محمل بدار ای ساربان تندی مکن با کاروان کز عشق آن سرو روان گویی روانم می رود او می رود دامن کشان من زهر تنهایی چشان دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می رود سعدی
به دیدارم چو می آیی دمی آهسته تر من اینک دلم آرام خوابیده! میان مخمل زیبای رویایی به دیدارم چو می آیی به دستانت بپوشان یک سبد گل از اقاقیها در این لحظه دلم بی تابِ گلها... است
تــو کيستي که مــن اينگونه بي تــو بي تابم شــب از هجــوم خيـــالت، نمـــي برد خـــوابم تـــو کيستي که مـــن از هر مــوج تبسم تـــو بـــه ســـان قـــايق ســرگشته، روي گردابــم چـــــه آرزوي محاليســت زيـــــستن بـــا تــــو مـــرا هميـــن بگذارند: يـــک سخـــن بـــا تــو … فريدون مشيري
دلم تا برایت تنگ مے شود نه شعر مے خوانم نه ترانه گوش مے دهم نه حرف هایمان را تڪرار مے ڪنم دلم تا برایت تنگ مے شود مے نشینم اسمت را مے نویسم مے نویسم مے نویسم بعد مے گویم این همه او پس دلتنگے چرا؟ دلم تا برایت تنگ مے شود میمِ مالڪیت به آخرِ اسمت اضافه مے ڪنم و باز عاشقت مے شوم …
