

سرپرست مدیریت زمین‌شناسی و اکتشافات‌معدنی جنوب شرق کشور درباره چگونگی کشف این تخته‌سنگ، اظهار داشت: این تخته‌سنگ بیش از 30 سال به عنوان دیواره حوضچه منزل یکی از اهالی دشتخاک استفاده می‌شد که دهیار سابق منطقه از نزدیکان صاحب‌ خانه به‌طور غیرمنتظره متوجه نقوش غیرعادی در آن شد که پس از اطلاع به یکی از دوستان زمین‌شناس خود، تخته‌سنگ مورد نظر به مدیریت زمین‌شناسی و اکتشافات‌معدنی جنوب شرق کشور منتقل شد.​

 

پاسخ : دایناسور -

تغذیه دایناسورها و تبعات آن

دانشمندان حدس می زنند که پستانداران دوره مزوزوئیک کوچک باقی مانده بودند زیرا دایناسورها اعم از گیاهخوار و گوشتخوار با جثه بزرگ خود مانع از اشغال آشیان های موجود توسط پستانداران می شدند. بدین ترتیب آنها پستانداران اولیه را از تکامل در اندازه های بزرگ بدنی بازداشتند اما فسیل تازه کشف شده Repenomamus giganticus بزرگترین پستاندار هم عصر دایناسورها به طور چشمگیری از محدودیت های فوق فراتر رفته است. در واقع این پستاندار حتی از برخی دایناسورهای کوچک (به ویژه دروموسوریدهایی نظیر دایناسورپردار Microraptor) بزرگتر بوده است.giganticus.R احتمالاً در یک جنگل انبوه، مرطوب و بسیار گرم که به احتمال قوی دارای یک دریاچه نیز بوده، می زیست، آناتومی دست ها و پاهایش نشان می دهد که برای زندگی بر روی درختان مناسب نبوده و در عوض به نظر می رسد که بیشتر به زندگی بر روی زمین و در سایه سرخس های پوشیده از خزه دوره مزوزوئیک و درختان ژنکو عادت داشته است.
نخستین پستانداران تصویر موجوداتی به اندازه موش یا حشره خور را به خاطر می آورند که زیر سلطه دایناسور ها دزدانه پنهان می شدند و از ترس آنکه مارمولک های هولناک بند از بندشان بگسلند از رویارویی با آنها پرهیز می کردند. اما گویا شکار گاهی وقت ها خود شکارچی می شد. فسیل هایی که به تازگی پیدا شده اند، نوزاد دایناسوری را در درون شکم یک پستاندار نشان می دهند و این نخستین مدرک قطعی از این نوع شکار است.یک تیم بین المللی براساس تحقیق بر روی گونه ای موسوم به Repenomamus robustus، پستانداری تقریباً به اندازه اپوسوم ویرجینیا که نزدیک به ۱۳۰ میلیون سال پیش یا بیشتر در دوره مزوزوئیک می زیست به این نتیجه رسیده است که در محل قفسه سینه robustus . R اسکلت بچه دایناسوری وجود داشت که دندان های مضرس، استخوان های ران و انگشتان پایش نشان می داد که یک Psittacosaurus است. پسیتاکوسروس از خویشاوندان بدون شاخ تریسرا توپس است که جثه اش در دوران بلوغ به یک گاو ماده می رسد. با آنکه استخوان های پستاندار در وضعیت آناتومیکی اش حفظ شده بود، استخوان های دایناسور عمدتاً تکه تکه، در هم و بر هم و در محل معده پستانداران زنده موجود بود.
جین منگ (Meng .J) دیرین شناس موزه تاریخ طبیعی نیویورک سیتی از طرز قرار گرفتن استخوان ها نتیجه می گیرد که به احتمال زیاد دایناسور توسط پستاندار خورده شده بود. گزارش کامل این یافته ها قرار بود در شماره ۱۳ ژانویه نشریه «نیچر» چاپ شود.
