1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

زندگي نامه و اشعار "شارل بودلر"

شروع موضوع توسط *selena* ‏28/6/15 در انجمن معرفی شخصیتها، زندگینامه و کتاب

  1. داره خودمونی میشه!

    تاریخ عضویت:
    ‏18/6/15
    ارسال ها:
    159
    تشکر شده:
    1,980
    امتیاز دستاورد:
    93
    جنسیت:
    زن
    زندگي نامه و اشعار "شارل بودلر"

    شارل در پاریس زاده شد. او تحت تاثیر پدر به سمت هنر گرایش پیدا کرد، زیرا بهترین دوستان پدرش هنرمند بودند. شارل بیشتر روزها با پدرش به دیدن موزه‌ها و نگارخانه‌ها می‌رفت. در ۶ سالگی پدرش را از دست داد. یک‌سال بعد از مرگ پدر، مادرش با سروانی به نام ژاک اوپیک ازدواج کرد. شارل همواره از این پیوند ناخشنود بود. در ۱۱ سالگی مجبور شد همراه خانواده به لیون مهاجرت کند. در مدرسه شبانه‌روزی با همکلاسی‌هایش سازگار نبود و دچار کشمکش‌های زیادی با آن‌ها می‌شد. تا اینکه در آوریل 1839 سالی که می‌بایست دانش‌آموخته شود، از مدرسه اخراج شد. در ۲۱ سالگی میراث پدر را به ارمغان برد، اما او با بی‌پروایی این میراث را به نابودی کشاند. شارل در ۲۱ سالگی ازدواج کرد. او علاوه بر شعر به کار نقد روی آورد. شارل بودلر از مطرح‌ترین ادیبان مکتب "سمبولیسم" بود. او در سال ۱۸۶۷ بر اثر یک سکته قلبی واز کار افتادن نیمی از بدنش از دنیا رفت.شارل اولین کسی بود که واژه "مدرنیته" را در مقالات خود بکار برد. ويكتور هوگو درباره او مي‌گويد «با شعر بودلر هيجان تازه‌اي در نظم فرانسه راه يافته است».مجموعه‌هاي مهم شعر او عبارتند از: تابلوهاي پاريس، شراب، عصيان مرگ و سنگفرش‌ها.
    بودلر همه عمر عاشق رنج و نوميدي و مرگ بود و به همين دليل در 46 سالگي به سراغش آمد و تن رنجور او را، كه در آن، يكي از درخشان‌ترين نبوغ‌هاي ادبي جهان خانه داشت، با خود همراه برد.
    زندگی غریب و عقاید و اندیشه های متناقض بودلر همیشه مورد بحث منتقدان و صاحب نظران بوده است. به ویژه درباره ایمان، خیر و شر و خدا و شیطان. تی اس الیوت می نویسد: بودلر می کوشید از در فرعی به درون مسیحیت راه یابد. خود او می نویسد: "سرنوشت آدمی معطوف به نبردی بر ضد بدی است که در آن بشر هرگز نمی تواند خود را فاتح بخواند."به عقیده ی او ادبیات بدی اعتراف شده است.بدی که به صورت ناله و ندا و پژواک درآمده است. کتاب گلهای بدی برای آن است که دست و پا زدن های روح را در چنگال بدی بیان کند. هر انسان در برابر خود دو نامتناهی می بیند: بهشت و دوزخ. آدمی در تصویر هر یک از این دو نامتناهی، نیمی از سرشت خود را باز می شناسد.» اعتقاد بودلر به شیطان دو جنبه ی متضاد دارد: هم او را آیت عصیان می داند، هم منشای شر و فساد. هم فریفته ی اوست هم از او دوری می جوید، هم زیباییهای زندگی را از او ناشی می داند و هم رنجها و پلیدیهای آن را. کم بوده اند کسانی که چون او در زمینه ی معنوی آنقدر کامیاب و در قلمرو زندگی آنقدر ناکام باشند. این مرد با روشن بینی هولناکی خود را شناخته و خود را در درد پرورده است. خیام وار برای معمای خلقت پاسخی می جوید و چون تیره بختی خود را ناشی از وضع کلی بشری می داند، می کوشد با گشودن درهای شب درونی خویش، سرانجام بر واقعیتی که عام و عالمگیر باشد دست یابد. یکی از محققان (درکتاب دنیای شاعرانه ی بودلر) چکیده فکر او را چنین توصیف می کند: اراده ی از نو ساختن خلقتی که به نظر ناکامل می آید. بودلر را، به خصوص به لحاظ فلسفه و درونمایه ی آثارش می توان با شعرا و عرفای بزرگی هم چون حافظ، مولانا و به ویژه خیام مقایسه کرد.
