شاعرانه ها مشاعره کاربران تاپ فروم

بتی دارم که گِرد گل ز سُنبل سایه‌بان دارد​

بهارِ عارضش خطّی به خونِ ارغوان دارد​

 

دلی که عاشق و صابر بود مگر سنگ است؟
ز عشق تا به صبوری هزار فرسنگ است
برادران طریقت نصیحتم مکنید
که توبه در ره عشق، آبگینه بر سنگ است

سعدی​

 

لبت چون چشمه‌ی نوش است و ما اندر هوس مانده​

که بر وصل لبت يک روز باشد دسترس ما را​

«انوری»​

 

انوری گفت که از سبب بادهای سخت
ویران شود عمارت و کاخ سکندری
در روز حکم او نوزیدست هیچ باد
یا مرسل الرّیاح تو دانی و انوری

 

یار من چون بخَرامد به تماشای چمن​

برسانش ز من ای پیکِ صبا پیغامی​

 

یارا بهشت صحبت یاران همدمست
دیدار یار نامتناسب جهنمست
هر دم که در حضور عزیزی برآوری
دریاب کز حیات جهان حاصل آن دمست​

سعدی

 

تدبیر کند بنده و تقدیر نداند​

تدبیر به تقدیر خداوند چه ماند​

 

دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

 

درد ما را در جهان درمان مبادا بی‌شما
مرگ بادا بی‌شما و جان مبادا بی‌شما
سینه‌های عاشقان جز از شما روشن مباد
گلبن جان‌های ما خندان مبادا بی‌شما​

مولانا