پاسخ : اشعار خسرو گلسرخی [h=2][/h] در سنگر تو فاتحی دستان تو سرگرم ساختن سنگر مشغول کاشتن بذر دوستی است تو فاتحی تو فاتحانه فردای سرخ و زرد اعلام می کنی آغاز تولد خود را با هزار آفتاب در چین چهره ی اسارت شرق ما شکوفه ی دستان بی زوال تو را آب می دهیم
پاسخ : اشعار خسرو گلسرخی سرخ تر ، سرخ تر از بابک باش روح بابک در تو در من هست مهراس از خون یارانت ، زرد مشو پنجه در خون زن و بر چهره بکش مثل بابک باش نه سرخ تر ، سرخ تر از بابک باش دشمن گرچه خون می ریزد ولی از جوشش خون می ترسد مثل خون باش بجوش شهر باید یکسر بابکستان بگردد تا که دشمن در خون غرق شود وین خراب آباد از جغد شود پاک و
پاسخ : اشعار خسرو گلسرخی نمایش ناتمام در میدان های سکوت آدم های بی دفاعی را دار می زدند و داروها و آدم های آویخته شان در گاهواره ی مرگ چون درختی را می نمودند که در انبوهی از سیاهی مات فرورفته و در بهاری جاودیان زندگانی می کنند و سکوهای افتخار خالی از هر نفر در لحظه های کور نگاهی سرگردان بود و عابری که پیامی داشت و به سوی میدان سکوت می شتافت خود نیز درختی خزان زده شد و شاخه هایش را میوه های سیاه غربت پوشانید و چندین لاشخوار از چوبه های خشک دور دست پرواز کردند و بر کرسی رنگین نگهبانان نشستند و این نیز خود نمایش را پایان نداد
پاسخ : اشعار خسرو گلسرخی تلخ ماندم ، تلخ مثل زهری که چکیده از شب ظظلمانی شهر مثل اندوه تو مثل گل سرخ که به دست طوفان پرپر شد تلخ ماندم ، تلخ مثل عصری غمگین که تو را بر حاشیه اش پیدا کردم و زمین را توپ گردان پرت کردم به دل ظلمت تلخ ماندم ، تلخ دیوار از پنجره سر بیرون کرد از دهانش بوی خون می آمد
پاسخ : اشعار خسرو گلسرخی خسته تر از همیشه در دست های تو دنیا دروغین است چشمت همه آهن پایت همه تردید دستت همه کاغذ این فردا که فراز دارد م یبینی قلب بزرگ ماست دریا درون سینه ام جاری ست با قایق تردید با ارتفاع موج ها ، شلاق در من همه فانوس ها خاموش می شوند گل ها معلق در فضا یکریز می گریند سنگین یک چیدن سر پنجه ی بی اعتنای تست و قلب مغموم کبوترها در استکک لحظه های دام با سرخی شفاف در انتظار مهربانی های چشمانند پایت همه خسته دستت همه بسته در من طنین آبشاران نیست در درست های تو دنیا دروغین است
پاسخ : اشعار خسرو گلسرخی دستی میان دشنه و دیوارست دستی میان دشنه و دل نیست از پله ها فرود می اییم اینک بدون پا لیلای من همیشه پشت پنجره می خوابد و خوب می داند که من سپیده دمان بدون دست می ایم و یارای گشودن پنجره با من نیست شن های کنار ساحل عمان رنگ نمی بازند این گونه ی من است که رنگ دشت سوخته دارد وقتی تو را میانه ی دریا بی پناه می بینم دستی میان دشنه و دل نیست خوابیده ای ؟ نه ؟ بیداری ؟ ایا تو آفتاب را به شهر خواهی برد تا کوچه های خفته در میانه ی باران و حرف های نمور فاصله ها را مشتعل کنی ... ؟ تا دو سمت رود بدانند که آتش همیشه نمی خوابد به زیر خکستر در زیر ریزش رگبار تیغ برهنه می دانم تو دامنه می خواهی می دانم تا از کناره بیایی و پنجره ها را رو به صبح بگشایی من با سیاهی دو چشم سیاه تو خواهم نوشت بر هر کرانه ی این باغ دستی همیشه منتظر دست دیگرست چشمی همیشه هست که نمی خوابد
پاسخ : اشعار خسرو گلسرخی مرثیه ای برای گلگونه های کوچک 1 چشمان تو سلام بهاری ست در خشکسالی بیداد که یارای دشنه گرفتن نیست اما آواز تو گلوله ی آغاز که بال گشودست به جانب دیوار دیوارها اگر که دود نگشتند آواز پک تو رود بزرگ میهن این رود ، در لوت می دمد تا در سرتاسر این جزیره ی خونین سروها و سپیدار سایه سار تو باشد 2 در کوچه ها حتی اگر هجوم ملخ بود ما با سپر به کوچه قدم می گذاشتیم حالا که دشمن ما مخفی است زندان تمام کوچه های خلوت این شهر 3 شاهین من که چشم های تو نارس و در احاطه به خون ریز نارساست تنها خلیقه نیست دشمن و دژخیم هشدار مخفی است دشمنت بابک اگر برادر ما بود در قتلگاه دشمن این خلق با گونه های زرد خموشی می گرفت اما دل بسته ایم به گونه های تو ای امید فرداها تو بابکی با گونه های آتشی سرخ 4 وقتی لباس تو ریش ریش ، در هم و پاره وقتی که چشم های تو در حسرت دویدن و بازی خیره مانده بود گویا میان همهمه ی پارک با آن صدای کودکانه به من گفتی عریانی مرا هرگز نه کسی گفت و نه دانست با شانه های خمیده بارکش بودن 5 دیوارهایی از گل که نیست دیوارهایی از گل که نیست با شاخه های همهمه گر ، درهم ا جاده با غرشی از