    « در زبان فرانسه هیچ شاعری چون بودلر دستخوش آن همه تعبیرهای متناقض و گوناگون نبوده است. دستهای او را بازیگر و شیّاد خوانده اند و دستهای دیگر پیام آور و صاحب وحی؛ او را هم انقلابی های عنان گسیخته شناخته اند و هم مرتجعی نابکار، هم مسیحیای مؤمن و هم ملحدی خدانشناس، هم فرزانه و هم دیوانه. گفته اند که جز مستحّق فراموشی نیست و گفته اند که در همه ی رؤیاها و آرمان های بشری حضور دارد.»
    خود او به سبب تناقضهایش در این گم راه کردن بی تأثیر نبوده است.او میگوید:
    - «منی که چون کاغذی سفید پاکدامن هستم، بی پیرایه چون آب، پارسا چون دختری نابالغ، بی آزار چون گوسفندی قربانی، برایم ناخوشایند نیست که یک بدمست، یک نابکار و یک آدم کش قلم داد شوم»
    -«بودلر شاعر عصیان و انکار است، دنیا را بدین گونه که هست نمیپذیرد، و به آیینهای دروغین آن، به آنچه نامردان و ابلهان به آن احترام می گذارند، گردن نمی نهد.... میکوشد تا به نیروی شعر نشان دهد که مقهور سرگذشت نیست....»
    وی که به نسبت عمر کوتاهی داشت، آثاری نه چندان فراوان از او برجای مانده است، ولی آنچه مانده چکیده و نخبه است : یکی دیوان شعر است به نام گلهای بدی، که منظورش گناه ذاتی است زیرا بشر بنا به سرشت خود گناه پذیر خلق شده است و باید زندگیش مصروف به تعدیل گناه گردد. دوم قطعه های شعر منثور، که آنها نیز، گرچه به نثر ، جوهری شاعرانه دارند، و سوم نقدهای ادبی و هنری، که این مقاله ها و یادداشتها نیز او را در ردیف تیزبینترین نقّادان اجتماعی قرار داده اند. بودلر در زمانی زندگی میکرد که رگه هایی از اندیشه شرقی به اروپا راه یافته بود، و او نیز نسبت به آنها بی تأثّر نماند. این رگه ها جابه جا قابل تشخیص اند.
    اگر بخواهیم وضع بودلر را در کشور خودش مجسم کنیم، باید آن را تا حدی نزدیک به مقامی بگیریم که حافظ در زبان فارسی دارد. هر دوی آنها نافذترین شاعران کشور خود هستند. بودلر نیز چون خواجه شیراز، کمابیش همان نغمة سحرآمیز، همان جوّ عطرآگین و مرموز، همان حالت مست کننده، لبریز کننده، و همان خاصیت نابی و چکیدهای در کلام خود دارد. او نیز بیش و کم چون حافظ شاعر شعر «مرصّع» است. منتها حافظ در وادی شعر به مرحلة اعجاز و کمالی رسیده که بودلر جز به آستانه آن راه نیافته است.
    ودلر را نه میتوان شاعر بدبین خواند و نه خوشبین. او نومیدی و امید را در یک انبان مینهد و به «کل» میاندیشد. برغم روشنی سیاهی که بر آثارش افکنده شده، موضوع بشریت از نیمه ی آفتاب گیر و بارورش مورد تأمل و بحث اوست. به نظر وی شعر میوه ی ساعات زیبای زندگی است. یعنی ساعاتی که انسان خود را خوشبخت می بیند، فکر میکند و زندگی می کند.


