شاعرانه ها ::: مشاعره واژه ای :::

نعمت آرَد غفلت و شُکر انتِباه
صید نعمت کُن به دام شُکر شاه
شُکر جان نعمت و نعمت چو پوست
زانکه شُکر آرد تو را تا کوی دوست​

مثنوی_مولانا

 

صحبت یار عزیز حاصل دور بقاست​

یک دمه دیدار دوست هر دو جهانش بهاست​

سعدی​

 

سعدیا بی وجود صحبت یار
همه عالم به هیچ نستانیم

ترک جان عزیز بتوان گفت
ترک یار عزیز نتوانیم

 

مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست​

هزار جان عزیزت فدای جان ای دوست​

سعدی​

 

گر زر فدای دوست کنند اهلِ روزگار
ما سر فدای پای رسالت‌رسانِ دوست

سعدی

 

برگ درختان سبز پیش خداوند هوش
هر ورقی دفتریست معرفت کردگار
روز بهارست خیز تا به تماشا رویم
تکیه بر ایام نیست تا دگر آید بهار

سعدی

​

 

هر که رخسار تو بیند به گلستان نرود
هر که درد تو کشد از پی درمان نرود

آنکه در خانه دمی با تو به خلوت بنشست
به تماشای گل و لاله و ریحان نرود

 

آش رخسار گل خرمن بلبل بسوخت
چهره خندان شمع آفت پروانه شد ...

 

با شمع روی خوبان پروانه‌ای چه سنجد؟
با تاب موی جانان دیوانه‌ای چه سنجد؟

عراقی​