فسیل هایی که محتویات معده شان حفظ شده باشد، بسیار کمیابند.پیش از این فسیل دایناسور هایی پیدا شده بود که آرواره پستانداران در درون روده هایشان موجود بود. منگ در این خصوص می گوید که فسیل R. robustus یک مورد معکوس است.
همچنین به نظر می رسد که سایر اعضای جنس Repenomamus نیز قادر به شکار دایناسورها بودند. پژوهشگران در بین سایر گونه های حشره خور مانند به اندازه یک سگ که توسط کشاورزان بومی از خاک بیرون کشیده شده بودند در محل سازند زمین شناختی «یژیان» واقع در شمال غربی چین که فسیل دایناسورهای پردار در آن فراوانند، فسیل giganticus . R را کشف کردند. این موجود که جثه اش به بزرگی یک گربه بزرگ است، بزرگ ترین گونه جنس خود بوده و وزنش به ۱۲ تا ۱۴ کیلوگرم و طول بدنش به بیش از یک متر می رسد. طول جمجه اش ۱۶ سانتی متر یعنی ۵۰ درصد بزرگتر از جمجمه robustus . R ، دومین گونه بزرگ این جنس، است. منگ اظهار می دارد که بزرگ بودن پیامدهای بسیاری دارد. بدین خاطر آنها به غذای بیشتر و قلمرو بزرگ تری برای گشت زدن احتیاج داشتند و علاوه بر این قادر به خوردن شکارهای بزرگ تر و مقاومت در برابر شکارشدن توسط دایناسورهای گوشتخوار بودند. آنها احتمالاً عمر طولانی تری داشتند و سریع تر هم حرکت می کردند.این فسیل های جدید در ماسه سنگ های پوشیده از خاکستر آتشفشانی مدفون شده بودند. فسیل هایی که در لایه های بالاتر از محل استخوان های پستانداران کشف شدند کاملاً صاف و فشرده اند که حدس زده می شود آنها در یک دریاچه افتاده اند و به تدریج از گل و لای پوشانده شده و تحت فشار صاف و تخت شدند. در حالی که وضعیت سه بعدی مفاصل پستانداران جنس Repenamamus حفظ شده بود و از اینجا تصور می شود آنها همگی به یک باره در اثر یک انفجار آتشفشانی در دم جان باختند. اعضای تیم منگ، متشکل از همکارانی از آکادمی علوم چین در پکن، نمی توانند از احتمال این که خانواده Repenoma ممکن است گروهی از لاشه خوران باشند به کلی صرفنظر کنند و این در حالی است که منگ استدلال می کند آرواره و دندان های بزرگ و تیز آنها که عمدتاً از شاخصه های شکارچیان است تا لاشه خواران، بیشتر برای گرفتن و از هم دریدن سایر حیوانات مناسب بود. منگ حفظ مفاصل برخی از استخوان های بزرگ دایناسور را دلیل بر بلعیده شدن آن در تکه های بزرگ می داند. به علاوه طول جمجمه دایناسور تقریباً یک سوم طول جمجمه پستاندار است و منگ می افزاید که طول جمجمه دایناسور نشان می دهد که خوردن آن برای پستاندار چندان هم کار ساده ای نبوده است. همچنین گونه های لاشه خوار در بین پستانداران نسبتاً کمیابند و در بین تعداد زیاد پستانداران گوشتخوار تنها دوگونه از گفتارها عادت به لاشه خواری دارند.زهی ژی لو (Luo .X-Z)، دیرین شناس موزه تاریخ طبیعی پتسبورگ این یافته ها را نخستین مدارک می داند که نشان می دهند پستانداران اولیه چیزی بیش از حشره خواران صرف بودند. اسپنسر لوکاس (Lucas .S) از موزه تاریخ طبیعی و علم آلبوکرک نیز با این گفته موافق است و اظهار می دارد: «اغلب گمان می شود که مزوزوئیک زیر سایه دایناسورها بوده است. اما این یافته نشان می دهد که برخلاف تصور پستانداران چیکن برگر دایناسورها نبوده اند.»
Scientific American.Feb.2005
__________________

