تک بيتی ها، دو بیتی ها و رباعیّـات ناب

غمِ دنیای دَنی چند خوری باده بخور
حیف باشد دل دانا که مشوش باشد

حافظ

 

تا کی در انتظار گذاری به زاریم​

باز آی بعد از اینهمه چشم انتظاریم​

 

گل در بَر و می در کف و معشوق به کام است
سلطانِ جهانم به چنین روز غلام است
گو شمع میارید در این جمع که امشب
در مجلسِ ما ماهِ رخِ دوست تمام است​

حافظ

 

آمدی وه که چه مشتاق و پریشان بودم​

تا برفتی ز برم صورت بی‌جان بودم​

 

ما بی غمانِ مستِ دل از دست داده ایم
همراز عشق و هم نفس جام باده ایم
بر ما بسی کمان ملامت کشیده اند
تا کار خود ز ابروی جانان گشاده ایم

 

سجده کنم پیشکش آن قد و بالا چه شود​

دیده کنم پیشکش آن دل بینا چه شود​

 

سلامی چو بوی خوش آشنایی
بدان مردم دیده روشنایی
درودی چو نور دل پارسایان
بدان شمع خلوتگه پارسایی

حافظ​

 

یاد باد آن که در آن بزمگَهِ خُلق و ادب​

آن که او خندهٔ مستانه زدی صَهبا بود​

 

خورشید جهانی تو، سلطان شهانی تو
بیهوشی جانی تو، گیرم که جفا کردی