تک بيتی ها، دو بیتی ها و رباعیّـات ناب

ساقیا سایۀ ابر است و بهار و لب جوی

من نگویم چه کن، ار اهل دلی خود تو بگوی


حافظ​

 

گفتی که: می‌بوسم تو را، گفتم تمنّا می‌کنم

گفتی که: گر بیند کسی؟ گفتم که حاشا می‌کنم

سیمین بهبهانی​

 

آن قصر که جمشید در او جام گرفت

آهو بچه کرد و روبه آرام گرفت

بهرام که گور می‌گرفتی همه عمر

دیدی که چگونه گور بهرام گرفت

حکیم عمر خیام​

 

این کوزه چو من عاشق زاری بوده است

در بند سر زلف نگاری بوده‌ست

این دسته که بر گردن او می‌بینی

دستی‌ست که برگردن یاری بوده‌ست

حکیم عمر خیام​

 

این قافله عمر عجب میگذرد

دریاب دمی که با طرب میگذرد

ساقی غم فردای حریفان چه خوری

پیش آر پیاله را که شب میگذرد

“حکیم عمر خیام“​

 

زندگی در برزخ وصل و جدایی ساده نیست...

کاش قدری پیش از این یا بعد از آن می‌زیستم

 

مرا از چشم ها انداخت خوبی های بی حدم

که دل را می زند چیزی که بی اندازه شیرین است