حس کردهای ؟ دریا نگاه ِ مبهمی دارد در چشمهای سرد و آرامش غمی دارد راز دلش را جز به مرجانها نمیگوید شاید در آن اعماق ، گوش ِ مَحرمی دارد هر روز بی تابانه دنبال تو میگردد از قایق و پاروی تو سهم کمی دارد دریا زنی با گیسوان موج درموج است با ماهیان تشنه حس درهمی دارد صیادهای گیج بندر میشناسندش مویش سپیدی میزند پشت خمی دارد وقتی تمام لحظهها را با تو قسمت کرد باید بفهمی با خیالت عالمی دارد باید بفهمی بی تو میمیرد ؛ مگر این قو غیر از تو روی ِ زخم بالش مرهمی دارد؟! آغوش تو امواج را آرام خواهد کرد ساحل همیشه شانههای محکمی دارد "حسنا محمدزاده"
میان آفتاب های همیشه زیبایی تو لنگریست نگاهت شکست ستمگریست و چشمانت با من گفتند که فردا روز دیگری ست...
قطعه یٍ غم ، گوشه یِ دل ، دستگاه زندگی لحظه یِ اجرایٍ تو در سالنِ فکرِ من است . . . . من از تو چیزی جز عشق به دل نخواهم گرفت ...
