شاعرانه ها مشاعره کاربران تاپ فروم

نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید​

فغان که بختِ من از خواب در نمی‌آید​

حافظ​

 

دانم که دلم به مهر تو خرسندست
اندازه مهر تو ندانم چندست
رخسار تو دلگشا و لب دلبندست
گفتار خوش تو روح را پیوندست

ابوالحسن علی فرخی سیستانی (قرن۵ ه ق)

 

آن صبح سعادت‌ها چون نورفشان آید​

آن گاه خروس جان در بانگ و فغان آید​

 

دل زنده هرگز نگردد هلاک
تن زنده دل گر بمیرد چه باک؟
تنی زنده دل، خفته در زیر گل
به از عالمی زندهٔ مرده دل

سعدی

 

لاله بوی می نوشین بشنید از دم صبح
داغ‌ دل بود، به امید دوا باز آمد
چشم من در ره این قافله راه بماند
تا به گوش دلم آواز درا باز آمد

خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی

 

دل پیش تو و دیده به جای دگرستم​

تا خصم نداند که تو را می‌نگرستم​

 

مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا
گر تو شکیب داری طاقت نمانْد ما را
باری به چشم احسان در حال ما نظر کن
کز خوان پادشاهان راحت بود گدا را

سعدی​

 

از دی که گذشت هیچ ازو یاد مکن​

فردا که نیامده ست فریاد مکن​