گل و آواز نام ترا در سپیده بخوانند برگردن تو سرو می آویزم تا سرافرازی ز سرو بیاموزی 6 اینک که سر پناه تو می سوزد در این حریق هرزه در ایان به جستجوی کدام دامنه گیرایی چه صدایی صدای پدر در صدای ریزش باران است اگر چه دامنه اینجا نیست بایست در باران هرگز مترس هرگز مترس پیراهن است صدایش پیراهن است صدایش 7 خواهی پرید دوباره شاهین کوچک ما و پرده های سیاه دو چشمش را کنار خواهی زد او را دوباره تو خواهی دید او را که سرافراز گرفتاری ست در این جزیره ی خونین او را که شورشی ست در خون سکت ما او رادوباره تو خواهی دید او را که سوار بر دشنه های گرسنه نمودند و با دو آفتاب طلوع کرده در دو گودی گونه از میان بیابان چو روح جنگل رفت 8 با دست های کوچک خود ستاره می چینی ؟ از آسمان شهر تو آخر ستاره خواهد ریخت با چشم های سیاهت که خواب می خواهند اینک کنار خیابان بارانی از ستاره ترا جذب کرده است در جذبه ای که دنبال یک ستاره ی گمنامی مادر تو برایت ستاره می چیند اه را به هیئت توپی می آراید ازی کودکانه ی تو ای کاش رنج مادرانه ی او می سوخت 9 بر گردن تو سرو می آویزم تا سرافرازی ز سرو بیاموزی
پاسخ : اشعار خسرو گلسرخی دوگانه دشت دستانت کویری خفته جان در آب لب ترک خورده ز گرمای هجوم ظهر جان ز سردی چون زمستانی میان برف چ لب ز جانش نشأتی هرگز نمی گیرد جان کرخ لب ، دمشن خاموش حرف هایش جنگل و روییدن رودست خواب هایش آفتابی مانده در یک صبح لایه های خشک و تب دارش مارسان استاده بر پاهای بارانی که باریده چشم در چشمان هر بادی که می اید خیره گشته خفته در نخوت خود هراسان است اما در کمین شب مشت ها کنده از ضربت قدرتش جوبار و دریا نیست حسرتش سیلاب در شهر است انتظارش پیر گشته انتظار افتاده بر پلکش خواب فردا را نمی بیند او به این گرما و تب معتاد جان او از ریشه در مرداب
پاسخ : اشعار خسرو گلسرخی معلم پای تخته داد می زد صورتش از خشم گلگون بود و دستانش به زیر پوششی از گردپنهان بود ولی آخر کلاسی ها لواشک بین خود تقسیم می کردند وان یکی در گوشه ای دیگر جوانان را ورق می زد برای آنکه بی خود های و هو می کرد و با آن شور بی پایان تساوی های جبری رانشان می داد خطی خوانا به روی تخته ای کز ظلمتی تاریک غمگین بود تساوی را چنین بنوشت یک با یک برابر هست از میان جمع شاگردان یکی برخاست همیشه یک نفر باید به پا خیزد به آرامی سخن سر داد تساوی اشتباهی فاحش و محض است معلم مات بر جا ماند و او پرسید گر یک فرد انسان واحد یک بود ایا باز یک با یک برابر بود سکوت مدهوشی بود و سئوالی سخت معلم خشمگین فریاد زد آری برابر بود و او با پوزخندی گفت اگر یک فرد انسان واحد یک بود آن که زور و زر به دامن داشت بالا بود وانکه قلبی پک و دستی فاقد زر داشت پایین بود اگر یک فرد انسان واحد یک بود آن که صورت نقره گون چون قرص مه می داشت بالا بود وان سیه چرده که می نالید پایین بود اگریک فرد انسان واحد یک بود این تساوی زیر و رو می شد حال می پرسم یک اگر با یک برابر بود نان و مال مفت خواران از کجا آماده می گردید یا چه کس دیوار چین ها را بنا می کرد ؟ یک اگر با یک برابر بود پس که پشتش زیر بار فقر خم می شد ؟ یا که زیر صربت شلاق له می گشت ؟ یک اگر با یک برابر بود پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد ؟ معلم ناله آسا گفت بچه ها در جزوه های خویش بنویسید یک با یک برابر نیست
پاسخ : اشعار خسرو گلسرخی ابریشم سیاه دو چشمت 1 بر تپه ها بایست پریشان کن ینک هجوم فاصله ها را ای آمده ز عمق فراموشی 2 ن عقاب منقلبی هست هرگز ز خستگی نرانده سخن هرگز نگفته آری از من مخواه فرود ایم بگذار روی زردی بابک را هرگز به یاد نیارند در انزوا چه کسی خواب آفتاب دید تا من به انتظار بمانم کنار دریچه و در خیال پک کبوتر سقوط کنم میان سیاهی 4 تنهایی عظیم نشسته برابرم ینک ای جهان حرف می زنی یا همین آفتاب خسته ی شهرم اجاق ترا گرم می کند و با هر اشاره دستت دریا میان رگم خواب می رود ای مخملی که سرو گلبوته های حرف ترا سبز می کند 5 از پله ها بیا میان نیزه های نور و سپیده دریاوار نگاه منقلب را ویران میانه ی دشت دشتی که گونه های سوخته اش چهره ی من است که گیسوان به دست باد سپرده دنیا میان چشم تو خقته ست 6 ابریشم سیاه دو چشمت یاد آور شبی زمستانی است من بی ردا بدون وحشت دشنه شادمانه خواب می رفتم ابریشم سیاه دو چشمت خانه ی من است آن خانه ای که در آن خواب می روم و می میرم