چرا دایناسور؟ با سلام مجدد خدمت خوانندگان عزیز در این قسمت میخواهم مطلبی جدید را آغاز کنم که اگرچه به ظاهر ممکن است با موضوع سایت کمارتباط به نظر برسد ولی دلایل زیر توجیهکننده آن خواهد بود: 1-بشر همیشه به تاریخ دایناسورها علاقه داشته چون در درجه اول دوست دارد همه اسرار را کشف کند و در درجه دوم و مهمتر آنکه میخواهد بداند که چه شد که آنها از بین رفتند و چه عواملی میتواند از بروز چنین مسائلی برای بشر امروزی جلوگیری کند. 2-بشر همیشه به تاریخ دایناسورها علاقه داشته چون از دانستن سیر تکامل لذت میبرد. 3-بشر همیشه به تاریخ دایناسورها علاقه داشته چون این بخش از آگاهی در واقع بخشی از علم را تشکیل میدهد. اما باید این نکته را در نظر گرفت که چون معیارهای ما برای شناسایی این گروه از ساکنین قدیمی کره زمین بسیار دقیق نمیباشد، بنابراین به این زودیها نمیتوان بسیاری از چیزها را در مورد آنها فهمید. به طور مثال فرم پوست و رنگ پوست آنها یکی از مبهمترین مسائلی است که به جز خبری که در مورد کشف فسیل پوست یک دایناسور به دست آمده، در حقیقت مدرک دیگری در دست نمیباشد.
پاسخ : دایناسور - براکیوزروس براکیوزروس بسیار غول پیکر بود. اگر این دایناسور امروز زنده بود، احتمالا از یک ساختمان ۴ طبقه هم بلند تر بود.براکیوزروس به قدری غول پیکر بود که برای رسیدن به ارتفاع زانوهایش باید خود را بالا بکشیم. اما دانشمندان استخوان هایی از یک دایناسور کشف کردند که بسیار غول پیکرتر و مهیب تر از براکیوزروس بود. طول این دایناسور بیش از ۳۰ متر بود. دایناسورهای گردن دراز جزو خانواده ی سروپود ها هستند. این دایناسورها با گردن درازشان به راحتی می توانستند برگهایی را که در نوک درختان قرار داشت و در دسترس علفخواران دیگر نبود بخورند. براکیوزروس، ارتفاع:۲۰ متر طول:۵/۲۲ نتر وزن:۴۵ تن
پاسخ : دایناسور - کومسونیاتوس کوچکترین دایناسوری است که تاکنون شناخته شده است. این دایناسور کمی بزرگتر از یک مرغ بود و می توانست از جانداران کوچک و حشرات شکار کند. در ضمن، میدانید محققان درباره ی اندازه حشرات چی گفتند؟ دلیل اینکه چرا حشرات امروزی خیلی کوچکتر از حشرات دوره ی دایناسور ها بوده اند ، اکسیژن بوده ! میلیون ها سال پیش اکسیژن هوا ۶۰۰برابر بوده و اگر امروز هم اکسیژن زیاد بود حشرات تقریبا اندازه یک اتومبیل بودند ! ( باید خیلی خدا رو شکر کنیم که اکسیژن کمتر شده، تصور کنید اگه زنبور ها...)
