تک بيتی ها، دو بیتی ها و رباعیّـات ناب

ﺷﺒﻬﺎ ﮔﺬﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﯾﺪﻩ ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ ﺑﺴﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﻣﻦ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﺗﻮ ﻣﺴﺖ

ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﯾﺶ ﺧﻮﻧﻢ ﺭﯾﺰﯼ
ﺗﺎ ﺟﺎﻥ ﺑﺪﻫﻢ ﺩﺍﻣﻦ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ !

 

بسوخت حافظ و آن یار دلنواز نگفت
که مرهمی بفرستم که خاطرش خستم

 

دل دردمندِ ما را که اسیر توست یارا
به وصال مرهمی نِه، چو به انتظار خستی

- سعدی

 

گران گشتم به چشمش
بس که رفتم بی سبب سویش

مرا زین پایِ بی فرمان
چه ها بر سر نمی آید؟!

 

ز آشفتگیِ حالِ من آگاه کی شود
آن را که دل نگشت گرفتار این کمند؟

 

آمدم کز تو ستانم دل نافرمان را
دیدمت روی و به فرمان ِ تو کردم جان را

عاشق- اصفهانی