مهتاب خسته من تسليم آسمونه پروانه دل من آتيش نمي سوزونه چشماي سنگي شب خيره به کوچه مونده ستاره تا ستاره ترانه دل سوزونده مهتاب خسته من تو خواب اين خزونه نديد که چشماي من همش به آسمونه نديد که گريه کردم وقتي به ابرا خنديد وقتي که قلب شبنم از بغض برگا لرزيد کاشکي هنوز ترانه،ترانه سحر بود که توش دل کوچيکم از همه دنيا سر بود کاشکي براي پرواز ميشد ترانه اي داشت از اون همه پرستو خط و نشونه اي داشت حالا تو اين غريبي چه نازنينه مهتاب مهتاب خسته من بايد بيدار شه از خواب بايد بدونه ديره براي ناز پاييز که فرصتي نمونده تواين شب غم انگيز بايد بدونه ديره براي ناز پاييز که فرصتي نمونده تواين شب غم انگيز