تک بيتی ها، دو بیتی ها و رباعیّـات ناب

رضای دوست به دست آر و دیگران بگذار
هزار فتنه چه غم باشد ار برانگیزند
مرا چو با تو که مقصودی آشتی افتاد
رواست گر همه عالم به جنگ برخیزند​

سعدی

 

از در درآمدی و من از خود به در شدم
گفتی کز این جهان به جهان دگر شدم
گوشم به راه تا که خبر می‌دهد ز دوست
صاحب خبر بیامد و من بی‌خبر شدم

مشرف الدین مصلح بن عبدالله شیرازی

 

مهمان شاهم هر شبی بر خوان احسان و وفا​

مهمان صاحب دولتم که دولتش پاینده با​

 

نه چندان آرزومندم که وصفش در بیان آید
و گر صد نامه بنویسم حکایت بیش از آن آید

مرا تو جان شیرینی به تلخی رفته از اعضا
الا ای جان به تن بازآ و گر نه تن به جان آید

سعدی

 

از فغان و ناله کاری برنخاست
چون نبود آتش، شراری برنخاست
سست شد پای طلب در کوه سخت
وز بن سنگی شکاری برنخاست

رشید یاسمی

 

مباش بیخبر از درس بی‌ثباتی عمر
که هر نفس ورقی زین‌ کتاب می‌ریزد

 

مکن از خواب بیدارم خدا را
که دارم خلوتی خوش با خیالش
چرا حافظ چو می‌ترسیدی از هجر
نکردی شُکرِ ایامِ وصالش؟
​

 

دل از من برد و روی از من نهان کرد
خدا را با که این بازی توان کرد
شب تنهایی ام در قصد جان بود
خیالش لطف‌های بی‌کران کرد

خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی

 

دشمن به غلط گفت که من فلسفیم​

ایزد داند که آنچه او گفت نیم​