 

پاسخ : دایناسور -

مشخصات دایناسورها

دایناسورها قربانی اشتباه محاسباتی دانشمندان
دایناسورها میلیون ها سال پیش بر زمین حکومت می کرده اند. آنها را همواره غول پیکرترین موجودات زنده ای می دانند که زمین به خود دیده است. بیش از 2 قرن است که دانشمندان و بخصوص دیرینه شناسان پرده از رازهای بیشمار این حیوانات برداشته اند. چنین موجوداتی برخلاف آنچه ممکن است از ظاهر امر پیدا باشد، حیواناتی اجتماعی و حتی تاحدودی احساساتی بوده اند. سال گذشته گروهی از دانشمندان آمریکا با بررسی دقیق الگوی برجای مانده از ردپای گروهی از دایناسورها به این نتیجه رسیدند که آنها هنگام زندگی در مجاورت یکدیگر، حرکات خاصی انجام می دادند که بدون شک ریشه در نوعی حس اجتماعی بودن دارد. تحقیقاتی از این نوع همواره برای دیرینه شناسان جذاب بوده است. اکنون نیز برگ دیگری از این دفتر ورق خورده است. دیرینه شناسان در تازه ترین کشفیات خود از دنیای دایناسورها به این نتیجه رسیده اند که این حیوانات ممکن است در مقایسه با آنچه همواره مطرح بوده است از جثه ریزتری برخوردار بوده باشند؛ احتمالی که در صورت قطعیت یافتن می تواند به ایجاد تحولی تاریخی در فرآیند مطالعه و شناخت دقیق این موجودات پیچیده منجر شده و حتی به بازنگری جدیدی درباره نظریه های مربوط به چگونگی زندگی و انقراض نسل آنها بینجامد.
اگر سری به کتاب های درسی یا نمودارهای نصب شده در کلاس درس یا آزمایشگاه های تحقیقاتی مدارس و دانشگاه ها بزنید، احتمالاتصاویری از دایناسورها را می بینید که برای نشان داده شدن بهتر ابعاد و وزن شان، آنها را در برابر چندین اتوبوس به صف شده یا گروهی از انسان ها به تصویر کشیده اند، اما احتمالابزودی تمامی این تصاویر و نمودارها جای خود را به مقیاس های بهتر و منطقی تری می دهند. دایناسورها همواره در فیلم ها بخصوص در مجموعه فیلم «پارک ژوراسیک» در قامت موجودات ترسناک و عظیم الجثه ای به تصویر کشیده شده اند و همیشه چنین تصور شده است که به دلیل جثه بسیار بزرگ خود با حرکت در طبیعت خسارات جدی به مناطق اطراف خود وارد می کرده اند. اکنون و بر اساس گزارش مطالعاتی گروهی از دیرینه شناسان که در نشریه معتبر جانورشناسی منتشر شده است، گونه های زیادی از این حیوانات از اندام و ساختار بدنی به مراتب کوچک تری نسبت به تصورات اخیر دانشمندان برخوردار بوده اند. دانشمندانی که از مدت ها پیش فسیل دایناسورها را مورد مطالعه قرار داده اند به این نتیجه رسیده اند که اشتباهات قابل توجهی در مدل سازی رایج دایناسورها روی داده و درباره جثه بسیار درشت این حیوانات اغراق شده است. دانشمندان با استفاده از پیشرفته ترین نرم افزارهای رایانه ای به مدل های جدیدی برای دایناسورها و تراکم بدنی آنها دست یافته اند و درباره یکی از غول پیکرترین دایناسورهای تاریخ یعنی Apatosaurus louisae معتقدند اغراق عجیبی صورت گرفته است. در گذشته وزن این دایناسور حدود 38 تن تخمین زده شده بود، اما تازه ترین مدل سازی های صورت گرفته، نشان می دهد این دایناسور تنها 18 تن وزن داشته است که این کاهش قابل توجه، خود نشان دهنده ابعاد به مراتب کوچک تر این دایناسور است. از آن گذشته، تحقیقات جدید دیرینه شناسان نشان می دهد وزن دایناسور غول پیکری همچون Giraffatitan برخلاف آنچه قبلابرآورد شده بود، چیزی حدود 16 تن است.
گری پاکارد از دیرینه شناسان دانشگاه دولتی کلرادو در آمریکا می گوید: بیش از ربع قرن است که دیرینه شناسان از مدل های آماری رایج برای برآورد وزن کلی دایناسورها و دیگر حیوانات عظیم الجثه ای از این دست استفاده کرده اند. با این حال با بررسی دوباره داده های بایگانی شده و تطابق آنها با نمونه برداری های مربوط به فسیل ها و هرگونه سرنخ دیگری درباره دایناسورها توانسته ایم این نکته را نشان دهیم که در حقیقت درباره ابعاد و وزن دقیق دایناسورها اشتباهاتی صورت گرفته است. اکنون به این نتیجه رسیده‌ایم که دایناسورها احتمالانصف وزنی را داشته اند که تاکنون تصور می شد.