    کتاب ها :
    • گل های رنج
    • بهشت های مصنوعی
    • نقاش زندگی مدرن

    منابع:
    ویکی پدیا
    مقدمه ی کتاب ملال پاریس و گل های بدی ترجمه ی دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن


     
    آخرین ویرایش: ‏20/8/15
    vakiloshoara، Aliship، M @ H @ K و 4 نفر دیگر از این ارسال تشکر کرده اند.
  2. داره خودمونی میشه!

    تاریخ عضویت:
    ‏18/6/15
    ارسال ها:
    159
    تشکر شده:
    1,980
    امتیاز دستاورد:
    93
    جنسیت:
    زن
    اشعار "شارل بودلر"

    1.
    در روشنای بي‌فروغ،
    زندگي، وقيح و پرهیاهو،
    مي‌دود، مي‌رقصد، و به خود مي‌پيچد، بي‌دليل.
    و به محض اين‌كه در افق
    شب شهوتناک فرامی‌رسد
    آرام‌بخشِ همه‌چيز، حتي ولع
    پاک‌کننده‌ی همه‌چيز، حتي ننگ
    شاعر به خود مي‌گويد: سرانجام!
    روحم، همچون ستون فقراتم
    مشتاقانه آسایش می‌طلبد،
    با قلبي لبريز از خيالات مغموم
    مي‌خواهم به پشت بخوابم
    و خود را در پس پرده‌هايتان بپيچانم
    اي تاریکی‌های طراوت‌بخش!



    2.
    مست شوید
    تمام ماجرا همین است،
    مدام باید مست بود،
    تنها همین.
    باید مست بود تا سنگینی رقت‌بار زمان
    که تورا می‌شکند
    و شانه‌هایت را خمیده می‌کند را احساس نکنی،
    مادام باید مست بود،
    اما مستی از چه؟
    از شراب از شعر یا از پرهیزکاری،
    آن‌طور که دلتان می‌خواهد مست باشید
    و اگر گاهی بر پله‌های یک قصر،
    روی چمن‌های سبز کنار نهری
    یا در تنهایی اندوه‌بار اتاقتان،
    در حالیکه مستی از سرتان پریده یا کمرنگ شده، بیدار شدید
    بپرسید از باد از موج از ستاره از پرنده از ساعت
    از هرچه که می‌‌وزد
    و هر آنچه در حرکت است،
    آواز می‌خواند و سخن می‌گوید
    بپرسید اکنون زمانِ چیست؟
    و باد، موج، ستاره، پرنده،
    ساعت جوابتان را می‌دهند.
    زمانِ مستی است
    برای اینکه برده‌ی شکنجه دیده‌ی زمان نباشید
    مست کنید،
    همواره مست باشید،
    از شراب از شعر یا از پرهیزکاری،
    آن‌طور که دل‌تان می‌خواهد.


    3.
    می‌‏گویند که نگاهت مه ‏‌آلود است
    چشمان رازآلودت آبی‏‌اند، خاکستری یا سبز؟
    به سلسله مهرانگیزند، خواب‏‌آلود، بیدادگر،
    انعکاس رخوت ورنگ ‏‌پریدگی آسمان در آنها است.
    این روزهای سفید، گرم و مستور را به یاد می‏‌آوری
    که دل‏های فریفته را به اشک می‏‌گدازند
    آنگاه که سوء تفاهم‏‌ها به زانوشان می‏‌افکنند
    اعصاب هشیار،خاطر خواب‏‌آلوده را ریشخند می‏‌کنند.
    تو گاه به این افق‏‌های زیبا شباهت می‏‌بری
    که خورشیدهای فصل‏‌های مه ‏‌زده را روشن می‏‌کند .
    تو که می‏‌درخشی، چشم‏‌انداز، رطوبت می‏‌گیرد
    از درخشش پرتوهایی که از آسمان ابری می‏‌بارد!
    آه زن خطرناک،آه فضای دلکش!
    من حتی عاشق برف‏‌ھا و شبنم‏‌های یخ‏‌زده‏‌ی توام
    و عِیشی فراتراز یخ و آتش را
    از زمستان کینه‏ توزت آیا باز خواهم یافت؟
     
    آخرین ویرایش: ‏20/8/15
    *Mitra*، M @ H @ K، z!ma و 3 نفر دیگر از این ارسال تشکر کرده اند.