پاسخ : دایناسور - استگوسوروس THE STEGOSAURUS آن ها دم شاخداری داشتند که با آن از خود دفاع می کردند.سیخ های بلندی که روی دم این دایناسور قرار داشت،مثل نیش زنبور زهر آگین نبود، اما اگر در بدن موجودی فرو میرفت، زخم های شدیدی ایجاد می کند. صفحه هایی که بر پشت استگوسوروس قرار داشت، به او کمک میکرد تا دمای بدنش را تنظیم کند. این دایناسور به کمک این صفحه ها می توانست گرمای خورشید را به داخل بدن بفرستد یا برعکس، گرمای داخل را بیرون دهد تا خنک شود.(چطوری!) __________________
پاسخ : دایناسور - [HR][/HR] اسپینوسوروس دیرین شناسان در تازهترین اکتشاف علمی خود دریافتهاند که برخلاف آنچه در گذشته تصور میکردهاند بزرگترین دایناسور گوشتخوار، نه دایناسور موسوم به تی رکس بوده، و نه دایناسورهای گوشتخوار دیگری که تا حدودی از تی رکس بزرگتر یا کوچکتر بودهاند. بر اساس این کشف جد اعلای همه این دایناسورهای گوشتخوار، دایناسور عظیم الجثهای بوده که ابعاد بدنش به مراتب بزرگتر از تی رکس و دیگر دایناسورهای گوشتخوار بوده است. دایناسور تازه کشف شده که آروارهای دراز و پشتی قوز کرده دارد اسپینوسوروس Spinosaurusنامگذاری شدهاست. بررسی فسیلهای مربوط به این دایناسور نشان میدهد طول بدن این جانور به ۱۷متر بالغ میشده و دستهای آن به مراتب قدرتمندتر و بلندتر از دستهای اخلافش نظیر تی رکس بوده است. تا ده سال پیش دیرین شناسان بر این باور بودند که تی رکس بزرگترین دایناسور گوشتخوار بودهاست.از میان ۳۰نمونه فسیل این دایناسور که تاکنون کشف شده بزرگترین آن که در موزه تاریخ طبیعی شیکاگو نگاهداری میشود ۱۲/۸ متر طول دارد و محاسبات نشان میدهد که وزن بدن آن به ۶/۴تن میرسد. این دایناسور در حدود ۶۷ میلیون سال قبل میزیسته. چند سال قبل دیرین شناسان به نمونهای از یک دایناسور گوشتخوار برخورد کردند که از تیرکسها بزرگتر بودند. برای این دایناسورها نام “جیگانتوسوروس” انتخاب شد و بازسازی فسیلهای برجای مانده از این نوع جدید نشان داد که طول قامت آنها به ۱۳/۷متر بالغ میشده است. این نوع دایناسورها ۱۰۰میلیون سال قبل در آمریکای جنوبی زندگی میکردند. همزمان با این نوع دایناسورها دو نوع دایناسور گوشتخوار دیگر در دو قاره دیگر حضور داشتند. دایناسوری که اندکی کوچکتر بود موسوم به کارکارودانتو سوروس در آفریقا زندگی میکرد و دایناسور دیگری به نام آکناتوسوروس که در آمریکای شمالی میزیست. این هر سه دایناسور از اخلاف دایناسوری موسوم به آلوسوروس بودهاند که بین ۹تا ۱۲متر طول داشت و حدود ۱۵۰میلیون سال قبل در آمریکای شمالی زندگی میکرد. اما اسپینوسوروس جد اعلای همه این دایناسورها به شمار میآید. نخستین نمونههای فسیل این جانور در سال ۱۹۱۲به وسیله یک دیرین شناس آلمانی به نام ارنست استرومر کشف شد. این محقق نشان داد که این دایناسور پوزهای دراز و بر روی ستون فقراتش تیغههای بلند استخوانی قرار داشته است. اما همه تحقیقات جامع این پژوهشگر که در موزه مونیخ نگاهداری میشد در هنگام بمباران این شهر به وسیله متفقین در سال ۱۹۴۴به کلی نابود شد. از آن زمان تاکنون همه آنچه که در مورد دایناسورها کشف شده مربوط به دایناسورهای کوچکتر بوده