اکنون و به واسطه انتشار نتایج این تحقیق، دانشمندان بر این باورند که باید روی سرنخ های جدید و مطمئنی درباره ارائه نظریه هایی درخصوص زیست شناسی دایناسورها کار کرد. در این خصوص طیف گسترده ای از مولفه ها از سوخت و ساز انرژی گرفته تا نیازهای غذایی آنها و همچنین مسیر حرکتی این جانوران مورد توجه دیرینه شناسان قرار گرفته است. دانشمندان دانشگاه کلرادو این خطای عجیب را اشتباه محاسباتی بزرگی عنوان می کنند و معتقدند در صورتی که چنین خطای فاحشی صورت نمی گرفته است، تاکنون معماهای بیشتری از زندگی دایناسورها و جانوران عظیم الجثه مشابه آنها حل می شده است. از آن گذشته آنها بر این باورند که اغراق در ارائه اندازه و وزن دقیق دایناسورها می تواند تاثیری منفی در ارائه نظریات درست و منطقی درباره جنبه های گوناگون زندگی آنها داشته باشد.
مبنای تحقیقات جدید دانشمندان، اندازه گیری های دقیقی است که به ساختار استخوانی دایناسورها باز می گردد؛ البته این راهبردی است که در گذشته نیز دانشمندان برای بررسی ساختار دایناسورها استفاده می کرده اند. نکته جالب توجه درخصوص تکنیک جدید دانشمندان در برآورد وزن دقیق تر دایناسورها، درستی حیرت انگیز آن است. آنها برای نشان دادن این درستی، با استفاده از مدل سازی های جدید خود وزن تقریبی فیلی را برآورد کردند و پس از اندازه گیری حیوان روی باسکول، عدد نشان داده شده با برآورد دانشمندان مطابقت کامل داشت، یعنی رقم 9/5 تن. دانشمندان با استفاده از برآوردهایی از این دست به نتیجه رسیده اند تصویری که از گونه های مختلف دایناسورها در فیلم هایی همچون پارک ژوراسیک و دنیای گمشده و نظایر آنها ارائه شده، با اشتباهی فاحش همراه بوده و این مساله می تواند به شکل گیری تصوری نادرست از غول پیکرترین جانوران دوران گذشته زمین در ذهن مردم عادی منجر شود. اکنون دانشمندان به جلو نگاه می کنند. آنها بر این باورند که باید بازنگری کلی در دنیای دایناسورها داشت. این بازنگری می تواند به ارائه نظریه های تازه ای درباره چگونگی زندگی گونههای مختلف این جانوران و از آن مهم تر آغاز فرآیند انقراض نسل آنها منجر شود. انقراض نسل دایناسورها همواره برای بشر جای پرسش و تردیدهای فراوانی داشته است. مهم ترین نظریه در این خصوص برخوردهای شدید شهاب سنگی با زمین است که گفته می شود دایناسورها در بازه زمانی کوتاهی از میان رفته اند. با این حال اکنون که مشخص شده است این حیوانات از جثه ای به مراتب کوچک تر برخوردار بوده اند می توان گفت احتمال وجود گزینههای دیگری درخصوص علل از بین رفتن دایناسورها دور از ذهن نیست. واکنش دانشمندان و گروه های دیرینه شناسی در دانشگاه ها و مراکز مختلف تحقیقاتی جهان به این یافته جدید یکسان نبوده است. گروهی بر این باورند که باید برای رسیدن به نتیجه گیری درست و حساب شده، تحقیقات و نمونه برداری های بیشتری از فسیل این جانوران صورت گیرد و نباید شتاب زده عمل کرد؛ اما گروه های دیگری نیز که شمارشان کم نیست بر این باورند که حالانوبت به نگاه تازه ای به دایناسورها رسیده است. این گروه ها بر این عقیده اند که شاید هم اکنون نیز برای ارائه نظریه های درست و منطقی درباره دایناسورها دیر شده باشد، اما با استفاده از تحقیقاتی از این دست و بهره گیری از فناوری های نوین باید تصویر شفافی از این جانوران ارائه کرد.
__________________

