شاعرانه ها مشاعره کاربران تاپ فروم

نیست در بازارِ عالَم خوشدلی ور زان که هست
شیوهٔ رندی و خوش باشیِ عیاران خوش است
حافظا! تَرکِ جهان گفتن طریقِ خوشدلیست
تا نپنداری که احوالِ جهان داران خوش است​

 

تویی آن گوهر پاکیزه که در عالم قدس

ذکر خیر تو بود حاصل تسبیح ملک

​

 

کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند
ببرد اجر دو صد بنده که آزاد کند

قاصد منزل سِلمی که سلامت بادش
چه شود گر به سلامی دل ما شاد کند

حافظ

 

در این زمانه رفیقی که خالی از خِلَل است
صُراحیِ میِ ناب و سَفینهٔ غزل است
جَریده رو که گذرگاهِ عافیت، تنگ است
پیاله گیر که عُمرِ عزیز بی‌بَدَل است​

حافظ

 

تا چند کنیم از تو قناعت به نگاهی​

که عمر قناعت نتوان کرد الهی​

 

یا رب این کعبهٔ مقصود تماشاگه کیست؟
که مغیلانِ طریقش گل و نسرینِ من است
حافظ از حشمتِ پرویز دگر قصه مخوان
که لبش جرعه کش خسرو شیرین من است

 

تا چند زنی بر من ز انکار تو خار آخر​

من با تو نمی‌گویم ای مرده پار آخر​

 

آمد بهار خرم با رنگ و بوی طیب. ( طیب tib = آنچه بوی خوش داشته باشد، مانند مشک و عنبر.
، بهترین از هرچیز)
با صدهزار نزهت و آرایش عجیب
شاید که مرد پیر بدین گه شود جوان
گیتی بَدیل یافت شباب از پی مشیب ( مشیب mashib پیری و سفیدی موی

رودکی

​