تو مقدمه کتابی که قراره بنویسم حتماً این متن رو خواهم نوشت : شاید این دیوانگی باشد از نظر بقیه یه آدم ها ولی ؛ وقتی به ناحق دستی روم بلند شد گریه نکردم ولی یه لحظه به یادِ آدمهایی افتادم که شاید همون لحظه یه از خدا بی خبری زیر بارِ کتک گرفته بودتش اون لحظه فرو ربختم از اینکه ناتوان بودم از اینکه کمکی کنم حداقل به یکی از اون صد ها هزار نفری که نمیدونم کجای دنیا بهشون ظلم میشد ؛ من یه عمر شنوای صحبت های آدمهایی بودم که تنهایی رو با عمق وجود حس کرده بودن ، درد و دل کردن با این جور آدم ها باعث میشد که درد های خودمو فراموش کنم ؛ شاید درکش برا خیلی ها سخت باشه ولی دقیقاً اونجایی که تکیه گاهی نداشتم از خودم دیواری محکم ساختم تا برای بقیه تکیه گاه باشم ؛ بی تفاوت بودن نسبت به اون دختری که نصفه شبی سرشو محکم فشار میده به بالشتش تا صدای گریه شو کسی نشنوه عذابم میده خواستم بگم اگه هیچ کسی وقتی برا فکر کردن به این چیزا نداره من دارم نه اینکه بیکار باشم نه ، شاید برا خیلیا مضحک باشه ولی آدمی که تنهایی رو با تمام وجودش حس کرده ، همیشه تو فکر آدماییه که شبیه به خودشن..