 

پاسخ : دایناسور -

اربابان دنیا

نتایج بررسی های دیرینه شناسان آمریکایی نشان می دهد که دایناسورها در عصر خود و پیش از انقراض ارباب دنیا بوده اند.
دیرینه شناسان دانشگاه آریزونا برپایه یک سری از بقایای فسیلی این جانوران که در سایت "نیو مکزیکو" کشف کرده اند اعلام کردند که تاکنون تصور می شد، اجداد دایناسورها بسیار زودتر از اخلاف آنها منقرض شده اند اما بررسی های اخیر نشان می دهد که گروه ابتدایی و متاخر دایناسورها به مدت 15 تا 20 میلیون سال قبل در کنار هم زندگی می‌کرده‌اند.
رندل ایرمیس، سرپرست این تیم تحقیقاتی که نتایج تحقیقات خود را در ماهنامه علمی ساینس منتشر کرده است، در این خصوص اظهار داشت:" کشف حضور اجداد دایناسورها در کنار دایناسورها می تواند اطلاعات زیادی در خصوص سرعت نزدیکی این دو گروه در اختیار دیرینه شناسان قرار دهد. اگر رقابتی میان دایناسورها و اجدادشان که به آنها "دایناسورمرفی" هم گفته می شود، وجود داشته است، این رقابت باید بسیار طولانی مدت باشد."
دایناسورها که همزمان با حیوانات دیگری از جمله کروکودیل ها، سوسمارها، لاک پشت ها و قورباغه ها در تریاسه دوم بین 235 تا 200 میلیون سال قبل زندگی می کرده اند، اما تنها در در دوره ژوراسیک بین 200 تا 120 میلیون سال قبل از اجداد خود جدا شده اند. درحقیقت در دوره ژوراسیک دایناسورها سلطه گران و اربابان واقعی سیاره زمین بوده اند که تقریبا در تمام زمین گسترده شده بودند. بنابراین گزارش، فسیل های دایناسورهای مربوط به دوران تریاسه دوم بسیار نادر هستند، بطوری که تاقبل از سال 2003 وقتی در لهستان فسیل های دایناسورهای گروه "سیلسائوروس" کشف شد، هیچ مدرکی از اجداد دایناسورهای این دوره وجود نداشت.

 

پاسخ : دایناسور -

تیرانوساروس رکس" در یک حراج

یک نمونه نادر از فسیلهای اسکلت یک دایناسور گوشتخوار "تیرانوساروس رکس" که بین ۶ تا ۸ میلیون دلار ارزش دارد در یک حراج به فروش گذاشته خواهد شد.

