تک بيتی ها، دو بیتی ها و رباعیّـات ناب

یک عدد از پروتون های لبت در بدنم
کودتا کرده و این بحث چگالی شده است​

 

سحر” کرشمه صبحم بشارتی خوش داد
که کس همیشه گرفتار غم نخواهد ماند …

 

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است
دنیا برای ازتو سرودن مرا کم است

 

مرا عهدیست با شادی که شادی آن من باشد / مرا قولیست با جانان که جانان جان من باشد

 

خراب کن همه عضوم به غیرحلقه ی چشم

چرا که توسن نازت رکاب می خواهد...

 

زیر این توده ی مقفور سیاه
گور گمنام جوانیست که سر پنجه ی زور
قامتش را زجفا داد به باد
و تو ای بی خبر از دوراندیش
که چنین سرخوش و شاد
قصر عشرت به تماشا زده ای
غم این خفته ی بی جان مرا
زکه خواهی پرسید ...
زکه خواهی جویید ...

 

شعرهایم از خودم سرسخت تر دل بسته اند
من فراموشت کنم این ها که ول کن نیستند

 

از قفل کهنه مي شود آموخت عشق را
آسان ز قفل کهنه نگردد جدا کليد

 

تلخ است که لبریز حقایق شده است
زرد است که با درد، موافق شده است
عاشق نشدی وگرنه می فهمیدی
پاییز بهاریست که عاشق شده است

 

آمدی از در، نشستی تا به روی صندلی

شامل تعبیرِ رزقِ آیت الکرسی شدم..

​