اما هیچکس به او شَباهتی نداشت. هیچ آدمی نبود که چهرهای استخوانی و ظریف داشته باشد، حرفهایی بزند که از دیگران هم شنیده باشم، وقتی میخَندد چانهاش کمی جمع شود و دِلم براش ضعف برود. هیچکس... گفتم: «ای وای، مگر میشود آدم بیخود و بیجهت اسیرِ دوتا چشم بشود؟ پس کجاست؟!»
شبی به خلوت پر ماهتابِ من بگذر ز کوچههای گل افشانِ خواب من بگذر بپوش پیرهنِ سایۀ مرا بر تن برو به چشمِ من از آفتاب من بگذر چو شبنمی تو به گلبرگِ بسترم بنشینی ز باغهای تَرِ عطرِ ناب من بگذر چو موج سدِّ بلندِ شکیب من بشکن سفینهوار، ز موج شتاب من بگذر شبی درازترم از شبانِ تیرۀ قطب درونِ وحشتِ من، ماهتابِ من بگذر
روشنایی را که فرا بخوانی آفتاب نزد تو میآید با کتابی خوانا به یادگار موج را که فرا بخوانی دریا نزد تو میآید با رودخانهای بیپایان برای تو و عشق به آدمی را که فرا بخوانی آینده نزدِ تو میآید و خوشبختی بیخللِ خاک را به تو خواهد بخشید. آدمِ خوبی بود، من را هم زیاد دوست داشت؛ با این حال چیزی بینمان شکل نگرفت!! میدانی؟؟ من پژمردهتر آن بودم که با عشقِ او به زندگی بازگردم...