سوم اکتبر آینده در مرکز Las Vegas Bonhams & Butterfields فسیلهای این دایناسور غول پیکر به حراج گذاشته می شود. این دایناسور دو پا و گوشتخوار در حدود

۶۶ میلیون سال قبل در آمریکای شمالی می زیسته است. این "تیرانوساروس رکس" که در حدود ۵/۷ تن وزن و ۱۲ متر طول داشته سومین نمونه بسیار کامل

که تنها ۱۰ درصد از استخوانهای آنها وجود داشت. براساس گزارش آسوشیتدپرس، یک "تیرانوساروس رکس" بسیار شبیه به این نمونه در سال ۱۹۹۷ به حراج

گذاشته شد و Field Museum در شیکاگو آن را به قیمت ۳/۸ میلیون دلار خریداری کرد. این دایناسور که امروز یکی از جذابیتهای اصلی این موزه به شمار می رود به طول تقریبا ۱۳ متر است و از حدود ۲۰۰ استخوان فسیلی تشکیل شده است.​

 

پاسخ : دایناسور -

انقراض

بررسی‌های اخیر دانشمندان نشان داد، تغییرات آب و هوایی که منجر به مرگ دایناسورها شد از برخورد شهاب سنگ با زمین به وجود نیامده بلکه به دلیل فعالیت کوه آتشفشان شبه قاره هند بوده است.
به گزارش میراث آریا(chtn)، گرتا کلر، استاد زمین شناسی دانشگاه پرینستون گفت: بررسی‌های به عمل آمده نشان می‌دهد انقراض بزرگ دایناسورها و برخورد شهاب سنگ با زمین در دو دوره متفاوت صورت گرفته است. وی افزود: برخورد شهاب سنگ با زمین در منطقه یوکاتان(Yucatan) مکزیک، حدود ۳۰۰ هزار سال پیش از انقراض بزرگ بوده و ازاینرو نمی‌توان آنرا دلیل نابودی دایناسورها دانست. به عقیده دانشمندان، انقراض دایناسورها از لحاظ تاریخی با فعالیت آتشفشان بزرگ دکان(Deccan) در شبه قاره هند همزمان بوده و به احتمال فراوان، این امر موجب از بین رفتن دایناسورها شده است.
​

 

پاسخ : دایناسور -

گردش خون

"سائورویادها" نمونه کلاسیک دایناسورهای عظیم الجثه گیاهخوار هستند. این دایناسورها در ۱۵۰ میلیون سال قبل و در دوره ژوراسیک می زیسته و در حدود ۱۰۰ تن وزن داشته اند.
در حال حاضر یک مدل بسیار زیبا از اسکلت این دایناسورها در موزه تاریخ طبیعی لندن وجود دارد. در این اسکلت مدل، گردن این دایناسور به طرف زمین خم شده است. در حقیقت تاکنون تصور می شد که سر این دایناسورها می توانسته است همانند سر زرافه ها تا روی زمین خم شود.
اما اکنون گروهی از دانشمندان دانشگاه پورتس ماوث با بررسی مهره های بقایای فسیلی برخی از نمونه های این دایناسورها کشف کردند که این سوسمارهای ماقبل تاریخ نمی توانسته اند گردن خود را به طرف جلو خم کنند. این در حالی است که در تمام نقاشیها، فیلمهای علمی تخیلی و بازسازیهای مجازی گردن این حیوان به طرف جلو خم شده است. براساس گزارش روزنامه تلگراف، نتایج این کشف درشرایطی مطرح می شود که تئوری گردن قائم این دایناسورها مورد قبول تمام دانشمندان قرار نگرفته است. برای مثال بسیاری از دیرینه شناسان معتقدند اگر گردن این دایناسور عظیم الجثه گیاهخوار به طرف جلو خم نمی شده و همیشه به صورت قائم ثابت می مانده است، قلب این حیوان قادر نبوده است خون را به قسمتهای فوقانی آناتومی جانور پمپاژ کند به طوری که فاصله سر از زمین حتی می‌توانسته است به ۱۵ متر برسد.