و در مواردی نیز نمونههای پراکندهای از استخوانهای اسپینوسوروس نیز به دست آمده است. اما اکنون بررسی دوباره دو استخوان برجای مانده از اسپینوسوروس مشخص ساخته که نتایجی که در گذشته در مورد این دایناسور به دست آمده بود دقیق بوده است. به نوشته هفته نامه علمی نیو ساینتیست کریستانو دال ساسو از موزه تاریخ طبیعی میلان در ایتالیا و همکارانش پوزهای را که از یک کلکسیون دار ایتالیایی خریداری شده بود به همراه یک استخوان دیگر که دانشگاه شیکاگو آن را تهیه کرده بود اما نتوانسته بود جانوری را که استخوان به آن تعلق داشته مشخص سازد مورد بررسی قرار دادند مشخص ساختند که پوزه ۹۹سانتیمتری متعلق به جمجمهای به طول ۱/۷۵متر بوده است و خود جمجمه به دایناسوری به طول ۱۷متر و وزن بین ۷تا ۹تن تعلق داشته است. اسپینوسوروس همراه با کارکارودانتو سوروس در حدود ۱۰۰میلیون سال قبل در آفریقا زندگی میکرده و همانند تی رکس و جیاگونتوسوروس بر روی دو پا حرکت میکرده است. پرندگان کنونی از اخلاف همین دایناسورها هستند. اما به اعتقاد دال ساسو، اسپینوسوروسها دهانی شبیه سوسمارها داشتهاند و شکار را با حرکت ارهای دندانهای خود از پا در میآوردهاند. شواهد موجود حکایت از آن دارد که این دایناسورها بیشتر از ماهیها تغذیه میکردهاند و بازوهای این دایناسورها از قدرت کافی برای شکار کردن برخوردار بوده است. این ویژگیها با ویژگیهای تی رکس و جیاگونتوسوروس تفاوت دارد. دستهای این دو دایناسور کوچک بود. دندانهای تی رکس نیز به جای حرکت اره مانند به صورت پتک وار و پرسی شکار را بین دندان و فک خرد میکرده است. جیاگونتو سوروسها دارای جمجمه کشیدهتری بودهاند و دندانههای تیغه مانند آنها گوشت شکار را قطعه قطعه میکرده است.
پاسخ : دایناسور - [HR][/HR] لیوسور لیوسورها نوعی از دایناسورهای گوشت خوار دریایی با 15متر طول و 45 تن وزن بودهاند که 150 میلیون سال پیش در آبهای اقیانوسها زندگی می کردهاند. دیرینه شناسان بقایای فسیل شده گونهای غول پیکر از نوعی دایناسور دریایی موسوم به " لیوسور " را در آبهای اقیانوس منجمد شمالی کشف کردند. لیوسورها نوعی از دایناسورهای گوشت خوار دریایی با 15متر طول و 45 تن وزن بودهاند که 150 میلیون سال پیش در آبهای اقیانوسها زندگی می کردهاند. این جانور که شبیه شیرهای دریایی ولی در اندازهای بسیار بزرگتر از این نوع جانداران بودهاند چهار باله برای شنا و سری شبیه به کروکودیل داشتند. آرواره پلیوسورها، چهار برابر قدرتمندتر از آرواره "تیرانازوروس ها" یعنی خطرناک ترین گونه از دایناسورها در خشکی بوده و اندازه هر کدام از دندانهای این جانور دریایی نزدیک به 30 سانتی متر می رسیده است. مسئولین موزه تاریخ طبیعی اسلوی نروژ که فسیل های کشف شده این جانور را در معرض تماشای عموم قرار داده، اعلام کرده است آناتومی، فیزیولوژی و شیوه های شکار در پلیوسورها، این جانوران را به خوفناکترین جانداران دریاها در روزگار کهن تبدل کرده است. محققان می گویند، ماهها وقت و مقادیر زیادی چسب برای اتصال قطعات کشف شده استخوان های این حیوان که بر اثر یخبندان آب اقیانوس منجمد شمالی و نیز گذر زمان به قطعات کوچک تبدیل شدهاند، نیاز است.
