وصف حال خودت از زبان شعر

از غمش با دود و دم همدم شدم
باده نوش غصه او من شدم
مست و مخمور و خراب از غم شدم
ذره ذره آب گشتم،کم شدم

 

حال از دهان دوست شنیدن چه خوش بود

یا از دهان آن که شنید از دهان دوست

 

در این سرای بی کسی،کسی به در نمیزند

به دشت پر ملال ما پرنده پر نمیزند.

 

گر بدانی حال من،

گریان شوی بی اختیار

ای که منع گریه‌ی

بی اختیارم می‌کنی...


"وحشی بافقی"

 

بر سر آنم که گر ز دست برآید
دست به کاری زنم که غصه سر آید...

 

جانم بسوختی و

به دل دوست دارمت...

"حافظ"

 

من از برای مصلحت در حبس دنیا مانده‌ام
حبس از کجا من از کجا مال که را دزدیده‌ام


در حبس تن غرقم به خون وز اشک چشم هر حرون
دامان خون آلود را در خاک می مالیده‌ام...