تک بيتی ها، دو بیتی ها و رباعیّـات ناب

آویختم اندیشه را کاندیشه هشیاری کند

ز اندیشه بیزاری کنم ز اندیشه‌ها پژمرده‌ام

 

بس که پُر کرده شمیمِ نفست، تهران را

بین آزادی و دربند گزینش سخت است..​

 

یک عمر به سودای لبش سوختم و آه

روزی که لب آورد ببوسم رمضان شد..​

 

تا نیمه چرا ای دوست؟! لاجرعه مرا سرکش

من فلسفه‌ای دارم: یا خالی و یا لبریز

مگذار به طوفانم؛ چون دانه به خاکم بخش

شاید که بهاری باز صور تو دمد؛ برخیز

 

من آن نیَم که حلال از حرام نشناسم
شراب با تو حلال است و آب بی تو حرام

 

دشمنانت در پیِ صلح اند اما چشمِ تو

دوستان را هم فدا كرده ست، آنها پیشكش..​

 

من ارگ بمُ خشت به خشتم ؛ متلاشی ،

تو نقش جهان ؛ هر وَجَبت ترمهُ کاشی .. !​

 

تو همان جرعه آبي که نشد وقت سحر
بزنم لب به تو و زود اذان را گفتند

 

دل از دریای صدفهای تهی بردار….
همینجا در کویر خویش مروارید پیدا کن …

 

فال حافظ زدنت از پی دلتنگی کیست؟

من که هر لحظه به یاد تو و دلتنگ توام..​