از استاد پرسیدم انسان سالم کیست و چه نشانگانی دارد لبخندی زد و گفت خودت بگو،بگو تا بدانم که چگونه می بینی و می اندیشی گفتم انسان سالم کسی است که دردی در بدن و رنجی در ذهن نداشته باشد استاد لبخندی زد و گفت نی فرزندم نداشتن درد و نکشیدن رنج دلیلی استوار بر سلامتی یک فرد نیست بنگر به اطرافت هزاران هزاران نفر پس از مصرف مواد مخدر گیاهی و صنعتی درد و رنج را احساس نمی کنند و در دنیای بی دردی غوطه می خورند ایا انان را می توان سالم نامید هزاران هزار نفر پس از نوشیدن می و میگساری درد و رنج را فراموش می کنند ایا می توان انان را سالم نامید هزاران هزار نفر به سیگار و قلیان و ،،، پناه می برند و در پناه ان دود و دم درد و رنج را احساس نمی کنند ایا می توان انان را سالم دانست هزاران هزار نفر به دنیای مراقبه های خلسه پرور مبتنی بر تجسم و تخیل پناه می برند و درد و رنج را فراموش می کنند ایا می توان انان را سالم دانست هزاران هزار نفر به بروفن و زلوفن و.کورتون و مورفین پناه می برند و در دنیای بی رنجی به سر می برند ایا می توان انها را سالم دانست این طرز فکر اشتباه تو و دیگر مردمان موجب شده تا انواع و اقسام محصولات و خدمات راهها و طریقتها و مکاتب ساخته،تولیدو توزیع شود تا تو و دیگر دردمندان را برای لحظاتی فرو ببرد در دنیای بی دردی توهم مبهم خلسه خواب الوده تا تو و دیگر دردمندان دور بزنید درد و رنج را تسکین دهید درد و رنج را سرکوب کنید درد و رنج را نادیده بگیرید درد و رنج را هیهات که دور زدن و سرکوب و انکار راه رهایی نیست
از استاد پرسیدم بزرگترین استادتان که بود لبخندی زد و گفت که بودن و چه کسی بودنش اصلا مهم نیست مهم اموزش،درس و تکنیکی است که به من و ما اموخت و نظارت کرد بر مهارت یابی در تکنیک پرسیدم چه اموخت گفت به من خشمگین نبودن از خشمم را اموخت به من نگران نبودن از نگرانی هایم را اموخت به من نترسیدن از ترسهایم را اموخت به من متنفر نبودن از نفرتهایم و شرمسار نبودن از بخل و حسد و شهوتهایم را اموخت به من نظاره مهربانانه هر (اینچه) هستم را اموخت نظاره هوشیارنه نظاره اگاهانه نظاره مهربانانه
ناما در سفر بر کرانه رود مادر به استادی رسیدیم که سیاهپوش بود از مریم پرسیدم چرا این استاد برخلاف دیگر اساتید سیاهپوش است گفت او اندوهگین ترین استاد این سرزمین است سوالت را از خودش بپرس که پاسخش اگاهیت را فزون خواهد ساخت از استاد پرسیدم استاد نامت چیست تو را به چه اسمی باید که خطاب کنم؟ چرا ردایت سیاه است؟ مرد سیاهپوش نگاهی خاص به افقهای دور دست انداخت در نگاهش غم عمیقی را می توانستم لمس کنم اندوهی به عمر زمان اهی عمیق از سینه اش بیرون امد اشکی ظریف از گوشه چشمانش جاری شد به سویم چرخید، در عمق چشمانم نگریست و گفت فرزندم هزاران سال است که نامم را از یاد برده ام هزاران سال است که مردمان مرا استاد خوانده اند هزاران سال است که دیگر کسی نام مرا صدا نکرده است من خودم را گم کردم من خودم را فراموش کردم من نامم را به فنا سپردم و از جهان فانی به در امدم از او پرسیدم چرا؟ چرا نامت را فنا کردی و ترجیح دادی که به جهان نامیرایان بپیوندی؟ گفت فرزندم نام تو نشانه ای از هویت کامل توست و لقب تو نمادی از هویت دستچین و گلچین شده تو توسط خرد احمقانه جمعی (استاد.مهندس.دکتر.پروفسور.متخصص.حکیم..رییس.کارمند..کارگر...معلم...) نام من نشانه ای از من کامل بود نشانه ای از من طبیعی،من زمینی ولقب استاد نشانه ای از من خوب و عالی نشانه ای از من رویایی،من اسمانی مردمان خوبی را بهتر از کامل بودن می پندارند اسمانی بودن را برتر از زمینی بودن می پندارند رویایی بودن را زیباتر از واقعی بودن می پندارند نام من نمادی از همه چیز بود عشق و هوس نیاز و بی نیازی وفا و خیانت تنش و ارامش کفر و ایمان صداقت و دروغ گناه و ثواب خساست و سخاوت و ......... و نام استاد فقط نمادی از خوبیها و پاکیها بود مردمان مرا،من کامل را طرد کردند و از شهر دلشان بیرون راندند و من ماندم و حق انتخاب بین کامل ماندن و تنها بودن یا خوب بودن و با جمع بودن و من ماندم حق انتخاب بین نامم و لقبم تمام تلاشم را کردم تا نامم را حفظ کنم تلاشی پیشاپیش محکوم به شکست مردمان استاذ را دوست داشتند به او عشق می ورزیدند و احترام می گذاشتند اما زمانی که به من ،من کامل،نامم ...نزدیک می شدند کاخ رویاهایشان در هم می ریخت اینه توقعاتشان در هم می شکست دلشکسته و رنجور ،مرا،من کامل را ،من صادق را ترک می کردند و ارزو می کردند که ای کاش هیچ گاه به من نزدیک نمی شدند استاد گامی به سوی افق برداشت نور خورشید در حال غروب هاله ای زیبا در اطرافش ساخته بود ادامه داد سالها رنج مردمان را دیدم تحمل رنجشان سخت بود دیدن دردشان سخت بود دردشان را در سینه ام احساس می کردم رنجشان را در ریشه ام احساس می کردم روزی تصمیم گرفتم تا رها کنم نامم را روزی تصمیم گرفتم فانی کنم هویت کاملم را تا مردمان رنج بیشتری در حضورم نکشند تا مردمان درد بیشتری از حضورم نبرند روزی تصمیم گرفتم تا قربانی کنم من کاملم را در پیشگاه لقبم تا فانی کنم من کاملم را در پیشگاه شهرتم تا قربانی کنم تمامیت و کمال را در پیشگاه خوبی و جمال تا قربانی کنم سفیدی روحم را در پیشگاه رنگین کمان هفت رنک مردم پسند و قربانی کردم خنده و شادی ام را در پای لبخند پرمعنای استاد قربانی کردم پرحرفی کودکانه ام را در پای سکوت عمیق استاد قربانی کردم گریه خالصانه ام را در پای تحمل بیمانند استاد قربانی کردم هوس و شهوتم را در پای خونسردی و کف نفس استاد و قربانی کردم نامم را نامم را نامم را و هیچکس هیچوقت چاقو را از دستم نگرفت هیچکس هیچوقت پی نوشت از مریم پرسیدم ایا او از اندوهش رها خواهد شد گفت.روزی کسی خواهد امد که به او همینگونه که هست (کامل) عشق خواهد ورزید بوسه ان از راه رسیده او را رها خواهد ساخت ازاد خواهد ساخت انروز او نامش را به خاطر خواهد اورد انروز ردایش به سپیدی خواهد گرایید منبع داوود امین الرعایا reikividya.blogfa.com
