زندگینامه فروغ فرخزاد +اشعار

اما شما...
شما که صورتتان را
در سایه نقاب غم انگیز زندگی
مخفی نموده اید
گاهی به این حقیقت یأس آور اندیشه می کنید
که زنده های امروزی
چیزی به جز تفاله یک زنده نیستند؟

"فروغ فرخزاد"​

 

شانه‌های تو ...
همچو صخره‌های سخت و پر غرور
موج گیسوان من در این نشیب
سینه می‌کشد چو آبشار نور
شانه‌های تو...
در خروش آفتاب داغ پرشکوه
زیر دانه‌های گرم و رو‌شن عرق
برق می‌زند چو قله‌های کوه
شانه‌های تو ...
قبله‌گاه دیدگان پرنیاز من
شانه‌های تو،
مُهر سنگی نماز من!

"فروغ فرخزاد"

 

چون سنگ‌ها، صدایِ مرا گوش می‌کنی
سنگی و ناشنیده، فراموش می‌کنی

رگبارِ نوبهاری و خوابِ دریچه را
از ضربه‌های وسوسه، مغشوش می‌کنی

دستِ مرا که ساقۀ سبزِ نوازش است
با برگ‌هایِ مُرده، هم‌آغوش می‌کنی

گمراه‌تر از روحِ شرابی و دیده را
در شعله می‌نشانی و مدهوش می‌کنی

ای ماهیِ طلاییِ مردابِ خونِ من
خوش باد مستی‌ات، که مرا نوش می‌کنی

تو درّۀ بنفشِ غروبی که روز را
بر سینه می‌فشاری و خاموش می‌کنی

در سایه‌ها، «فروغِ» تو بنشست و رنگ باخت
او را به سایه، از چه سیه‌پوش می‌کنی؟

"فروغ فرخزاد"

 

دیدگان تو در قاب اندوه
سرد و خاموش
خفته بودند
زودتر از تو ناگفته ها را
با زبان نگه گفته بودند
از من و هرچه در من نهان بود
می رمیدی
می رهیدی
یادم آمد كه روزی در این راه
ناشكیبا مرا در پی خویش
میكشیدی
میكشیدی
آخرین بار
آخرین لحظه تلخ دیدار
سر به سر پوچ دیدم جهان را
باد نالید و من گوش كردم
خش خش برگهای خزان را
باز خواندی
باز راندی
باز بر تخت عاجم نشاندی
باز در كام موجم كشاندی
گر چه در پرنیان غمی شوم
سالها در دلم زیستی تو
آه هرگز ندانستم از عشق
چیستی تو
كیستی تو

"فروغ فرخزاد"

 

فتح باغ


آن کلاغی که پرید
از فراز سر ما
و فرو رفت در اندیشهء آشفتهء ابری ولگرد
و صدایش همچون نیزهء کوتاهی . پهنای افق را پیمود
خبر ما را با خود خواهد برد به شهر


همه میدانند
همه میدانند
که من و تو از آن روزنهء سرد عبوس
باغ را دیدیم
و از آن شاخهء بازیگر دور از دست
سیب را چیدیم
همه میترسند
همه میترسند ، اما من وتو
به چراغ و آب و آینه پیوستیم
و نترسیدیم


سخن از پیوند سست دو نام
و همآغوشی در اوراق کهنهء یک دفتر نیست

سخن از گیسوی خوشبخت منست
با شقایقهای سوختهء بوسهء تو
و صمیمیت تن هامان ، در طراری
و درخشیدن عریانمان
مثل فلس ماهی ها در آب
سخن از زندگی نقره ای آوازیست
که سحر گاهان فوارهء کوچک میخواند


مادر آن جنگل سبزسیال
شبی از خرگوشان وحشی
و در آن دریای مضطرب خونسرد
از صدف های پر از مروارید
و در آن کوه غریب فاتح
از عقابان وان پرسیدیم
که چه باید کرد


همه میدانند
همه میدانند
ما به خواب سرد و ساکت سیمرغان ، ره یافته ایم
ما حقیقت را در باغچه پیدا کردیم

در نگاه شرم آگین گلی گمنام
و بقا را در یک لحظهء نامحدود
که دو خورشید به هم خیره شدند


سخن از پچ پچ ترسانی در ظلمت نیست
سخن از روزست و پنجره های باز
و هوای تازه
و اجاقی که در آن اشیاء بیهده میسوزند
و زمینی که ز کشتی دیگر بارور است
و تولد و تکامل و غرور
سخن از دستان عاشق ماست
که پلی از پیغام عطر و نور و نسیم
بر فراز شبها ساخته اند

به چمنزار بیا
به چمنزار بزرگ
و صدایم کن ، از پشت نفس های گل ابریشم
همچنان آهو که جفتش را


پرده ها از بغضی پنهانی سرشارند
و کبوترهای معصوم
از بلندی های برج سپید خود
به زمین مینگرند

"فروغ فرخزاد"

 

در شب کوچک من؛
دلهره ویرانیست
گوش کن
وزشِ ظلمت را می‌شنوی؟
من غریبانه به این خوشبختی می‏‌نگرم...
من به نومیدی خود معتادم.

"فروغ فرخزاد"

 

آدم‌هایی که بیش‌تر از من و تو سرشان می‌شود می‌گویند انسان متمدن آن کسی است که در تنهایی احساس تنهایی نکند...
تو باید برای خودت
یک دنیای درونی داشته باشی و همچنین تکیه‌گاه‌های ثابت روحی و فکری!
یعنی در عین حال که در میان مردم زندگی می‌کنی خودت را کاملا از آن‌ها بی‌نیاز بدانی...
مردم هیچ به ما نمی‌دهند که ما خودمان از به دست آوردنش عاجز باشیم!
از مردم، فقط رنج و ناراحتی و سر و صدای بیخود نصیب آدم می‌شود!
حتی از پدر و مادر و خانواده ...

از نامه‌های "فروغ فرخزاد" به برادرش

 

( علی کوچیکه
علی کوچیکه
نکنه تو جات وول بخوری
حرفای ِ ننه قمر خانم
یادت بره گول بخوری
تو خواب اگه ماهی دیدی خیر باشه
خواب کجا ، حوض پر از آب کجا
کاری نکنی که اسمتُ
توی کتابا بنویسن
سیا کنن طلسمتُ
آب مثِ خواب نیس که آدم
از این سرش فرو بره
از اون سرش بیرون بیاد
تو چار راهاش وقت خطر
صدای سوت سوتک پاسبون بیاد
شکر خدا پات رو زمین ِ محکمه
کور و کچل نیسی علی ، سلامتی ، چی چیت کمه ؟
می تونی بری شابدوالعظیم
ماشین دودی سوار بشی
قد بکشی ، خال بکوبی ، جاهل ِ پامِنار بشی
حیفه آدم این همه چیزای قشنگُ نبینه
الا کلنگ سوار نشه
شهر فرنگُ نبینه
فصل ، حالا فصل گوجه و سیب و خیار بستنیس
چَن روز دیگه تو تکیه ، سینه زنیس

((ای علی ای علی دیوونه
تختِ فنری بهتره ، یا تختهٔ مرده شورخونه ؟))

فروغ فرخزاد

به علی گفت مادرش روزی....