 

پاسخ : دایناسور -

تیره‌شناسی

گروهی از دانشمندان آمریکایی با شناسایی پروتئینی که در بقایای فسیلی دایناسورها و مرغهای امروزی کشف شده نشان دادند که دایناسور تیرانوساروز رکس از خویشاوندان مرغ و شترمرغ است.
به گزارش مهر، محققان دانشگاه هاروارد و دانشگاه کارولینای شمالی که نتایج یافته های خود را در مجله ساینس منتشر کرده اند با طرح فلسفه "اول مرغ متولد شد یا تخم مرغ" نشان دادند که اول دایناسور «تیرانوساروز رکس» متولد شده است! این مختصصان با شناسایی پروتئینی نشان دادند که خشن ترین حیوان ماقبل تاریخ که بین 70 تا 65 میلیون سال قبل در آمریکای شمالی می زیسته است در سطح مولکولی جد سوسمار نیست و در عوض ساختار مولکولی آن شباهت بسیاری به ساختار مولکولی مرغ و شترمرغ دارد. در حقیقت تاکنون اعتقاد براین بود که این دایناسور از اجداد بی واسطه سوسمار است. این دانشمندان با بررسی این پروتئین کشف کردند که این مولکول در این دو گونه پرنده حضور دارد درحالی که در سوسمارها دیده نمی شود. این دانشمندان در این خصوص اظهار داشتند: "اکنون ما توانایی اثبات رابطه خویشاوندی میان پرندگان و تیرانوساروز را داریم. ما تاکنون می دانستیم که ساختار اسکلتی این جانور شبیه به اسکلت سوسمارها است درحالی که اکنون می دانیم از نظر ژنتیکی و مولکولی این دایناسور شبیه به پرندگان است."
​

 

پاسخ : دایناسور -

خصوصیات حرکتی - زیستی

دایناسورها برخلاف دیگر خزندگان نظیر مارمولکها، پاهای بلند و کشیده‌ای داشتند که آنها را قادرمی ساخت بدن خود را از سطح زمین بالا نگه‌دارند. آنها به سهولت بر روی زمین حرکت می‌‌کردند و برخی نبز به خوبی می‌‌دویدند. دایناسورها گونه‌های متنوعی از قبیل، گیاه خواران غول پیکر به طول 27 متر (90 پا)و گوشتخواران سریع السیرکه بعضا" کوتاه تر از 5/1 متر (5 پا) بودند را شامل می‌‌شدند.
برخی از دایناسورهای گیاه خوار، دارای دندانهایی برای جویدن و خرد کردن غذا به قطعات کوچک جهت بلعیدن و هضم کردن بودند. با این وجود دایناسورهای گیاهخوار غول پیکر نظیر دیپلودوسلامح، دندان نداشته در عوض به همراه غذا سنگهایی را نیز می‌‌بلعیدند تا در شکم آنها گیاهان را آسیاب کنند.
اسکلت تریسراتوپس دیگر مناطقی که گفته می‌شود روزگاری در آنها دایناسور ها به میزان زیاد زندگی می‌‌کردند شامل مصر، مغولستان، آمریکا و آرژانتین می‌شود. هم اکنون این جزیره به طور روزانه شاهد صدها دانشمندی است که از گوشه و کنار اروپا به آنجا سفر می‌کنند تا اطلاعات بیشتری را در مورد دایناسور ها دریابند. تا کنون مسئولین موفق شده‌اند بقایای فراوانی از دنیای ماقبل تاریخ را در این جزیره کشف کنند و به این وسیله نقاط تاریک فراوانی را از گذشته‌های دور روشن نمایند
__________________

 

