به تقدس نگاهت که تمامي اميده دل من مثل قناري تو نگاه پريده تو برام دليل عشقي يه بهانه واسه بودن واژه ها رو کم ميارم واسه از غمت سرودن تو سرماي تباهي تو واسم يه جون پناهي سر بزن سپيده من تو شباي چشم براهي نميدونم چي بگم من واسه ي عرض ارادت ميدونم که تکيه گاهي واسه اين شکسته قامت وقتي دل به تو سپردم با همه غريبه گشتم تويي صياد دل من من همون آهوي دشتم تو هموني که يه عمري دل من دربه درت بود اين کبوتر اسيرت بي تو يک لحظه نياسود بيا از قفس رها کن اين پرنده اسيرو راه بده تو باغ چشمات اين پرستوي حقيرو