پاسخ : دایناسور - [HR][/HR] پلیوزاروس اندازه این دایناسور دریایی رکورد اندازه تیروساروس رکس غول پیکر با ارتفاع 15 متر را که در سال 2006 کشف شد شکسته است. دیرینه شناسان انگلیسی فسیلهای جمجمه گونه ای از دایناسورهای غول پیکر دریایی به نام "پلیوزاروس" را کشف کردند که اندازه آن 16 متر بوده است. دیرینه شناسان موزه شهرستان دورست در انگلیس در سایت "ساحل ژوراسیک" این فسیلهای جدید را کشف کردند. "ساحل ژوراسیک" 150 به طول 150 کیلومتر بین "دورست" و "دوون شرقی" انگلیس امتداد یافته است. این ساحل از سوی یونسکو به عنوان اولین سایت دیرینه شناسی دنیا شناخته می شود. ابعاد جمجمه این فسیل پلیوزاروس 4/2 متر است و 150 میلیون سال قدمت دارد. با توجه به ابعاد فسیل جمجمه این خزنده، دانشمندان اندازه این پلیوزاروس را 16 متر و وزن آن بین 7 تا 12 تن تخمین زدند. این بدان معنا است که اندازه این دایناسور دریایی رکورد اندازه تیروساروس رکس غول پیکر با ارتفاع 15 متر را که در سال 2006 کشف شد شکسته است.
پاسخ : دایناسور - کشف صدها تخم دایناسور در هند زیست شناسان موفق به کشف صدها تخم دایناسور در روستایی در ایالت تامیل نادو در جنوب هند شده اند. دانشمندانی که برای بررسی محیط زیست در دوره های باستانی، در حال حفاری بستر یک رودخانه بودند، لایه به لایه فسیل هایی را مشاهده کردند که در لانه های شنی قرار گرفته و به تخم های فسیل شده شباهت داشتند. عکس ها و نمونه هایی که به دانشگاه های مختلف در هند آمریکا و کشورهای اروپایی فرستاده شد، این موضوع را تایید کردکه تخم های فسیل شده در حقیقت به دایناسورها تعلق داشته و می تواند تا 65 میلیون سال قدمت داشته باشد. دانشمندان می گویند هریک از این تخم ها به بزرگی یک توپ فوتبال بوده و قطر آن بین 13 تا 23 سانتیمتر است. دکتر رامکومار، که ریاست هیئت زمین شناسان را به عهده داشته می گوید: "اولین یافته مهم این است که این تخم ها در طبقات مختلف خاک یافت شده اند که به این معنی است که دایناسورها هر سال برای تخمگذاری به این محل می آمدند. نکته مهم دیگر کشف باقیمانده خاکسترهای آتشفشانی در روی تخم هاست که نشان می دهد ممکن است فعالیت کوه های آتشفشان موجب از بین رفتن نسل دایناسورها شده باشد." دانشمندان می گویند این تخم ها به دایناسورهای گروه Sauropods تعلق دارد که نوعی از جانوران عظیم الجثه گردن بلند گیاهخوار بودهاند.
پاسخ : دایناسور - [HR][/HR] Xiongguanlong و beishanlong یک گونه دایناسوری از خانواده تیرانازاروس با قدی به بلندی 5 فوت و دیگری از نوع دایناسورهای منقاردار با وزنی بیش از 1400پوند که یادآور شترمرغهای غولپیکر است. این کشف حاصل همکاری محققان آمریکایی و چینی است که 2 تابستان متوالی در مناطق جنوبی صحرای گوبی و در میان لایههای سنگی به دنبال گ ونههای جدیدی از دایناسورها بودهاند. تیرانازاروسها و دایناسورهای منقاردار حدود 110میلیون سال پیش میزیستهاند. تیرانازاروس و البرتوزاروس بزرگترین و شناختهشدهترین دایناسورهایی هستند که روی زمین قدم بر میداشتند. نام دایناسور اول Xiongguanlong میباشد که نشان میدهد تیرانازاروس همچون ماشینی بوده که از خوردن باز نمیایستاده است و کمکم به تهدیدی برای دوران کرتاسه محسوب میشد. این دایناسور در فاصله زمانی 50 میلیون سال بین 2 گونه