مي چکه نم نم بارون رو تن خيس خيابون چقده بي آشيونه طفلي گنجيشک رو ايون مي خونه جيک جيک و نالون شعر گندم زار ويرون نمي تونه پر بگيره ميون گلاي گلدون تک و تنها توي اين غربته سرده کنج سينش انگاري يه کوه درده اون روزا اونوره کوهها طفلکي دنيايي داشتش کنج گندم زار وحشي چشمه مرغابي داشتش حالا دائم چشمه پير خونه کرده تو رگاش بوي گندم زار و داره لحظه لحظه نفساش يادشه جفت قشنگش سر ميذاشت روي پراش زير خلوته گل سرخ بوسه مي زد به لباش حالا تنها توي اين غربته سرده کنج سينش انگاري يه کوه درده منم اون گنجيشکه نالون از گذشته ها گريزون پر کشيدم به ديارم به هواي بوي بارون حالا تنها توي اين غربته سردم اي رفيق پر درده توي اين سينه خستم اي رفيق حالا تنها توي اين غربته سردم اي رفيق پر درده توي اين سينه خستم اي رفيق