پاسخ : دایناسور -

الگوی شکل، اندازه و سرعت یک دایناسور

شکل، اندازه و سرعت یک دایناسور، به شیوه‌ی زندگی آن مربوط می‌شود. دایناسورهای گوشت‌خوار باید تند می‌دویدند تا بتوانند شکار را بی‌درنگ به دندان بگیرند. آن‌ها روی پاهای عقبی قدرتمندشان می‌دویدند و از دمشان برای حفظ تعادل استفاده می‌کردند.
اما دایناسورهای گیاه‌خوار، که پیکر بزرگی داشتند، نمی‌توانستند تند بدوند. آن‌ها نیاز نداشتند جانور دیگری را شکار کنند و پیکر بسیار بزرگشان نیز باعث می‌شد هر جانوری نتواند آن‌ها را شکار کند. بیایید درباره‌ی سرعت دایناسورها بیش‌تر بیاموزیم.
سرعت یک دایناسور را چگونه اندازه می‌گیرند؟
پژوهشگرانی که درباره دایناسورها پژوهش می‌کنند، سرعت آن‌ها را از فاصله‌ی بین جاپا‌های فسیل شده‌ی آن‌ها و طول پاهای‌ آن‌ها به دست می‌آورند. هرچه فاصله‌ی بین جاپاهای یک دایناسور بیش‌تر باشد، آن دایناسور تندتر حرکت می‌کرده است. اگر جاپا‌ها به هم نزدیک باشند، به احتمال زیاد آن دایناسور کند حرکت می‌کرده است.
کدام دایناسور از همه تندتربوده است؟
دایناسورهای شترمرغ‌مانند، که استراتیومیموس نام دارند، تندترین بودند.آن‌‌ها پوشش زره‌مانند و شاخ‌های حفاظتی نداشتند و بنابراین باید تند می دویدند و فرار می‌کردند تا جان خود را از دست ندهند. آن‌ها به تندی اسب مسابقه بودند و سرعت شان به بیش از 50 کیلومتر در ساعت می‌رسید.
کدام دایناسور از همه کندتربوده است؟
دایناسوری مانند براکیوسوروس از همه کندتر بودند.آن‌‌ها بیش از 50 تُن وزن داشتند؛ یعنی آن‌قدر سنگین بودند که نمی‌توانستند بدوند. بنایراین، با سرعت 10 کیلومتر بر ساعت گام برمی‌داشتند. برخلاف دایناسورهای کوچک، این دایناسورها آن‌قدر بزرگ بودند که نمی توانستند روی پاهای عقبی خود بایستند.
جاپای دایناسورها به ما چه می‌گوید؟
جاپاهای فسیل شده‌ی دایناسورها به ما می گویند که دایناسورها چگونه حرکت می‌کردند. برخی مانند ایگوانودون ها، روی هر چهار پا راه می‌رفتند، اما روی پاهای عقبی نیز می‌توانستند بدوند. جاپاهای بزرگ سه بخشی دایناسوری به نام مگالوسوروس نشان می‌دهد که گوشت‌خوار بوده و همیشه روی پاهای عقبی راه می‌رفته است.
دایناسورها با چه سرعتی جابه‌جا می‌شدند؟
دایناسورها درست مانند جانوران امروزی با سرعت‌های متفاوت جابه‌جا می‌شدند. دایناسوری به نام تیرانوسوروس با سرعت 16 کیلومتر بر ساعت راه می‌رفت، اما در هنگام خطر با سرعت بیش‌تری می‌دوید. هایپسیلوفودون یکی از سریع ترین دایناسورها بود. این دایناسور گیاه‌خوار می‌توانست با سرعتی بیش از 50 کیلومتر بر ساعت از دست دشمنان خود فرار کند. آپاتوسوروس، که وزن آن به بیش از 40 تُن می‌رسید(یعنی به اندازه هفت فیل)، با سرعت 10 تا 16 کیلومتر بر ساعت گام برمی‌داشت. اگر این دایناسور تلاش می‌کرد که بدود، پاهایش می‌شکست. ترایسراتوپس، که به اندازه‌ی پنج کرگدن وزن داشت، می توانست مانند کرگدن‌ها با سرعت 25 کیلومتر بر ساعت بدود. شکارچیان اندکی خطر حمله به این دایناسور را به جان می‌خریدند(در تصویر زیر، این چهار نوع دایناسور از سمت راست به چپ نمایش داده شده اند).