ظاهر شده است. این گونه نشاندهنده ظهور اولیه خصوصیات منحصر به فردی همچون مفصلهای جمجمههای بزرگ برای عضلات حجیم آرواره و مهرههای کلفت در گردن برای نگهداشتن سرهای بزرگ و گردنی دراز است. این موضوع دریچهای جدید از تکامل تیرانازاروس که تاکنون در دسترس نبوده را روی محققان میگشاید. این گونه از دایناسورها تعداد زیادی از انواع دایناسورها در موزه field را شامل میشود. گونه دوم beishanlong یکی از بزرگترین گونههای ارنیتومیموزاروس یا دایناسورهای شترمرغشکل است که تاکنون پیدا شدهاند. محققان معتقدند این جانور 14 سال عمر کرده و وزنی معادل 1400پوند داشته است. این جانور دارای چنگالهای بلند و دو باله بسیار نیرومند برای کندن و شکافتن زمین بوده است. این محققان شواهد دیگری از چندین گونه مختلف دایناسورها یافتهاند. در این تحقیق همچنین الگوهای باارزشی از توزیع فسیلی به دست آمده است. دایناسورهای شاخدار و پنجه داسی شکل در نواحی صخرههای سرخ میزیسته و در شرایط خشک تهنشین شدند در صورتی که فسیل دایناسورهای تیرانازاروس و ارنیتومیموزاروس و منقار اردکی در محیطهای مرطوبتری شکل گرفتهاند. این یک تصویر مهیج است که بر چگونگی تکامل حیوانات در محیطی که در آن پدید آمدهاند، نظر میاندازد.
پاسخ : دایناسور - [HR][/HR] آرکئوپتریکس نتایج این بررسیها فرضیه هایی را مطرح می کند که این رشد استخوانی سریع برای پرواز این دایناسورهای پرنده ضرورتی نداشته است. دیرینه شناسان آمریکایی با بررسی سلولها و رگهای خونی حاضر در استخوانهای یک پرنده ماقبل تاریخ به نام "آرکئوپتریکس" دریافتند که این جانور بیشتر از آنکه یک پرنده باشد یک دایناسور است. تاکنون تصور عموم این بود که "آرکئوپتریکس" حلقه میان دایناسورها و پرنده های مدرن است اما اکنون دیرینه شناسان دانشگاه ایالت فلوریدا در تحقیقات خود نشان دادند که خصوصیات فیزیولوژیکی این جانور بیشتر شبیه به یک دایناسور بوده است. این دانشمندان تصاویری میکروسکوپی را از سلولهای قدیمی و رگهای خونی حاضر در استخوان این حیوان تهیه کردند و نشان دادند که رشد و بلوغ این حیوان بسیار آهسته بوده است. این خصوصیت بیشتر شبیه به خزندگان بزرگ است درحالی که پرندگان کنونی جاندارانی هستند که به سرعت رشد می کنند و در مدت تنها چند هفته به بلوغ می رسند. نتایج این بررسیها فرضیه هایی را مطرح می کند که این رشد استخوانی سریع برای پرواز این دایناسورهای پرنده ضرورتی نداشته است. این دیرینه شناسان در این خصوص اظهار داشتند: "در کل ما هیچ چیز درباره بیولوژی آرکئوپتریکس نمی دانیم. برخی از دانشمندان فرض کرده بودند که فیزیولوژی این جانور با فیزیولوژی پرندگان کنونی متفاوت است اما تاکنون فسیلهای این جاندار ماقبل تاریخ برای تائید این فرضیه ها تجزیه نشده بودند." بقایای فسیلی آرکئوپتریکس در سال 1860 در آلمان و یک سال بعد از انتشار مقاله "اصل انواع" توسط چارلز داروین پیدا شد. از آن زمان فرض شد که برخی از خصوصیات دایناسورها و پرندگان با هم مشترک است. این محققان در ادامه افزودند: "در این تحقیق ما بقایای فسیلی این جاندار را برای مقایسه سرعت رشد استخوانهای آرکئوپتریکس با سرعت رشد پرندگان کنونی و سرعت رشد سایر دایناسورها بررسی کردیم و دریافتیم که خصوصیات فیزیولوژیکی این جانور به دایناسورها شباهت بیشتری دارد."