شعری زیبا از شاعری افغان باد باد وقتی لباس بپوشد باد وقتی آواز بخواند باد وقتی کفش های چرمی وکلاه ابریشمی بپوشد باد وقتی که نیمه شب به خانه ام بیاید با یک دیگ سوپ جو وقتی در اجتماع در بین دوستانم می آید بی شرم لب هایم را می بوسد در اجتماع اهل سیاست از من می خواهد با او شعری را بر ضد پادشاه بخوانم با فریاد او را کسی به چشم نمی بیند زیرا باد است من بی اختیار نامش را می گویم می بوسمش در کوچه هر طرف دنبالش می دوم من دیوانه نیستم آری تنها چندیست با بادی عاشقانه رفیقم
سیاهی سرد استاد کفت اوقاتی هست که حس خوبی نداری زمانهایی هست که حس بدی داری حس خیلی بد حس دوری از همه کس حس نفرت از همه چیز حس خشم از همه چیز و همه کس احساس می کنی یک سیاهی سرد با چنگالهای تیزش قلبت را چنگ می زند احساس می کنی یک سردی سیاه دندانهای تیزش را در گلویت فرو می کند و راه بغض و نفست را می بندد حتی خودت هم نمیدانی که چرا حتی خودت هم نمی دانی علتش را این حس تو را به جهان افکار تیره رهنمون می سازد این حس تو را به وادی افکار سیاه هدایت می کند این حس تو را به سرزمین ناامیدی و پوچی می برد این همان رنج است خود رنج خود خود رنج رنجی عمیق که افسار گسسته و سر بر افراشته و از عمیقترین قسمتهای وجودت به بالا می اید و لبریز میشود در روز مرگی هایت این رنج تو را در خود می پیچد تو را در خود غرقه میسازد و تو را مجبور می سازد و تو را وادار می سازد تا کاری کنی هر کاری تا واکنشی نشان دهی هر واکنشی تو را مجبور می سازد به دنبال قربانی بگردی تو را وادار می سازد به دنبال طعمه ای بگردی این طعمه و قربانی معمولا از نزدیکان توست معمولا از کسانی است که دوستت دارند معمولا از کسانی است که دوستشان داری و تو را وادار می سازد تا نیروی بمکی نیروی حیاتشان را تا بمکی شیره وجودیشان را مانند یک زالو او را تخلیه کنی با هر حرفی با هر کاری تا شاید ان حس بد را فراموش کنی تا شاید حس بهتری به دست اوری تا شاید از چنبره افکار سیاه رها شوی تا شاید از گرداب افکار پوچ ازاد شوی شاید شاید شاید و دقیقا همین جاست که رنج تو را وادار میسازد تا چرخه ای عظمیتر ازرنجی سهمگینتر را بسازی همین جاست که رنج تو را وادار میسازد تا دل عزیزانت را بشکنی و اب پاکی بر همه ایده ها و انگیزه های روشنت بریزی استاد راست می گفت او درست می گفت هزاران سال بود که در چرخه های خود ساخته رنج اسیربودم اسیر هستی اسیر هستیم از استادپرسیدم ایا راه رهایی هست لبخندی زد و گفت هست هست هست . . . . با نفست باش با حس لمس نفست باش در ان دو راهروی طولانی در ان دو حفره سرد و.گرم و.بر ان پل جاودانی در این سه جایگاه رنج نمی تواند تو را مجبور سازد که هرکاری کنی نفرت نمی تواند تو را وادار سازد که هر چیزی بگویی خشم نمی تواندتو را مجبور کندکه هر واکنشی نشان بدهی رنجت را،خشمت را،نفرتت را که افسار گسیخته نظاره کن مهربانانه اگاهانه هوشیارانه نظاره،نظاره،نظاره رهایی امکان پذیر است رهایی امکان پذیر است رهایی امکان پذیر است پناه می برم به هوشیاری از توهم مبهم خلسه خواب الوده
