جودو (به ژاپنی:به معنی «طریقت نرمی یا انعطاف») هنری رزمی، ورزش رزمی و فلسفهای است که از کشور ژاپن نشأت گرفتهاست. منشا جودو از هنر رزمی جوجیتسو «هنر نرمی» است و در سال ۱۹۳۲ فردی ژاپنی به نام دکتر جیگارو کانو آن را پایهگذاری کرد. هم اکنون محل فدراسیون جهانی جودو در کودوکان ژاپن می باشد. [h=2]درجات فنی[/h] ورزشکاران این رشته درجات با شروع از Q۱۰ یا همان کمربند سفید با طی مراحل Q۹ تا Q۱ کمربندهای زرد و سبز و بنفش و قهوهای به درجهٔ دان یا کمربند مشکی میرسند.وتا دان 10 ادامه میابد. [h=2]اصطلاحات[/h] * جودوکا:جودوکار * اوکِمی: تکنیک افت بی خطر (نحوهٔ صحیح زمین خوردن) * کوزوشی:کشش و بر هم زدن تعادل * مائهماواری:غلت به جلو * دوجو: باشگاه جودو * سِنسِی: استاد * میگی: راست * هیداری: چپ * جودوگی :لباس جودو * ریتسو:بلند شو * سزا:بشین * رِی:دستور ادای احترام * هاجیمه:دستور شروع مسابقه * مَتِی:دستور توقف مسابقه * جونای:داخل * جوگای:خارج * تاتامی:تشک جودو * نهوازا: کار در خاک * توری : مبارزی که اجرای فن می کند * اوکی : مبارزی که فن بر روی او اجرا می شود * آنزا:چهار زانو نشستن * آشی وازا:تکنیکهای پا * آیومی آشی:راه رفتن معمولی * گوشین هو:روش های دفاع از خود * گوشین جوتسو:هنر دفاع از خود * هانسوکوماکی:شکستن مقررات در مسبقه * جی گوهان تای:وضعیت اصلی دفاع * جوسی کی:نشتن در مکان بالا برای جودکاران سطح بالا * کاکی:اجرای واقعی پرتاپ * کی کو:تمرین * کی گا:صدمه * کی آی:فریاد روحیه بخش * کوشی وازا:تکنیکهای کفل * مودان شا:کسی که کمربند سیاه ندارد * ناگه وازا:تکنیکهای پرتاپ کردن * اوه بی:کمربندی که روی لباس می پشند * ری گی شاهو:تشریفات وآیین رسوم تشک * رنراکووازا:تکنیکهای ترکیبی * رنزوکووازا:تکنیکهای ادامه دار * ریسوری:تعظیم کردن در حات ایستاده * شی آی:مسابقه * سوتای رنشو:حریف تمرینی * تای ساباکی:حرکات بدن * توکویی وازا:تکنیکهای مورد علاقه * تسوکوری:وضعیت گرفتن برای پرتاپ * تسوری کومی:بال کشیدن * وازا:تکنیک * یودان شا:کسی کمربن سیاه دارد * زاری:تعظیم کردن در حلت زانوزده * نوگاره کاتا:روشهای فرار
