[h=2][/h] در بوق و کرنا نمیدمیم که تیره بختی را بهتر بنمایانیم آنگونه که بس بزرگ است و بس ابله ابله تر از هستی تام ما بر آن بودیم که تنها مرگ تنها خاک محدودمان تواند کرد.. لیکن اکنون شرم زنده در حصارمان میکند شرم از بدی بی حد و مرز شرم از دژخیمان گنگ هماره هم آنان همان خود شیفتگان شرم از خیل ستم دیدگان شرم از واژه های زمین سوخته اما شرم نمیکنیم از رنج شرم نمیکنیم از شرم پشت رزمندگان گریزان حتی یک پرنده هم زنده نیست هوا تهی از هق هق است تهی از بی گناهی ماست و از کینه و انتقام پر و لوله است..
