باور نمی کند، دل من مرگ خویش را نه، نه من این یقین را باور نمی کنم تا همدم من است، نفسهای زندگی من با خیال مرگ دمی سر نمی کنم آخر چگونه گل، خس و خاشک می شود ؟ آخر چگونه، این همه رویای نو نهال نگشوده گل هنوز ننشسته در بهار می پژمرد به جان من و، خاک می شود ؟ در من چه وعده هاست در من چه هجرهاست در من چه دستها به دعا مانده روز و شب اینها چه می شود ؟ آخر چگونه این همه عشاق بی شمار آواره از دیار یک روز بی صدا در کوره راه ها همه خاموش می شوند ؟ باور کنم که دخترکان سفید بخت بی وصل و نامراد بالای بامها و کنار دریاچه ها چشم انتظار یار، سیه پوش می شوند ؟ باور نمی کنم که عشق نهان می شود به گور بی آنکه سر کشد گل عصیانی اش ز خاک باور کنم که دل روزی نمی تپد نفرین برین دروغ، دروغ هراسناک پل می کشد به ساحل آینده شعر من تا رهروان سرخوشی از آن گذر کنند پیغام من به بوسه لبها و دستها پرواز می کند باشد که عاشقان به چنین پیک آشتی یک ره نظر کنند در کاوش پیاپی لبها و دستهاست کاین نقش آدمی بر لوحه زمان جاوید می شود این ذره ذره گرمی خاموش وار ما یک روز بی گمان سر می زند جایی و خورشید می شود تا دوست داری ام تا دوست دارمت تا اشک ما به گونه هم می چکد ز مهر تا هست در زمانه یکی، جان دوستدار کی مرگ می تواند نام مرا بروبد از یاد روزگار ؟ بسیار گل که از کف من برده است باد اما من غمین گلهای یاد کس را پرپر نمی کنم من مرگ هیچ عزیزی را باور نمی کنم می ریزد عاقبت یک روز برگ من یک روز چشم من هم در خواب می شود زین خواب چشم هیچ کسی را گریز نیست اما درون باغ همواره عطر باور من، در هوا پر است”
چه می شد گرتَرّحُم می شد ار افراد سیگاری به حال مردمِ بیچاره از بیداد سیگاری نفس در سینه محبوس است از دود و دم سیگار بیا بهرخدا رحمی نما اُستادِ سیگاری نه خود آسوده اند از رنجِ دود و بوی این سیگار نه فرزند و عیال و مردم از افراد سیگاری بهر لفظی که می شد گفته ام از فتنه سیگار بهر شکلی نمودم سعی در اِرشاد سیگاری دَمِ گَـرمَم اثرکی دارد اندر سینه سردت ز دست ظلم تو فریاد و صد فریاد سیگاری ایا سیگاریا لطفی نما و ترک عادت کن ز اندرز و نصیحت ها مگیرایراد سیگاری بیا رحمی به حال زار این بیچاره مردم کن تو آزادی، بده عمرِ خودت بر باد سیگاری خدایا یا هدایت کن ز رحمت قوم دودی را ویا کُن ریشه کَن از بیخ و از بنیاد سیگار و زیر سیگاری اگر این عادت بد را به خوبی ترک ننمائی شوی روزی اسیر چوب استبداد سیگاری ز دود و بوی سیگارت شدم چون ماهی دودی اقلّأ دود کن در گوشه ای آزاد سیگاری گرفتیم از جفای تو هزاران دردِ بی درمان تو بدتر هستی از نِمُرود و از شَدّاد سیگاری چه خیری دارد این سیگارجز بیماری و زحمت رها کن خویشتن از دام این این صَیّاد سیگاری خدایا، برنمی دارند اگر که دست از سیگار مسلّط کن بر آنها چمعی از اضدادِ سیگاری امیری خسته شد از بسکه خواهش کرد و شد نومید تو خود گیر انتقام ما از این افرادِ سیگاری امیدوارم دوستان سیگاری از خواندن این شعراز بنده دلگیر نشوند وبا کمی تأمّل نسبت به نجات خود از این عادت ناپسند وحفظ سلامتی و چلوگیری از هدر رفتن مال و سرمایه خویش تصمیم جدی اتخاذ نمایند.انشاءالله
بر بوی سر زلف تو چون عود برآتش میسوزم و میسازم و با دست بدستم در حال که من دانهٔ خال تو بدیدم در دام تو افتادم و از جمله برستم
