توي اين هجوم پاييز تو نگات همه بهاره انگاري خورشيدم اينجا پاي چشات طرح ميذاره يک کوير خسته ام که خواب اشکاتو مي بينم خنده کن تا جون بگيرم تو بهار نازنينم تو که دريا پيش چشمات بيقرار و بي غروره با تو از يه آسمونم،ولي فردا خيلي دوره آسمون ابريه اينجا اما باروني نمياد هنوزم براي گريه غربت چشاتو ميخواد بغض شب که ديدني نيست درد من که خوندني نيست اما فردا که بيايي ديگه غصه موندني نيست چقده سخته رهايي وقتي زنجير نگاتم چه قشنگه جون سپردن وقتي افتاده به پاتم وقت بيداريه چشمات وفقت جون دادن يلداست دستتو بذار تو دستام که دلم پر از تمناست وقت بيداريه چشمات وفقت جون دادن يلداست دستتو بذار تو دستام که دلم پر از تمناست